Αγγελος Μητσόπουλος


Μάθε, ζήσε, χτίσε
Η ζωή ξεκινά με όμορφες στιγμές, με αθώες σκέψεις, με όνειρα που μας γεμίζουν αγάπη και χαρά. Η ανεμελιά της παιδικής ηλικίας διώχνει μακριά κάθε στενάχωρη σκέψη. Ο καιρός όμως περνάει γρήγορα, πολύ γρήγορα, και, πριν το καταλάβουμε, χάνεται μαζί και η αθωότητα και ο ενθουσιασμός μας. Οι ωραίες στιγμές, όμοια με πουλιά, αποδημούν σε ένα πιο ασφαλές μέρος.
Και μεταβαίνουμε σε έναν άλλον κόσμο, πιο σκληρό, με λιγότερο συναίσθημα, και περισσότερη καχυποψία και ανασφάλεια. Αναπτύσσουμε άμυνες, κλεινόμαστε στον εαυτό μας και καταλήγουμε να νιώθουμε μόνοι μέσα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον, γεμάτοι φόβο και απόγνωση.
Ας προσπαθήσουμε να είμαστε πιο προσεκτικοί σε κάθε μας κίνηση και πράξη, αλλά και σε κάθε λέξη που λέμε. Η αποφυγή των ίδιων λαθών οφείλει να είναι πρωταρχικός κανόνας της ζωής, ώστε να μην πέφτουμε ξανά και ξανά στις ίδιες παγίδες. Αν επαναλαμβάνουμε συνειδητά ένα λάθος, τότε προκαλούμε την τύχη μας.
Ο άνθρωπος είναι ικανός για το καλύτερο αλλά και το χειρότερο. Για το λόγο αυτόν, πρωταρχικό ρόλο στη σφυρηλάτηση μιας υγιούς προσωπικότητας διαδραματίζει η σωστή διαπαιδαγώγηση. Για να ολοκληρωθείς ως άνθρωπος και να επιτύχεις στη ζωή σου, πρέπει να έχεις τις σωστές βάσεις, αυτές που θα σε οδηγήσουν με συνέπεια και ειλικρίνεια στο στόχο σου, προσπερνώντας κάθε εμπόδιο. Τα χρόνια κυλάνε και φεύγουν, γι’ αυτό προσπαθώ κάθε μέρα να ζω την κάθε στιγμή, όσο πιο έντονα και δημιουργικά μπορώ… Κάνω τα πράγματα αυτά που μου αρέσουν και με γεμίζουν θετική ενέργεια. Όλα τα υπόλοιπα, δεν με αφορούν και δεν τα σκέφτομαι.
Η ζωή είναι καράβι, μπες και ταξίδεψε.

Είμαι εδώ
… μία αληθινή ιστορία ζωής
Τα μωρά, που έρχονται στη ζωή νωρίτερα από τους εννέα μήνες είναι σαν να γεννιούνται δύο φορές. Μία τη μέρα που έρχονται στον κόσμο και μία την ημέρα που ξεπερνούν τις δυσκολίες. Στο σπίτι τους. Και οι μαμάδες των παιδιών αυτών είναι λίγο πιο φοβισμένες. Αν παρατηρήσετε, θα τις δείτε να είναι πιο προστατευτικές κάποιες φορές χωρίς ιδιαίτερα εμφανή λόγο. Ειδικά όταν το σπλάχνο τους ξεφεύγει από το οπτικό τους πεδίο, παίζοντας ανέμελα, βρισκόμενα στον δικό τους αθώο κόσμο. Κι όμως υπάρχει εξήγηση και σ’ αυτό. Είναι επειδή έχουν περάσει αρκετές στιγμές αγωνίας και κάποιες φορές το μυαλό τους βυθίστηκε στην κακή σκέψη. Είναι γιατί είδαν τα παιδάκια τους να παλεύουν από πολύ νωρίς και οι ίδιες να μην μπορούν να προσφέρουν κάτι, παρά την αγάπη και την συνεχή παρουσία τους.

Θέλω να πεθάνω στην Σαντορίνη
Ανεργία διαρκείας, ανεκπλήρωτα όνειρα και μία περίεργη αυτοκτονία συνθέτουν το αθέατο σκηνικό, της κρίσης. Κάποια πανάρχαια ερωτήματα δεν έχουν απαντηθεί, απλά δίνουμε μία εξήγηση για να ικανοποιήσουμε το υπέρμετρο εγώ μας. Και κάποια άλλα ερωτήματα δεν έχουν καμία σημασία ακόμη κι αν απαντηθούν.
“Αλήθεια, αυτό το συγχαρητήρια που λένε στους αρραβώνες, είναι συνώνυμο ή αντώνυμο του συλλυπητήρια;” Πρωταγωνιστής είναι ο Τώνης, ένας ονειροπόλος τριαντάρης που δεν πουλάει τα όνειρά του με όποιο κόστος κι αν αυτό συνεπάγεται. Βρίσκεται αντιμέτωπος με την αδικία στην κοινωνία και την αγωνία για δημιουργία. Μοναδικό του όπλο, το πινέλο. Για πόσο όμως; Συμπρωταγωνίστριά του είναι η Άντρια. Μία ευφυής γυναίκα είκοσι επτά ετών, η οποία ακόμη και στη βαθιά κρίση ανακαλύπτει τρόπους, ώστε να έχει μια αξιοπρεπή ζωή.

Διηγήματα
Θέλω να πεθάνω στην Σαντορίνη (2018), Ιδιωτική Έκδοση

Ποίηση
Ικμάδα (2011), Σοκόλη
Πορτραίτα (2013), Revolution

Δοκίμια – Μελέτες – Συμβουλευτική
Μάθε, ζήσε, χτίσε (2012), Σοκόλη
Καλοκαίρι στην ψυχή (2015), Σοκόλη

Αφηγήσεις – Μαρτυρίες
Είμαι εδώ (2017), Εκδόσεις Γεωργίου

Πηγές: BiblioNet, Σοκόλη, Εκδόσεις Γεωργίου, Revolution

Επισκέψεις: 12