Γεωργία Καλαμποκά

Ελληνες λογοτέχνες
Γεννήθηκα στη Λαμία το 1960.
Η μάνα µου, µου χάρισε απλόχερα ό,τι πλούτο είχε καταφέρει να συνάξει… Τα τραγούδια και τα παραμύθια του τόπου µας καθώς και τις ιστορίες της απ’ τον Εμφύλιο… Ο πατέρας µου τα στιχάκια του… Σκωπτικά τις περισσότερες φορές, άλλοτε πάλι γεμάτα παράπονο. Σε κείνον τον ξηρό κάμπο, σε κείνη την άνυδρη εποχή, κάπου στα σύνορα της Θεσσαλίας µε τη Ρούμελη, έσμιξαν μέσα µου οι θρύλοι, οι μύθοι και οι αλήθειες.
Σπούδασα τα Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Παντρεύτηκα τον Παύλο Βαλαή κι έχω δύο παιδιά, την Αλεξάνδρα και τον Τίμο. Είμαι καθηγήτρια και εργάζομαι στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
Το “Εμένα µου το ‘παν τα πουλιά” είναι το πρώτο µου μυθιστόρημα. Γεννήθηκε σαν ανάγκη και χρέος. Στους γεννήτορες και στα παιδιά µου… Και σ’ όσους έφυγαν νωρίς…

Εμένα μου το ‘παν τα πουλιά – Γεωργία Καλαμποκά

“Ένα σμάρι μαύρα πουλιά. Μαζί και η λησμονημένη μουσική. Και ποιος θα πει, πως ήταν εκείνη, που πήρε την απόφαση; Τα ταξίδια είναι που έρχονται απροσκάλεστα και σε συναντούν κάποιο πρωινό. Συνήθως φθινοπώρου”.

Η Αρετή θα ξεκινήσει για το ταξίδι ωδή και χρέος στη μνήμη. Θα ζωντανέψει τη φωνή της μητέρας της Αντιγόνης: “Να σκούξω θέλω. Να βγάλω φωνή μεγάλη και να χαθώ στη νύχτα. Φυλακή. Όλη η ζωή μου είναι φυλακή”. Της Ισμήνης: “Εγώ έκλαιγα, και η Αντιγόνη μ’ έλεγε. “Μην κλαις τώρα Ισμήνη, κάνε καρδιά να μη χαίρονται αυτοί”. Της γιαγιάς της Μαριώς, της Μυρτούς, της Ιωάννας…

Μανάδες, κόρες, αδερφές, αγαπημένες. Γυναίκες που μιλούν για βίαιες συλλογικές και προσωπικές ιστορίες. Κάποιες σημαδεμένες για πάντα, χωρίς γιατρειά κι άλλες, έχοντας πληρώσει το τίμημα, σφίγγουν τα χείλη και συνεχίζουν όρθιες ως το τέλος. Χώμα, φωτιά, αίμα, δάκρυα, συντριβή αλλά και περηφάνια, πείσμα, έρωτας, ουρανός και όνειρα. Η Ελλάδα και η ιστορία της. Απ’ τις αρχές του 20ού αιώνα – τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Εμφύλιο, τα στοιχειωμένα μετεμφυλιακά χρόνια έως τη Μεταπολίτευση.

Η συγγραφέας δεν παίζει με τις λέξεις. Τις κάνει ανάσες και σπαράγματα, ποίηση και μουσική, αφήγηση σε παρελθόν και παρόν. Δεμένες στην ανέμη της γραφής της οι ιστορίες ζωντανεύουν και μας αποκαλύπτουν, λευτερωμένες πια, τα τελευταία μυστικά…

Μυθιστόρημα, Εντός, 2011, 327 σελ.

Εμένα μου το’παν τα πουλιά – Γεωργία Καλαμποκά

“Ένα σμάρι μαύρα πουλιά… Μαζί και η λησμονημένη μουσική. Και ποιος θα πει, πως ήταν εκείνη, που πήρε την απόφαση; Τα ταξίδια είναι που έρχονται απροσκάλεστα και σε συναντούν κάποιο πρωινό. Συνήθως φθινοπώρου”.

