Ευθύμιος Λέντζας

Ευθύμιος Λέντζας

2022 Ελληνες λογοτέχνες
Ο Ευθύμιος Λέντζας γεννήθηκε στη Λάρισα το 1986.
Γράφει ποιήματα και πεζά. Σε ηλεκτρονική μορφή, από τις ψηφιακές εκδόσεις εξιτήριον, κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο το Κόκκινο Σπίτι (9 ποιήματα). Είναι συντάκτης στο λογοτεχνικό (ιστότοπο) περιοδικό εξιτήριον.
Ποίηση
Οι γυναίκες που αγαπάμε είναι θαμμένες στον κήπο (2020), Ιδιωτική Έκδοση
Το μερίδιο (2022), Θράκα

Το μερίδιο – Ευθύμιος Λέντζας

Το μερίδιο


Γιορτή της φλέβας!
Οι πρώτες αχτίνες – πολύχρωμα θαύματα.
Ένα ακόμα τσιγάρο όσο δεν λέμε αντίο.
Με την πλάτη σε έναν ήλιο θηρίο –
ευγνώμονες νεκροί.

Ποίηση, Θράκα, 2022, 48 σελ.

Οι γυναίκες που αγαπάμε είναι θαμμένες στον κήπο – Ευθύμιος Λέντζας

Οι γυναίκες


Η ποιητική συλλογή του Ευθύμιου Λέντζα, Οι γυναίκες που αγαπάμε είναι θαμμένες στον κήπο, χωρίζεται σε τρεις ενότητες: Γυμνός καιρός, Απαλά μέσα στη νύχτα, Σχήμα του καλοκαιριού.
Κεντρικοί θεματικοί άξονες οι έννοιες έρωτας και θάνατος. Έννοιες κοσμογονικές, που βρίσκονται σε συνεχή διαπάλη και ενσωματώνουν τη διαλεκτική του σύμπαντος. Ποίηση με την αίσθηση ενός τραγικού ρομαντικού. Εμφανίζει επιδράσεις από τον Κώστα Καρυωτάκη, τον Γιώργο Σεφέρη, τον Οδυσσέα Ελύτη και άλλους.

Η πρώτη ενότητα με τον δηλωτικό τίτλο Γυμνός καιρός κυριαρχείται από το αίσθημα του ματαιωμένου έρωτα, της απουσίας. Ο τόνος είναι ελεγειακός. Οι συνεχείς διασκελισμοί ανασύρουν ένα κατακερματισμένο, θραυσμένο, υποκείμενο. Επιθυμίες που βρίσκονται σε διάσταση με την πραγματικότητα και αντιθέσεις που προβάλλουν τη χαμένη ουσία. Σαν φαντάσματα οι μορφές που έφυγαν, ανασύρουν πόθους και κατακλύζουν με απόγνωση το ποιητικό υποκείμενο. Η οδύνη της ψυχής εκδηλώνεται μέσα από εικόνες υπερρεαλιστικές και έκφραση συνειρμική.

Οι γυναίκες που αγαπάμε είναι θαμμένες στον
κήπο.
Πάνω στους ώμους μας φυτρώνουν μνήματα,
φουσκώνουν χώματα και μας τινάζουν κύματα.
Με χέρια μυρωμένα σκοντάφτουν σαν
φαντάσματα.

Καμιά φορά κουβαλάνε νερό,
καμία φορά κόβουν ένα λουλούδι –
άλλοτε πάλι τρελαίνονται.

Οι γυναίκες που αγαπάμε δανείζονται το φως
απ’ το
φεγγάρι αδειάζουνε τις φλέβες όπως
αδειάζουνε
το λάδι απ’ το τηγάνι.
Τυλίγουνε στα πόδια γιασεμιά και στο κεφάλι
άστρα
βάφουν τα χείλια με νεκρόδεντρα.
Κλαίνε τα τριαντάφυλλα που ανθίζουν.
(Οι γυναίκες που αγαπάμε είναι θαμμένες στον κήπο, σελ. 10-11)
Πηγή: Culturebook.gr Λίλια Τσούβα

Ποίηση, Ιδιωτική Έκδοση, 2020, 44 σελ.

Πηγές: Biblionet, Θράκα