Ξέρω! Είναι κάπως αργά…

ΓΛΥΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΦΥΛΑΓΜΕΝΟ Αχνάρια σμιλεύουν τα όνειρα μας πρωινές έγνοιες μας ταλανίζουν τα βράδια σαν γείρουμε ακάλεστοι στην πικρία της νύχτας. Με γλυκό του κουταλιού βιώσαμε την ευτυχία κόντρα στο απόλυτο σκοτάδι που αναδύουν κάτι παλιά σκονισμένα στις σελίδες τους βιβλία. Παραμάσχαλα θα σε πάρω κόσμε να σου μάθω να χαμογελάς στα πιο δύσκολα. Ελπίζω μοναχά να φτάσει το γλυκό του κουταλιού π’ από καιρό σου ‘χω φυλάξει.