Ντέμης Κωνσταντινίδης


Διαθέσεις
Συλλογή ποιημάτων (1997–2007)

Ιχθύων λόγος
«Αυτή είναι η δεύτερη συλλογή ποιημάτων μου που βλέπει το φως. Είναι έργα των δύο τελευταίων χρόνων και αποτυπώνουν μια οπτική που θέτει βασανιστικά ερωτήματα και “σκαλίζει” επίμονα πίσω από τα φαινόμενα του καιρού. Δεν υπάρχει τίποτα εδώ, έξω απ’ την όποια μου εμπειρική σοφία. Δεν θ’ ανακαλύψει κανείς εδώ το “μαγικό λυχνάρι”. Δεν ξέρω πώς να μιλήσω σε αυτούς που το ψάχνουν. Κι ας είμαι κάποτε κι εγώ “λαθραλιέας”.»

Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες
ΠΕΡΙΣΤΑΣΙΣ
Πυκνώνουν ολοένα
Οι τάξεις των ανέργων
Είναι σταματημένα
Τα σκαπτικά των έργων.

Την Παρουσία αναζητών
Έστω κι από Δευτέρα
Του υπουργού υποδομών
Ρίζωσα εδώ πέρα…

Μα κι αν θα ρθει
Τι θα μου πει
Να χω ψηλά τη μούρη;
Εγώ δρεπάνι και σφυρί
Κι εκείνος το τσεκούρι.

Ευλύγιστες μελαγχολίες
Γύρω στη θάλασσα η στεριά, στ’ ακροθαλάσσια η χλόη
και κάποια δέντρα που λυγούν στου δειλινού τις αύρες
Μήτσος Παπανικολάου

Οι “βεβαιότητες” έχουν μετατραπεί σε “τυχαιότητες” και τα “ενδεχόμενα” είναι “σκόρπια”, χάσκουν στο διάβα μας και μας χαμογελούν αινιγματικά. Έτσι περιέγραφα, ήδη στον πρόλογο της πρώτης μου ποιητικής συλλογής (Διαθέσεις, 2009), το τοπίο ανασφάλειας που διαμορφωνόταν, καθώς μια κοινωνία σε σύγχυση έβγαινε, γοργά κι απότομα, από μακρά περίοδο νάρκης και επίπλαστης ευμάρειας.
Στις δύο συλλογές που ακολούθησαν (“Ιχθύων λόγος”, 2011, “Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες”, 2013), υπήρχε το αίτημα της συνειδητοποίησης, τα σκαμπανεβάσματα των εμπειριών, των παρορμήσεων, των απογοητεύσεων, η εναλλαγή απαισιοδοξίας και υποδόριας πίστης, πως αυτά που βαραίνουν -εν τέλει- εξαρτώνται από εμάς.
Στην τέταρτη αυτή συλλογή, οι “πλεονάζουσες” (sic) μελαγχολίες κρατάνε πόστο μες στη θύελλα, με όσες ρίζες τους απέμειναν. Γίνονται ευλύγιστες στα πολλά μποφόρ, για να μη σπάσουν…

Εφημερόπτερα
Τη ζωή που τόσο ωραία
Μπορούσε να ‘ναι
Βλάκες αφήσαμε
Χίλιους δυο διάολους
Να μας τη φάνε…

Περίπολος για τους εναπομείναντες
Σήμανε έφοδος!

Τα υψώματα

Να ξαναπάρουμε

Την απάτητη κορφή του ήλιου.

Θα έχουν αφήσει εκεί

Σκαλίσματα στα δέντρα

Οι παππούδες μας.

Θα έχουν αφήσει εκεί κουβέντες…

Σκοπούς για το αύριo

Που δεν πρόφτασαν.

Σε κλειστά βιβλία
Μικρή αράχνη
φτύνει άσπρο νήμα
κι από ξερό κλαδί
κρεμιέται
ολοένα πλέκοντας
υπομονετικά
ακτινωτά δεσμά.

Ποίηση
Διαθέσεις (2009)
Ιχθύων λόγος (2011)
Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες (2013)
Ευλύγιστες μελαγχολίες (2014)
Εφημερόπτερα (2015)
Περίπολος για τους εναπομείναντες (2016)
Σε κλειστά βιβλία (2017)

Συλλογικά έργα
Τρενογραφίες (2016)

Πηγές: BIBLIONET, University Studio Press, Εκδόσεις Βακχικόν, 24 γράμματα

Επισκέψεις: 21