Το τέλος μιας αρχής

Αναφορά στο Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου Ερχόταν στον ύπνο μου διαρκώς, κυκλοφορούσε αθόρυβα και νωχελικά στα μέσα δωμάτια, με απορρύθμιζε συστηματικά, για όσο καιρό γραφόταν τούτο το κείμενο. Πρίγκηπας, άγιος ή τρελός, πάντοτε όμως ζωντανός, ολοζώντανος, μ’εκείνο το χαρακτηριστικό γέλιο και τη σπιρτάδα στα μάτια. Κι όλο ρώταγε λέξεις που απηχούσαν ποιήματα. Κάτι που δύσκολα, κι αν ποτέ μου καταφέρω να εξηγήσω.