Γιάννης Πάσχος

Ελληνες λογοτέχνες


Lila Teman
Η Lila Teman κατοικεί στη φωτιά του έρωτα και της απώλειας.
Κατοικεί σε μια άγνωστη πατρίδα που τα σύνορά της διαγράφονται από διαδρομές πόνου.
Υμνεί, υπομένει, αναγνωρίζει και ζητιανεύει την αθωότητα του αγνώστου.
Η Lila Teman σηματοδοτεί μια ανεξάντλητη δοκιμασία στον τόπο που κατοικεί η επιθυμία του άλλου.
Πρωτότυπη ποιητική προσέγγιση του θέματος του έρωτα και του πόνου. Γεμάτο από τελετουργικά και συμβολικά στοιχεία από ό,τι πιο θηλυκό και αρσενικό μπορεί να υπάρξει.
Η Lila Teman είναι ένα απαιτητικό ποιητικό κείμενο που θα μπορούσε να αποδοθεί εξαιρετικά σε θεατρικό επίπεδο και να εμπνεύσει μουσικές και εικόνες μια και απορρίπτει τα καθιερωμένα και επαγγέλλεται μια ανάγνωση δια μέσου των αισθήσεων και του ενστίκτου.

Ζωή εκτός ωραρίου
Το βιβλίο “Ζωή εκτός ωραρίου” του Γιάννη Πάσχου είναι μια ποιητική σύνθεση γεμάτη ανατροπές, καθώς μεταπηδά από τον ρεαλιστικό λόγο στον φανταστικό και από τον ρομαντισμό στην κυνικότητα. Η πρώτη ανάγνωση οδηγεί τον αναγνώστη σε ενσυναίσθηση και δίνει την απλότητα της γραφής υποκρύπτοντας, για τις επόμενες αναγνώσεις, την ερμητικότητα και την ιδιοτυπία των κρυφών νοημάτων, τόσο των ποιητικών κειμένων όσο και των αφηγημάτων. Ο Γιάννης Πάσχος μ’ αυτές τις μικρές ποιητικές ιστορίες δημιουργεί τις προϋποθέσεις για «μία σχέση» ξεχωριστά με τον κάθε αναγνώστη, προσπαθώντας να προξενήσει ρωγμές στον ποιητικό λόγο που πολλές φορές σήμερα χαρακτηρίζεται από μιαν άκρα μοναξιά. Έτσι, πότε περιδιαβαίνοντας στον έρωτα (βιωμένο είτε ως imago είτε ως υποπίπτοντα στην πραγματικότητα), πότε στους ανθρώπινους φόβους, πότε στα πνευματικά αδιέξοδα, πότε στην αμείλικτη καθημερινότητα, πότε στην επιθυμία και το όνειρο, προσπαθεί να επαναδραστηριοποιήσει τη μνήμη με τελικό στόχο την νοηματοδότηση της ύπαρξης.

Μία νυξ δι’ εν έτος
Στο “Μία νυξ δι’ εν έτος” ο Γιάννης Πάσχος κατάφερε μες στο ελάχιστο να κλείσει το μέγιστο. Σε μικροσκοπικά φιαλίδια το μεθυστικό άρωμα μιας ζωής, πολλών επάλληλων ζωών – ν’ ανοίγεις το καπάκι και να ξεχύνονται οι μυρωδιές ολόκληρου κήπου…
… Ο Γ. Πάσχος δεν πλάθει μύθο, κατά τις κλασσικές συνταγές, τον ανακαλύπτει, ή μάλλον αρέσκεται να ντύνει μ’ αίσθημα όσα οι πολλοί θα προσπεράσουν αδιάφοροι. Σ’ ελάχιστες σελίδες μέσα, καταφέρνει να δέσει τους χαρακτήρες ολόφρεσκους, να σαρκάσει και ν’ αγαπήσει, να φανερώσει την κρυφή του περιφρόνηση για όσους “δεν καταλαβαίνουν από τέτοια”, να δείξει με κλείσιμο πονηρό του ματιού λεπτομέρειες ουσιαστικώτατες, και να τελειώσει πάντα με μιά κορύφωση, που δένει τ’ όλο κείμενο όπως τα σιδερένια στεφάνια κρατάν τις ντούγιες ξύλινου βαρελιού, γεμάτου σπάνιο μεθυστικό κρασί.
(απόσπασμα από τον πρόλογο του Στάντη Ρ. Αποστολίδη)