Η Αρετή, δημοσιογράφος και συλλέκτης ιστοριών, θα ξεκινήσει για το ταξίδι ωδή και χρέος στη μνήμη. Σε τούτη τη μυθιστορία θα ζωντανέψει τη φωνή της μητέρας της Αντιγόνης: “Να σκούξω θέλω. Να βγάλω φωνή μεγάλη και να χαθώ στη νύχτα. Φυλακή. Όλη η ζωή μου είναι φυλακή”. Της Ισμήνης: “Εγώ έκλαιγα, και η Αντιγόνη μ’ έλεγε. “Μην κλαις τώρα Ισμήνη, κάνε καρδιά να μη χαίρονται αυτοί”. Της γιαγιάς της Μαριώς, της Μυρτούς, της Ιωάννας…

Μανάδες, κόρες, αδερφές, αγαπημένες. Γυναίκες που μιλούν για βίαιες συλλογικές και προσωπικές ιστορίες. Κάποιες σημαδεμένες για πάντα, χωρίς γιατρειά κι άλλες, έχοντας πληρώσει το τίμημα, σφίγγουν τα χείλη και συνεχίζουν όρθιες ως το τέλος. Χώμα, φωτιά, αίμα, δάκρυα και συντριβή αλλά και περηφάνια, πείσμα, έρωτας, ουρανός και όνειρα. Η ιστορία της Ελλάδας, από τον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Κατοχή, την Αντίσταση, τον Εμφύλιο, τα στοιχειωμένα μετεμφυλιακά χρόνια έως τη Χούντα και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Οι ιστορίες γίνονται ψίθυροι γυναικών κι αρχίζουν να περιδιαβαίνουν ξανά χέρι χέρι τα στενοσόκακα. Για να μερώσουν τον πόνο και να μας οδηγήσουν στην κάθαρση…

Η συγγραφέας δεν παίζει με τις λέξεις. Τις κάνει ανάσες και σπαράγματα. Ποίηση και μουσική. Αφήγηση σε παρελθόν και παρόν. Η ελληνική γλώσσα, κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη μιας συγκλονιστικής γραφής, ενώνει τον αρχαϊκό μύθο της Αντιγόνης με το τραγούδι του νεκρού αδερφού και τις ιστορίες των γυναικών. Λευτερωμένες πια, αποκαλύπτουν τα τελευταία μυστικά…

Μυθιστόρημα, Εντύποις, 2018, 240 σελ.

Τ΄αγίνωτα – Γεωργία Καλαμποκά

“Αξίζει κανείς να διαβάσει “Τα αγίνωτα και γινωμένα” από την εμπειρία και τα βιώματα της Γ. Καλαμποκά σ’ αυτή τη συλλογή , ανιχνεύοντας με ενσυναίσθηση την ψυχική της πορεία, αφού η ίδια με καθηλωτική αμεσότητα και ειλικρίνεια αποκαλύπτει τόσο τον εαυτό της όσο και τα πρόσωπα και πράγματα που αγαπά. Αξίζει, γιατί όσο κι αν μεστώσουμε, αγίνωτους μας αφήνει η ζωή αφού, ο σύντομος χρόνος της δεν μας επιτρέπει να βρούμε και να γευτούμε τον άπειρο πλούτο της, γιατί και η ίδια η ζωή μας φτωχαίνει, χάνει το νόημά της και πρέπει να αγωνιστούμε ξανά και ξανά για να την αλλάξουμε. Μην ξεχνάμε πως και η ποίηση είναι ένα όπλο για τους πιστούς της θιασώτες και εραστές”.
(από τον πρόλογο του Γιώργου Ηρακλέους)

Ποίηση, Ατέχνως, 2020, 96 σελ.

Μυθιστορήματα
Εμένα μου το ‘παν τα πουλιά (2011), Εντός
Εμένα μου το ‘παν τα πουλιά (2018), Εντύποις

Ποίηση
Τ΄αγίνωτα (2020), Ατέχνως

Συλλογικά έργα
Γράμματα της ποίησης (2020), Ατέχνως

Πηγές: Biblionet, Εντύποις, Εντός, Ατέχνως

21 views