Των λυγερών και του χάρου

Κάπως ίσως παράταιρα και παράλογα, η παραλογή “Των Λυγερών και του Χάρου” γεννήθηκε πρώτα ως χορός κι έπειτα ως κείμενο. Πρώτα ως στροβιλισμός κι έπειτα ως στίχος. Πρώτα χόρεψα τον δεκαπεντασύλλαβο κι έπειτα μέτρησα τον ίαμβό του. Πρώτα είδα τους ήρωες της ιστορίας να περιφέρονται στο αρχιτεκτονικό τοπίο κι έπειτα τους έγραψα να χάνονται στη λίμπο. Και κάπως έτσι, θαρρώ, είναι πια περιττό το κινητήριο ερώτημα που διείπε απαρχής την έρευνά μου· το αν δηλαδή “χορεύοντ’ οι παραλογές”…