Στίχοι: Κώστας Μιχαήλ Μαρής
Μουσική: Γιώργος Στρατάκης
Χωριατοπούλα, ο-ψες αργάς, ε-βγήκε στο σεργιάνι
στο πέργιαβλο τση γειτονιάς απ’ όξω απ’ το ντουκιάνι
ε-μύρισε ο βασιλικός κι ο καφετζής συνάμα
ε-κάηκε με το γ-καφέ για γροίκα ‘κει-ε ‘να μ-πράμα
Χωριατοπούλα, τ’ ασκιανού που σου κλουθά ζηλένε
μες στο ντουκιάνι οι χωριανοί κι ο γ-ης τ’ αλλού το λένε
οι ταβλαδόροι ε-σάστισαν κι οι πρεφαδόροι επίσης
πως σ’ άφηκε-ν-ε η μάνα σου, για βόλτα να πορίσεις
Κι έγινε απόψε στο ντουκιάνι
ανελωμή π’ ο κόσμος δεν ν-τη βάνει
για το χατίρι σου μικρή χωριατοπούλα
πήρε φωθιά το καλντερίμι κι η πεζούλα
========================================================
Αλέκος Χατζάκης / Κόντρα Μπάσο
Δημήτρης Ματζαράκης / Κιθάρα
Γιώργος Σαλούστρος / Πνευστά
Μανώλης Στρατάκης / Κρουστά
Νίκος & Γιώργος Στρατάκης / Τραγούδι, Λαούτο, Λυρα
Μίξη ήχου και μοντάζ / Μαυράκης Μιχάλης
========================================================
Παλαιότερα το Ντουκιάνι (σήμερα καφενείο), ήταν ενας χώρος ανταλλαγής πληροφοριών και αξιών. Το Ντουκιάνι προσέφερε τεράστιες υπηρεσίες στους ανθρώπους της υπαίθρου.
Χώρος ανταλλαγής πολύτιμων πληροφοριών για την καλλιέργεια της γης, χώρος ενημέρωσης για τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, χώρος ψυχαγωγίας και ψυχικής εκτόνωσης των αντρών.
Το Ντουκιάνι συν των άλλων, ήταν επίσης και χώρος φιλοξενίας και ύπνου για όλους τους ξένους που τους έβρισκε η νύκτα στο χωριό του καφετζή και ΔΕΝ γινόταν διάκριση ανάμεσα σε ζητιάνους και νοικοκύρηδες. Όλοι έπρεπε να φιλοξενηθούν στο ντουκιάνι, να φάνε κάτι και να πέσουν να κοιμηθούν σκεπασμένοι με μιαν ανάπλα πάνω στον καναπέ ή σε δύο καρέκλες ή στο πάτωμα.
Ο κώδικας φιλοξενίας επέβαλλε στον καφετζή αυτή την υποχρέωση.
Καθένας όλο και κάτι είχε να πει στον άλλο. Όλο και κάτι είχε να πάρει από τον άλλο.
Πολλές φορές οι καφενειακές συζητήσεις είναι πιο αυθόρμητες, ειλικρινείς και καλοπροαίρετες από εκείνες που γίνονται σε πιο επίσημους χώρους.
Σας καλωσορίζουμε στο διαδικτυακό “μουσικό μας ντουκιανι”.
Με το καλό να σμιξουμε πάλι!!!!
Καλή σας ακρόαση!!!!