Ελισάβετ Ιακωβίδου

Ελληνες λογοτέχνες


Ανόθευτη αγκαλιά
Ταξίδι χωρίς επιστροφή θα ήταν και το δικό της… Τρόμαζε με το θλιβερό παρόν της και έτρεμε το αβέβαιο μέλλον της. Αναζήτησε και πάλι με την σκέψη τον παππού τον Κωνσταντή. Εκείνος σωστά θα την είχε ορμηνέψει. Τελικά, ήταν και θα παρέμενε ο μοναδικός της φίλος.
Μόνο στον παππού μπροστά, τα κιτάπια της ψυχής της ανοίγονταν. Ήταν και παρέμενε η παιδούλα η Κωνσταντίνα που κούρνιαζε μέσα στην αγκαλιά του, που άκουγε τα παραμύθια του, που αποκοιμιόταν με τα τραγούδια του.
Αυτή η αγκαλιά ήταν αναντικατάστατη.
Δεν κατάφερε να γνωρίσει παρόμοια αγκαλιά στη ζωή της. Τόσο ζεστή, τόσο βολική, τόσο προσοδοφόρα χωρίς να της ζητά ανταλλάγματα. Μια ανόθευτη αγκαλιά!
Η Κωνσταντίνα, μεσήλικη πια, ξεφυλλίζει τις σελίδες της ζωής της και θυμάται…
Γυρίζει πίσω το χρόνο, όταν στα δεκαοχτώ της ερωτεύτηκε έναν Γερμανό μουσικό με ελληνικές ρίζες, τον Χέρκελ και άφησε πίσω της το νησί και τους δικούς της ανθρώπους για να τον ακολουθήσει στην πατρίδα του.
Είκοσι χρόνια έζησε στη Γερμανία και μέσα σ’ αυτά τα χρόνια έγινε μάνα, γυναίκα επιθυμητή, ώριμη και με προσωπικότητα. Μεταμορφώθηκε θεαματικά στην περίφημη σοπράνο, Κονστάνς!

Αγραφο δίκιο
1760
Ο καπετάν Γκέκας, ο κλέφτης ήταν ομορφάντρας, ψηλός και λαξεμένος από τα αγαθά του Ταϋγέτου αλλά και λεβέντης και πολεμιστής και θρυλικός ήρωας. Πρωτεργάτης και επαναστάτης χωρίς να το γνωρίζει, μόνο να το βιώνει. Ως τη Ρούμελη γνωστός για τα ανδραγαθήματά του. Θρύλος σαν το Διγενή και τους λοιπούς Ακρίτες.
Την έκλεψε και την έφερε στο σπίτι του τη Σταύριανη τη σύγκρια..!
Παιδούλα κοκκινομάγουλη και ντροπαλή με μια ομορφιά ανομολόγητη να της γλύφει το πρόσωπο και μάτια βαθιά μπλε που φαίνονταν τώρα μπλάβα, πρησμένα από το κλάμα και τα δάκρια χείμαρρος στην κεντημένη ποδιά της. Κι όλο τα πασούμια της να κοιτά, ριγμένα τα μάτια προς τα κάτω και να μην τολμά να τα σηκώσει για να κοιτάξει την κυρά του σπιτιού, που χρόνια τώρα μόνο θηλυκά γεννούσε χωρίς να καταφέρει ένα ‘ρσενικό να δώσει στον κύρη κι αφέντη της, ώσπου να απελπιστεί ο απαράμιλλος και να πάει να κλέψει αυτήν την φτώχια, για ν’ αποκτήσει ένα “παιδί”, το τολμηρό του όνειρο, τέλος πάντων, ένα ‘ρσενικό, που θα του εξασφάλιζε τις ένοπλες οντότητες στη γενιά.
Ο Θεός της! Τον λάτρεψε η Πανώρια, η πραγματική αρχόντισσα, η γυναίκα του και τώρα να την προδώσει; Γιατί λοιπόν μπροστά στο άδικο του άντρα της κανείς δεν είχε λόγο; Κόντρα στο άδικο αυτό κανείς δεν πολεμούσε, κόντρα στον Γκέκα κανείς δεν μπορούσε να παραβγεί, στο άγραφο δίκιο του βουνού..!
Η μανιάτισσα γυναίκα, ο μανιάτης άντρας που μάχεται τους Τούρκους, η κλειστή κοινωνία, οι απαραβίαστοι νόμοι, η άγραφη ηθική και το σατανικό παιγνίδι της μοίρας που παρεμβαίνει εκεί που δεν χωρά πια ο ανθρώπινος νους.
Μια ιστορία φόρος τιμής στα χώματα τα αδούλωτα της Μάνης…

Χρυσή λάσπη
Χρυσή λάσπη είναι η έννοια του χώματος σαν ζωή, πορεία, δημιουργία και θάνατος.
Το χώμα αναμεμειγμένο με το νερό γίνεται λάσπη και βούρκος κι ένα μοναδικό παιχνίδι στα χέρια των παιδιών των τσιγγάνων όταν χρυσίζει την άνοιξη κάτω από τα χρώματα του ήλιου.
Δεμένοι αναπόσπαστα με τη λάσπη είναι οι τσιγγάνοι, από την οποία οι περισσότεροι δεν καταφέρνουν ποτέ να δραπετεύσουν.
Η τσιγγανοπούλα Καρμελίτα όμως το κατορθώνει περνώντας σε μια άλλη διάσταση χάρη στο ταλέντο της και τη δύναμη της αγάπης, δαμάζοντας έτσι τη μοίρα της.
Στο διάβα της αυτό θα δοκιμαστεί και θα ματώσει ανεπανόρθωτα…
Η κάθαρση επέρχεται με τον καθαγιασμό της από εκείνους που είχε ευεργετήσει κι ανέλπιδα αγαπήσει.
Μια βαθιά διείσδυση στη ζωή των κατατρεγμένων Ρομά σε μια ιστορική πραγματικότητα στα βάθη των αιώνων με αφετηρία τον ελλαδικό χώρο, ενδιάμεσα περάσματα τα Βαλκάνια και τη χώρα των Ρως και τέλος την Κωνσταντινούπολη των ευγενών και των αυτοκρατόρων.

Μυθιστορήματα
Ανόθευτη αγκαλιά (2004)
Aγραφο δίκιο (2008)
Χρυσή λάσπη (2014)

Βραβεία
Χρυσή λάσπη – Α΄ Βραβείο Πανελλήνιας Ενωσης Λογοτεχνών (2014)

Πηγές: BIBLIONET, Εκδόσεις Τσουκάτου, Αδούλωτη Μάνη, Άνεμος Εκδοτική

97 views