Windless – Νήνεμος

Τριγύρω η ξεχασμένη Άνοιξη, σταγόνες ηλίου σαν ζωγραφίζουν το παράθυρο του σπιτιού. Μια σιωπηλή φλόγα στέκει στο φως της πόρτας, ακούγεται κρότος, ψηλαφίζω το στήθος, μα σιωπά η αυγή, ανάμεσα στα δάκρυα είναι η πρόβα τ’ ουρανού που μεθά. Αποστρέφομαι τον εαυτό μου σαν τρυπά η ματιά του φεγγαριού την κλάκα. Έρχομαι σαν τόλμη στο ξαπλωμένο τέλος, τρυφερά φιλώ τις δακρυσμένες σκέψεις σου.