Δημήτρης Αληθεινός

Ελληνες λογοτέχνες


Ιστορίες ενός ρευστού έργου
Ο Δημήτρης Αληθεινός στο βιβλίο του «Ιστορίες ενός ρευστού έργου» γράφει για τις Κατακρύψεις του που συνεχίζονται μέχρι σήμερα:
«…Το 1981 έσκαψα για πρώτη φορά τη γη, με σκοπό να κρύψω μέσα της ένα μου έργο. Έσκαβα μεταβάλλοντας αυτό που επί αιώνες ήταν ορατό, σε μη ορατό. Έσκαβα και κρύβοντας την εικόνα, ελευθέρωνα την ενέργειά της. Μεταμόρφωνα την απουσία σε αέναη εκπομπή μύθου…».
Σε διαδικτυακό τόπο διαβάζουμε επίσης: «…Οι “Κατακρύψεις”, τα κρυμμένα έργα τα οποία ο Δημήτρης Αληθεινός δημιουργεί, στο σύνολό τους ενώνουν όλα τα πολιτιστικά τοπία του πλανήτη, επισημαίνοντας τη σημαντικότητα των διαφορετικών πολιτισμών του ανθρώπου, καταργώντας ταυτόχρονα τα εθνικά, θρησκευτικά, οικονομικά ή άλλα σύνορα, υφαίνοντας, με σεβασμό στη μοναδικότητα των πολιτισμών, ένα Πανανθρώπινο Πολιτιστικό Τοπίο.»

Αν δεις το χρόνο πες του ότι πέρασα
Παθιασμένος με τη ζωγραφική αλλά και με τη ζωή, ο Νικόλας ζωντανεύει μια ολόκληρη διαδοχή εποχών. Από την ανθρώπινη Αθήνα της παιδικής του ηλικίας, τη δεκαετία του ’50, σε μια Αθήνα του ’60 που μόλις συνέρχεται από τον Εμφύλιο. Οι πολιτικοί αγώνες συνεχίζονται στα ανέμελα φοιτητικό χρόνια, στην πολιτικοποιημένη Ρώμη της δεκαετίας του ’70, και πάλι πίσω στην Αθήνα των μεταδικτατορικών ζυμώσεων, για να καταλήξει ο αφηγητής τη δεκαετία του ’80 στο Παρίσι, την Αθήνα και τη Ρώμη της γενικευμένης ευφορίας, των αλλαγών, αλλά και της απαρχής της μοναξιάς.
Η άμεση αφήγηση, οι ολοζώντανοι χαρακτήρες, οι ωμές περιγραφές, οι γλυκιές στιγμές, ο στοχασμός πάνω στην τέχνη και τους μηχανισμούς προώθησής της κάνουν το μυθιστόρημα “Αν δεις το χρόνο πες του ότι πέρασα” ένα έργο ανεξήγητης μαγείας.

Χίλιες εικόνες ούτε μία λέξη
Για όποιον ξέρει να διαβάζει Ιστορία, το έγκλημα -τατουάζ χτυπημένο σε κλειστά βλέφαρα- αποκαλύπτεται στους επερχόμενους μόνο όταν τα μάτια του θύτη σφαλίσουν. Και για όποιον δεν φοβάται να διαβάσει τη Μοίρα, θεός και άνθρωπος πεθαίνουν στο όνομα της αγάπης μαχαιρώνοντας ο ένας τον άλλον πισώπλατα…
Τ’ απογεύματα (όταν δεν βρέχει ή δεν κάνει πολύ κρύο) ανεβαίνει στο Λυκαβηττό. Κάθεται μόνος, σαν το βοσκό Σοτιμίδη, σε μιαν ασήμαντη άκρη του λόφου -έτη φωτός από το κέντρο του κόσμου που ονειρευόταν να κατακτήσει κάποτε-, παρατηρεί την πόλη του μηρυκάζοντας τον ίδιο μονόλογο, αναμασώντας τις ίδιες αναμνήσεις, σκηνοθετεί την ίδια παράσταση με πρωταγωνιστές φαντάσματα και σκηνικό το ηλιοβασίλεμα…
Ένας Αληθεινός αιρετικός. Και όταν γράφει.
Ένα καταιγιστικό μυθιστόρημα όπου εναλλάσσονται η ποίηση κι η ομορφιά της ζωής με τον απόλυτο κυνισμό, ο έρωτας με τον έρωτα σ’ όλα τα ντεσιμπέλ και τις αποχρώσεις, μπίζνες, απάτες κι αυταπάτες, μεγάλες αλήθειες και ψέματα, λευκή και μαύρη μαγεία, λευκές, σοκολατένιες και μαύρες γυναίκες, η αθωότητα με φρικαλεότητες.

Μυθιστορήματα
Αν δεις το χρόνο πες του ότι πέρασα (2008)
Χίλιες εικόνες ούτε μία λέξη (2016)

Διηγήματα
Ιστορίες ενός ρευστού έργου (1997)

Πηγές: BIBLIONET, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

65 views.