Αννα Τσαλουκίδου

Ελληνες λογοτέχνες


Οδός Παπαμάρκου 9
«Γι’ αυτό, λοιπόν, κάθε φορά που στη ζωή της δε θα μπορεί με τίποτα να διαχειριστεί το συναίσθημά της με σύνεση, που δε θα μπορεί να αποδεχτεί τα γεγονότα που την πληγώνουν, εκείνη θ’ ανοίγει μια τρύπα στον τοίχο του χρόνου και θα δραπετεύει σ’ άλλους χρόνους, σ’ άλλους καιρούς, για να βρίσκεται παρούσα εκεί, στο ίδιο σταθερά σημείο, στην οδό Παπαμάρκου και στον αριθμό 9…»
Όταν η ζωή σε καλεί να πας μπροστά, ν’ αρπάξεις τη σάλπιγγα και να σαλπίσεις, ακόμα και αν δεν το μπορείς, ακόμα και αν δεν το θέλεις και ύστερα επιτακτικά σε καλεί να χορέψεις στο ρυθμό της και πάλι, ενώ εσύ θα πρέπει να ξεκινήσεις ανάμεσα σε απώλειες, ανατροπές και διεκδικήσεις, τότε είναι που οφείλεις να σκίσεις το πέπλο του παρελθόντος και να τραβήξεις μπροστά με κουράγιο, κάνοντας θέση στα νέα, τα καινούργια.
Ένας ύμνος σ’ όλους αυτούς τους ήρωες που παλεύουν μέσα από τρυφερές αναδρομές, που δίνουν και παίρνουν πολλή αγάπη αμφίδρομα, ακόμη και μέσα από απουσίες και υπερβάσεις, ένας διαρκής αγώνας, που μόνο οι δυνατοί και ανεξάρτητοι μπορούν με επιτυχία να διεκπεραιώσουν…
Ένα πισωγύρισμα στο χρόνο, που δεν αμβλύνει ούτε τα ωραία, ούτε τα άσχημα στο πέρασμα του, αλλά αντίθετα τα οξύνει και μάλιστα σε τέτοιο κάθε φορά βαθμό, που η τρύπα στον τοίχο του χρόνου να κρίνεται αναγκαία και να γίνεται ακόμα πιο μεγάλη, εκεί στην οδό Παπαμάρκου και στον αριθμό 9…

Πατρός “ορφανή”
Τους δράκους στη ζωή της, δεν τους έκανε ποτέ ζάφτι, γιατί κάθε φορά που την επισκέπτονταν απρόσκλητοι, ερχόντουσαν τα πάνω κάτω με ξέφρενους ρυθμούς…
Κι εκεί στην άκρη του ξέφωτου την πρόφταιναν πάντα, άσχημο σημάδι, κι έτσι πελώριοι και δυνατοί όπως ήταν, της έγνεφαν κατάματα, αποτελειώνοντάς την.
Μ’ εκείνα τα μάτια που πέταγαν φλόγες κι εκείνο το στόμα που ξερνούσε πύρινη κόλαση, την πρόκαναν κάθε φορά, χωρίς τη δυνατότητα διαφυγής, έτσι μικρή και ευάλωτη που ήταν…
Δεν ήθελε ή δεν ήξερε να τους κάνει συμμάχους, γιατί ήταν πάντα κακιωμένη μαζί τους και ήταν ζήτημα χρόνου πια να γίνει και πάλι παρανάλωμα…
Ο χρόνος, λοιπόν, θα έδειχνε, αν θα μπορούσε να κάνει τους δράκους της ζωής της ζάφτι, κάθε φορά που θα προσπαθούσε ν’ ανοίξει εκείνη την περίεργη τρύπα στον τοίχο του χρόνου για να δραπετεύσει σ’ άλλους καιρούς, στην οδό Παπαμάρκου που της στοίχειωσε και της σφράγισε για πάντα τη ζωή…

Απών…
Καρτέρι θανάτου της έστηναν κάθε φορά οι μάγισσες και οι δράκοι της ζωή της, όταν δεν τους περίμενε και όταν δεν τους αφουγκραζόταν, για να τους αποφύγει και μόνο εκείνος ο τοίχος του χρόνου της πρόσφερε τη χαρά να δραπετεύει και την ηρεμούσε μέσα σε όλο αυτό το ατέρμονο πανηγύρι…
Και δεν ήταν μόνο αυτό, αλλά και εκείνοι οι άνθρωποι πάντα, που την περιστοίχιζαν, με σκοπό να την εγκλωβίσουν στα φοβερά μονοπάτια του μυαλού τους, άλλοτε προσφέροντάς της ανύπαρκτη φιλία, και άλλοτε ψεύτικες αγάπες και υποσχέσεις, καρτέρι θανάτου…
Μια “δαμόκλειος σπάθη” ήταν η απώλειά του στα αγεφύρωτα κενά της ζωής της, που την κατακερμάτιζε σαν άνθρωπο, γιατί κάθε που τον καλούσε στο μεγάλο προσκλητήριο της ζωής της, πάντα κάποια φωνή στη δίνη του μυαλού της, της φώναζε βροντερά: “Απών…”

Μυθιστορήματα
Οδός Παπαμάρκου 9 (2013)
Πατρός “ορφανή” (2014)
Απών… (2016)

Πηγές: BIBLIONET, Εκδόσεις Ίαμβος

53 views