Πάνος Μυρμιγγίδης

Ελληνες λογοτέχνες


Το ξημέρωμα
Ένα ποίημα λουσμένο στο φως, με τον ήλιο εξιστορητή των μικρών αληθινών παραμυθιών της ζωής μας. Κι έναν ποιητή αντιμέτωπο με τον εσώτερο εαυτό του, βιώνοντας στο μέγιστο βαθμό τη μοναξιά και την απογοήτευσή του. Η πηγή της δυστυχίας του είναι ο έρωτας, καταλυτικός κι αυτός μέσα στο ποίημα. Γιατί πρόκειται για έναν άπιαστο έρωτα που φωτογραφίζει “όλα εκείνα τα όνειρα που έμειναν στη μέση”.

Μια στιγμή… εκεί έξω
Με τον Π. Μυρμιγγίδη είχα ασχοληθεί παλαιότερα. Τότε είχα γράψει ότι πρόκειται για έναν νέο ποιητή με ανοιχτό το μέλλον μπροστά του. Τώρα διαβάζοντας τη νέα του δουλειά, χαίρομαι ιδιαίτερα που η γνώμη μου ήτανε σωστή. Ο Π. Μυρμιγγίδης έκανε μεγάλα βήματα και μας παρουσιάζει ένα νέο πρόσωπο. Έναν ποιητή που ξέρει τι θέλει να πει, έχει διαλέξει τους στίχους του και τους παρουσιάζει με μαεστρία ποιητική.
Αλέκος Χρυστοστομίδης – Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών

Παράξενες γιορτές
Κοιτάω το χρόνο. Μόνο έτσι κυλάει αργά.
Μια ευτυχία μέσα σε τόσες αθλιοσιωπές,
μια κουβέντα, η μοναξιά, κάποια γυναίκα που ίσως γίνει ταίρι, ο δρόμος που δε γυρίζει ποτέ.
Μία και κάτι παραπάνω, μεγάλη παράξενη γιορτή, χωρισμένη σε παραστιγμές.

Προχωράω στο χρόνο, κάποιες φορές
με τρομάζει, κάποιες άλλες όχι.
Βλέπω ένα γιασεμί που θέλει να χορτάσει
με αστροφόρα αύριο. Μάλλον μία ακόμα γιορτή ξημερώνει δίπλα… κάθε μέρα
που περνάει γεμίζει με χτες.

Δια πυρός και ζωής
Τα όνειρα σαγηνεύουν κάθε µικρή σπίθα
της ανεκπλήρωτης ζωής µας.
Μόνο έτσι θα µπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει ένα κοµµάτι της σκέψης που προσπαθεί
να φυτρώσει σε ένα άγονο και σκληρό ήλιο. AΓAΠΗΣΑ ΤΑ OΝΕΙΡΑ ΜΟΥ.
Με µαγεύει κάθε στιγµή που µπορώ να αντικρίζω αυτό το φως, το φως του ονείρου, που καταφέρνει να λάµψει στην ψυχή, και το έχει λατρέψει.
Όλη του η σκιά φαίνεται πολύχρωµη,
οργιάζει µέσα σε γαλάζιους ρυθµούς.
AΓAΠΗΣΑ ΤΑ OΝΕΙΡΑ ΜΟΥ.

Το γιοματάρι της φράουλας
Ο αποχαιρετισμός ήταν γρήγορος, είπες κάτι που τότε δεν το κατάλαβα, μου ’δωσες ένα φιλί στο μάγουλο και έφυγες.
Η ανάσα σου τρύπωσε στη μύτη μου, μύριζες φράουλα και ο απόηχος αυτής της μυρωδιάς έμεινε αρκετά καθώς σε κοίταζα να χάνεσαι στην αυλή.
Δεν είχε αέρα και τα ξανθά σου μαλλιά δεν ανέμιζαν. Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω, ήμασταν, βλέπεις, δώδεκα χρονών, και έτσι έφυγα χωρίς να πω ούτε μια κουβέντα.

Νουβέλες
Το γιοματάρι της φράουλας (2015)

Πεζά
Παράξενες γιορτές (2012)
Δια πυρός και ζωής (2013)

Ποιητικά
Εικόνες με τύψεις και αρώματα (2006)
Το ξημέρωμα (2009)
Μια στιγμή… εκεί έξω (2009)

Πηγές: BIBLIONET, Εκδόσεις Σοκόλη, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη