Γιώργος Κτενάς

Ελληνες λογοτέχνες
Ο Γιώργος Κτενάς γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα.
Έχει κάνει σπουδές πάνω στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό και τη Δημοσιογραφία. Εργάζεται ως δημοσιογράφος, έχει εκδόσει δύο βιβλία λογοτεχνικού περιεχομένου και ένα παραμύθι πολιτικής θεωρίας, για μεγάλους. Ακόμα, έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή θεατρικού έργου και έχει γράψει τα κείμενα για την παράσταση του Θεάτρου Σκιών “Ο Καραγκιόζης δημοσιογράφος”.
Αφηγήματα-Πεζογραφία
Ο θείος Έρωτας μαστορεύει το φεγγάρι (2014), Ισηγορία
Το χωριό της Μαρμελάδας (2015), Ταξιδευτής

Δοκίμια-Μελέτες-Πολιτική
Το Εγχειρίδιο του Καθημερινού Αντάρτη Πόλης (2019), Ισηγορία

Το Εγχειρίδιο του Καθημερινού Αντάρτη Πόλης – Γιώργος Κτενάς

Το Εγχειρίδιο


Λόγος σημαίνει και αιτία έτσι θα σας δίνουμε συνεχώς γραπτό λόγο, προσπαθώντας να αλφαδιάζουμε αιτίες για άλλο μέλλον.
Μερικές αναλύσεις και ολίγος σκεπτικισμός δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν, αντιθέτως δείχνουν νέους τρόπους, ή άλλους τρόπους, σε πολλές περιπτώσεις καλύτερους -Εδώ τονίζω πως κάθε καλύτερο γίνεται και κάλλιστο και αντιστρόφως αλλά και τα δύο είναι καλύτερα από το προηγούμενο καλό -Το σωστό γίνεται σωστότερο και σωστότατο και μετά σίγουρα γίνεται και σωστότερο από το σωστότατο όταν το σωστότατο θεωρείται πια ως απλώς σωστό. Αυτή η ανάλυση είναι ολίγο περίπλοκη αλλά σκεφτείτε πως όλα τα καλύτερα όταν γίνονται συνηθισμένα ονομάζονται απλώς καλά έτσι από αυτά ως ερευνητές συνεχίζουμε να αναζητάμε και τα επόμενα, θεωρώντας πως αυτά θα είναι σωστότερα από τα προηγούμενα -Ο αγώνας για εξέλιξη σε όλο το σύμπαν (όπως λέει και ο Παρμενίδης) είναι άναρχος, ανοριακός, αμέτρητος και αγέννητος, δηλαδή δεν άρχισε ποτέ αλλά ούτε θα τελειώσει ποτέ είναι συνεχής και αόριστος όπως η ζωή και όλα τα φυσικά φαινόμενα, με άλλα λόγια σε αυτό το σύμπαν δεν έχουν θέση οι δογματικοί, οι συντηρητικοί και οι εμφιαλιστές και γενικώς όσοι πιστεύουν πως δεν αλλάζουν τα όσα γίνονται και θα είναι όλα έτσι όπως τα βλέπουμε για πάντα. Σκεπτόμενος έτσι είχα γράψει πως ουτοπιστές είναι οι όσοι δεν πιστεύουν πως όλα κάποια ημέρα θα αλλάξουν και θεωρούν πολλές αλλαγές ουτοπίες, αυτοί οι αρνητές των αλλαγών είναι τα εμπόδια των νεώτερων καλύτερων ιδεών. Η ίδια η φύση μας δείχνει πως δεν γίνεται να είμαστε πρωτόγονοι αλλά και πάντα θα είμαστε οι αρχαίοι όσων θα γεννηθούν στο μέλλον.
(Είναι άλλο πράγμα οι παρανοϊκές, παράλογες και παράνομες Αρχές και Νόμοι των Κράτων και τα αμφίβολα μέτρα των ανθρώπων και άλλο οι αρχαίοι όλων των λαών και οι αρχές της φύσεως και του σύμπαντος, το οποίο δεν γνωρίζουμε αν άρχισε ή αν δημιουργήθηκε -Η σωστότερη απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι: Δεν γνωρίζουμε. Έτσι ο Παρμενίδης και πολλοί άλλοι είπαν: “Το σύμπαν είναι άναρχο, αμεγεθές, αγέννητο και ανοριακό.”, όπως ακριβώς η ίδια η ζωή όλων.) Ο δε Πλωτίνος είπε πως δεν γίνεται το πρώτο να δημιουργηθεί από κάτι άλλο διότι έτσι δεν θα είναι πρώτο αλλά δεύτερο, έτσι το πρώτο δεν δημιουργήθηκε ποτέ -Εμφανές από την σκέψη αυτήν πως όλα γίνονται χωρίς αρχή και τέλος.

Έτσι οι παντελώς άγνωστες αφανείς εκδόσεις μας Ισηγορία εγκαινιάζουν την νέα σειρά βιβλίων Αδέσποτα Αλφάδια -χωρίς αρχή και τέλος- με δοκίμια πολιτικά, φιλοσοφίας, κοινωνικά, εγχειρίδια, ιστορικά και πολλά άλλα Αλφαδιάσματα των όσων ψεμάτων μαίνονται και δεσπόζουν εις τις σημερινές πόλεις. Δεν έχουμε φιλοδοξία να κατευθύνουμε και να ελέγχουμε τις γνώμες των ανθρώπων αλλά να δείξουμε και όσες άλλες γνώμες θάβονται διότι δεν συμφωνούν, ή δεν συνδράμουν, με τα δεσποτικά δογματικά αυταρχικά συστήματα παραπληροφόρησης των κρατιστών, οι οποίοι θέλουν όλα να γίνονται συνεχώς με τους ίδιους τρόπους, όπως αυτοί θέλουν, και όχι όπως θέλει η ίδια η ζωή να εξελίσσεται και να αλλάζει συνεχώς για να γίνει καλύτερη και σωστότερη.
Ναι μεν οι πρωτόγονοι ήταν η αρχή για να γεννηθούμε όλοι εμείς, όμως αυτό δεν σημαίνει πως θα δεχθούμε όσα δεχόντουσαν οι προηγούμενοι, διότι ως εξελισσόμενοι πρέπει να γίνουμε καλύτεροι και όχι να διαιωνίζουμε τα όσα λάθη έκαναν λόγω άγνοιας. Δηλαδή κρατάμε τα σωστά και αλλάζουμε τα λάθη και αν κάνουμε εμείς λάθη τα βλέπουν οι επόμενοι και τα αλλάζουν. Έτσι δεν ακολουθούμε τους πρωτόγονους αλλά συμβουλευόμαστε από όσα έκαναν για να μην τα κάνουμε ξανά και συνεχώς, θεωρώντας πως όλα τα χθεσινά είναι καλύτερα από τα σημερινά. Δηλαδή αν έδερναν τις γυναίκες τους πρέπει να τις δέρνουμε και εμείς; Οχι αυτός ο πρωτογονισμός δεν είναι σωστός, δεν τον δεχόμαστε και τον αλλάζουμε. Αν τα σημερινά είναι χειρότερα από τα χθεσινά σημαίνει πως πολλά δεν γίνονται με σωστούς τρόπους και είναι βλαβερά και εμποδίζουν την εξέλιξή μας.

Πρόλογος: Χ. Σουγιουλτζή
Επίμετρο: Ν. Σκυφτούλης

Δοκίμιο, Ισηγορία, 2019, 118 σελ.

Το χωριό της Μαρμελάδας – Γιώργος Κτενάς

Το χωριό της ΜαρμελάδαςΈνα παραμύθι για παιδιά, με σημειώσεις για μεγάλους…


Η κόκκινη κλωστή τού παραμυθιού και οι βελόνες της πολιτικής θεωρίας, φτιάχνουν το εντυπωσιακότερο υφαντό της πλάσης: Το αφήγημα.
Όπως αυτά που ακούει ένα χαρούμενο παιδί, όταν θέλει να συνεχίσει να παίζει.
Γιατί, αντίθετο του παιχνιδιού δεν είναι η σοβαρότητα, αλλά η πραγματικότητα. Και η απεύθυνση της αφήγησης είναι τόσο σοβαρή, που μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα και να διακόψει τη λογική πορεία της ιστορίας.

Αφήγημα, Ταξιδευτής, 2015, 53 σελ.

Ο θείος Έρωτας μαστορεύει το φεγγάρι – Γιώργος Κτενάς

Ο θείος Έρωτας


“Το πρόσωπό του ήταν ανέκφραστο, κενό, χωρίς ίχνος συναισθήματος. Θαρρείς πως ήταν ένας ρομποτικός άνθρωπος. Γυάλινα μάτια, βουβά. Μόνο μία σακούλα από ψώνια λίγο έλειψε να φύγει από τα χέρια του και, ξαφνικά, σείστηκε. Από την τσέπη του έπεφταν χρήματα. Σε κάθε βήμα έφευγε και ένα χαρτονόμισμα.
Σταμάτησε σε ένα μαγαζί. Με μία μηχανική κίνηση φορτώθηκε κι άλλα πράγματα και συνέχισε τον δρόμο του. Μία εικόνα φρικτή. Άνθρωποι χωρίς ψυχή, δοσμένοι ολοκληρωτικά στην καταναλωτική τους μανία. Μία νευρωτική εκτόνωση, που σχετιζόταν με ανάγκες που δεν ήταν ποτέ ουσιαστικές για τη ζωή. Την αληθινή ζωή.
Πολυτελή αυτοκίνητα πήγαιναν και ερχόντουσαν, χρήματα έπεφταν από παντού στον δρόμο, οι αποχαυνωμένοι περαστικοί τα πατούσαν και μονότονα ξόδευαν. Και τα φώτα όλο πλήθαιναν. Λες και κάθε φορά που αγόραζαν κάτι καινούργιο, γινόντουσαν πιο έντονα.
Ένας εξελιγμένος Παράδεισος σε μία ιδιόμορφη ουτοπία. Η αποθέωση της υλικής αιχμαλωσίας, με προπαρασκευασμένες ανάγκες που ηδόνιζαν καλοκουρδισμένους καταναλωτές.”

Πεζογραφία, Εκδόσεις Ισηγορία, 2014, 46 σελ.

Πηγές: Biblionet, Ταξιδευτής, Εκδόσεις Ισηγορία