Μη φεύγεις
Ο μόνος που βγαίνει σώος και αβλαβής από τον λαβύρινθο των σχέσεων είναι ο καφές. Αχνιστός και περίεργα αξιοπρεπής, πάντα το δρόμο βρίσκει προς την έξοδο. Ίσως αυτό να οφείλεται στη γατίσια περιέργεια του ατμού, που αναζητά μονίμως διαφυγή, αγνοώντας τους σκύλους που στέκονται εν πλήρει τρικυμία σε περίεργες γωνιές. Ίσως να οφείλεται στις σερβιτόρες με τις κοντές μαύρες φούστες, που συνθλίβουν ματιές ανάμεσα στα πόδια τους, αγνοώντας τις σχέσεις των παρευρισκομένων.
Μεταξύ μας, κάθε περαιτέρω εξήγηση ίσως να είναι περιττή· έτσι και αλλιώς, πολλές φορές όταν συναντιόμαστε, συνήθως απουσιάζουμε.

Μεγάλες διώρυγες
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ
Κάθε βράδυ
ξεκινώ αρτιμελής με καλό καιρό,
με δάχτυλα βουτηγμένα σε μέλι,
χείλη πετροπλυμένα,
τυφλός.
Οργωμένος μ’ αυταπάρνηση
χαράζω την κοίτη του στήθους σου
με γλώσσα πύρινη
και το πρωί,
σε χνούδι μεταμορφώνομαι,
απαλό, ξανθό κι ανεπαίσθητο.

Οι Μεγάλες διώρυγες είναι μια ποιητική συλλογή αφιερωμένη στο γυναικείο στήθος. Ο Γιάννης Πάσχος στην τρίτη του αυτή ποιητική συλλογή γράφει για το γυναικείο στήθος και τις πολλαπλές νοηματοδοτήσεις του. Το στήθος πέρα από πηγή έμπνευσης αποτελεί μια από τις πρώτες συναντήσεις του ανθρώπου με τον “άλλο” άνθρωπο. Ως πάντα “σημαίνον” οδηγεί τον καθέναν μας στην υπαρκτότητα, στον κόσμο των συμβόλων και στη λυτρωτική εικόνα που αέναα δηλώνει τη ζωτική επιθυμία και την ομοιότητα της γυναικείας φύσης με τη συμπαντική φύση.

Οι μαγικές ιστορίες τού Δον Ντομίνγκο
Οι ιστορίες του Δον Ντομίνγκο είναι το δώρο που άφησε ο Δήμος (αγνώστων λοιπών στοιχείων) στους συνανθρώπους του πριν εξαφανιστεί. Είκοσι και μία μαγικές και παράξενες ιστορίες που άλλους τρόμαξαν κι άλλους παρηγόρησαν, όταν η ζωή έσφιγγε περίεργα γύρω τους και τα περιθώρια αντίδρασης μίκραιναν. Οι ιστορίες του Δον Ντομίνγκο ελάφρυναν τις λογικές σκέψεις από το βάρος του αποτελέσματος, τον στόχο από το βάρος της αποτυχίας, απάλυναν τις ψυχές των ανθρώπων και τις γέμισαν με τον μύθο, το παιχνίδι και την αστείρευτη επιθυμία για ανατροπή. Αν και τόσο διαφορετικός και παρεξηγημένος από τους πιο πολλούς, ο Δον Ντομίνγκο ήταν ο μόνος που τους δάνεισε με γενναιοδωρία τη ματιά του κι έμεινε πιστός, κοντά τους, σαν σκυλί, μέχρι τέλους.
Ο Δον Ντομίνγκο ήταν ένας μοναδικός φίλος. Μέσα στην τραγικότητά του παρέμενε αισιόδοξος, τραγουδούσε άριες και φωτογράφιζε τον κόσμο όπως δεν το ‘κανε ποτέ κανείς.

Διηγήματα
Μία νυξ δι’ εν έτος (2009)
Μη φεύγεις (2013)
Οι μαγικές ιστορίες τού Δον Ντομίνγκο (2017)

Ποίηση
Lila Teman (2005)
Ζωή εκτός ωραρίου (2007)
Μεγάλες διώρυγες (2015)

Συλλογικά έργα
Οι ιχθύες ως σύμβολο και ως τεχνούργημα (2010)

Πηγές: BIBLIONET, Ίνδικτος, Οδός Πανός, Μελάνι, Περισπωμένη

42 views.