Έρμαια δισταγμών

ΑΧΑΡΟΣ ΡΟΛΟΣ το άρωμα της νύχτας, θ’ ανασύρει στο μυαλό σου εικόνες μίας εποχής χλωμής που, με δάκρυα σαν διαμάντια ποτισμένη στη σιωπή σε εθίζει. στο καρναβάλι των αθώων, στων δήμιων το σανίδι στέκεσαι άπραγος γυμνός κοιτάς τα χρόνια και τις μέρες να περνάνε. έτσι, ανάμεσα στο υπαρκτό της θλίψης και το ανύπαρκτο της νιότης σαν τυφλός ακροβατείς, σκοτώνεις τ’ όνειρο ξανά αρνούμενος την πλάνη.