Αρις Αλεβίζος


Σφαίρες στο Αιγάλεω
Απλές, καθημερινές ιστορίες, όπου οι ήρωες άλλοτε πρωταγωνιστούν σε κωμικοτραγικά παθήματα, άλλοτε διεκδικούν με πάθος την αλήθεια τους μέσα στην ανελέητη σχετικότητα των πολλαπλών προοπτικών, και άλλοτε μονολογούν σιωπηλοί, καθώς αναλώνονται σε συνήθη, αλλά όχι ασήμαντα, συμβάντα.
Ιστορίες που εν πολλοίς θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως κέρματα εντυπώσεων ενός σαρκάζοντος και αυτοσαρκαζόμενου “Παρατηρητή”.

Ένας Αύγουστος χωρίς επίλογο
…Κι ας πήγαινε κατά διαόλου η Μερσέντες, ο θείος, τα δικαστήρια και οι πραγματογνώμονες. Γιατί έτσι μπορεί να είχαμε γλιτώσει. Και τώρα να μην ήμουν περιφερόμενος εδώ πέρα. Και δεν πειράζει, ας μου έλειπε το καθαρό βλέμμα της γερόντισσας που με καλημέρισε. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι αυτό το βλέμμα με ακολουθεί. Σαν αδέσποτο σκυλί που πήρε το κατόπι μου […]Μου φαίνεται ωστόσο ότι προσπαθώ να βγάλω από τη μύγα ξίγκι. Ναι, αυτό με μάρανε τώρα. Να κάνω συγκρίσεις και αποτιμήσεις σε βλέμματα αγνώστων που μου έχουν εντυπωθεί. Τι θέλω, τι γυρεύω σ’ ένα ξένο νησί ξένος; Άλλοτε την παραμύθα της ποιτικίζουσας διάθεσης στο κεφάλι κι άλλοτε ψευτοφιλόσοφος παρηγορητής του εαυτού μου.
Ένας μοναχικός άντρας καταφεύγει Αύγουστο στη Χίο για να αντιμετωπίσει τα προσωπικά του αδιέξοδα. Ξετυλίγοντας το κουβάρι των σκέψεών του, το παρελθόν φωτίζεται: σχέσεις εύθραυστες στη σκιά της συμβατικότητας, βεβιασμένες επιλογές, έρωτες ανολοκλήρωτοι. Όλα όσα έμοιαζαν ναρκωμένα από την ισοπεδωτική καθημερινότητα έχουν αφυπνιστεί, με αφορμή τη γραφειοκρατική οδύσσεια για ένα πολυτελές αυτοκίνητο.

Ας μην ενοχληθεί κανείς
Ένας άντρας, ο Ιάσων Χειμωνίδης, με φόντο τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες κάθε εποχής της ζωής του, διαρκώς μεταναστεύει από τον εαυτό του και πάντοτε τον βρίσκει μπροστά του. Μετά το αρχικό κατάλυμα της οικογένειας ακολουθεί η μετάσταση στο σχολείο, την εκκλησία, το ποδόσφαιρο, το κόμμα, το στρατό, τον αγώνα για οικονομική καταξίωση, τον έρωτα, την ποίηση, τη μοναξιά.
Τα γεγονότα που καθορίζουν τον ήρωα και τις συνακόλουθες εσωτερικές μεταλλαγές του αποδίδονται με τη σοβαρότητα και τη γελοιότητα που τους αναλογούν, με ματιά ειρωνική που ενίοτε γίνεται τρυφερή ή και εντέλει δραματική.
Ο Άρις Αλεβίζος, με μια ματιά ειρωνική που άλλοτε γίνεται τρυφερή και ενίοτε δραματική, ξεδιπλώνει στο νέο του μυθιστόρημα την ιστορία ενός άντρα, που με φόντο τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες κάθε περιόδου της ζωής του, διαρκώς μεταναστεύει από τον εαυτό του και πάντοτε τον βρίσκει μπροστά του.

Η δωρεά των δέντρων
Στο πρώτο μέρος, ο αφηγητής, μέσα από δέκα ομόκεντρα διηγήματα, συνομιλεί με διάφορα δέντρα ή φυτά και περιγράφει την εξ αίματος σχέση του με αυτά -σχέση αγάπης ή μίσους- καθώς και την εξέλιξή της από τα παιδικά του χρόνια έως και σήμερα.
Στο δεύτερο μέρος, τα δεκατρία, επίσης ομόκεντρα, διηγήματα υφαίνονται με άξονα τον θάνατο, σε τραγικές αλλά και γελοίες εκφάνσεις του.

Μυθιστορήματα
Το αόρατο άσυλο (2001), Κέδρος
Ένας Αύγουστος χωρίς επίλογο (2005), Μεταίχμιο
Ας μην ενοχληθεί κανείς (2008), Μεταίχμιο
Ένας Αύγουστος χωρίς επίλογο (2011), Μεταίχμιο (Ε)

Διηγήματα
Δεινός καβαλάρης (2000), Πλανόδιον
Σφαίρες στο Αιγάλεω (2003), Σοκόλη
Η δωρεά των δέντρων (2018), Εύμαρος

Πηγές: BiblioNet, Πλανόδιον, Κέδρος, Σοκόλη, Μεταίχμιο, Εύμαρος

Επισκέψεις: 21