Μνήμες μικρού μήκους

Ζω για το θαύμα που θά ’ρθει – Μου είπες να γράφω, αργά και σταθερά να ξύνω το σκοτάδι μου, αργά και σταθερά να καταδύομαι, τη νόσο των δυτών μην αποκτήσω· και τότε ήξερα, καθήκον μου ήταν να ράβω άστρα στις μνήμες μου τις διάτρητες, να σταματήσει αυτός ο αέρας να εισχωρεί από παντού, σε κάθε αναδρομή να με αρρωσταίνει.