Στίχοι-Μουσική: Εισβολέας (Ηλίας Παπανικολός)
Τη μια σε λιγουρεύομαι
Τη μια με ανακατεύεις
Κι είναι σαν να υπάρχεις πια
Μόνο να με παιδεύεις
Μόνο να με παιδεύεις
Τη μια μου ‘σαι γαλήνιο
Την άλλη μου θεριεύεις
Λυσσομανάς στο μέσα μου
Και το τσαμπουκαλεύεις
Και το τσαμπουκαλεύεις
Αεράκι μου
Φύσα σιωπηλά
Έλα γιατρέ μου καν’ την εξέταση
Και πες μου όλη την αλήθεια
Είναι έρωτας ή μία παραίσθηση
Αυτός ο πόνος στα στήθια;
Γιατί με πιάνουν κι οι φρίκες μου
Και όλα τα βλέπω ξενέρωτα
Και έχω φτάσει 40 ρε μάγκα
Και ακόμα δεν ξέρω άμα γνώρισα έρωτα
Φταίει που είμαι στον κόσμο μου
Κι είμαι και λίγο μαλάκας
Αλλά είναι και αυτές οι εποχές
Που οι σχέσεις πια έχουν γίνει της πλάκας
Πόσο γρήγορα όλα κινούνται
Και ο καθένας είναι με το tick του
Δυο κουβέντες αρκούνε και ούτε
Το εγώ μας να φτάσει το peak του
Και όλοι ψάχνουν το ταίρι τους
Το λιμάνι να αράξουν για το καλοκαίρι τους
Το συμφέρον τους
Κι έχει μόνο χειμώνα το χάδι
Που κρύβει το χέρι τους
Και δεν παίζει ομόκεντρος κύκλος
Άν δεν νιώθεις συγγένεια
Κάποιος σώνει και ντε θα είναι ο αδύναμος κρίκος
Για να του χαλάς την ευγένεια
Στο κατόπι μου ο κάθε νάρκισσος
Να με κάνει να χάνω καιρό
Να υποθάλπτω τρελούς τόσα χρόνια
Και ψώνια που θέλανε πούλο επικό
Τώρα τα πιάνω σαν άσχετος
Τα παλιά τραγουδάκια θαρρώ
Τι εννοούσε ο Νικόλας ο Άσιμος
Με το αγαπάω και αδιαφορώ
Τη μια σε βλέπω σα Θεό
Την άλλη σαν εχθρό μου
Κι είναι σαν να υπάρχεις πια
Να χάνω τον καιρό μου
Να χάνω τον καιρό μου
Τη μια μελτέμι δροσερό
Την άλλη είσαι τυφώνας
Λυσομμανάς στο μέσα μου
Και γίνομαι Χειμώνας
Και γίνομαι Χειμώνας
Αεράκι μου
Φύσα σιωπηλά
Έλα αδερφέ μου γιατί νιώθω κάπως
Κι όλα μου φαίνονται χάλια
Γιατί είσαι κι ο μόνος που βλέπει το λάθος
Και δεν θα με πήξεις στα σάλια
Κι όλοι τους πια δεν ακούνε
Μέσα στο μικρόκοσμο τους
Πως θα βολευτούνε ρε φίλε ειν’ όλοι
Μονάχα με τον εαυτό τους
Κι όλες οι σχέσεις με δέκα μποφόρια
Σαν τα κεριά τρεμοπαίζουνε
Πώς θα την παλέψεις
Με όλα τα ζόρια
Και τις μαλακίες που παίζουνε;
Που κοιτάζεις αλλού
Γιατί ξέρεις το ταίρι που διάλεξες δεν σε κερδίζει
Και κοιτάζεις αλλού γιατί νιώθεις κενός
Μα κενό με κενό δεν γεμίζει
Και φοβάμαι να πάρω αδερφούλη μου
Γιατί κάτι ζητάνε και πίσω
Και όταν φτάσουν κοντά στο μεδούλι μου
Άλλο δεν έχω απ’ το να κάνω πίσω
Και μετά ξεκινάνε κι οι θύελλες
Κι οι κακίες που παίρνεις μαζί σου
Καταρρέουμε αυτόματα μόλις
Η καλύτερη μου γίνει η χειρότερη σου
Στο κατόπι μου ο κάθε σάτυρος
Να χλευάζει όσα δεν μπορώ
Να κερνάει ενοχές τόσα χρόνια
Το κάθε τσουτσέκι το χειριστικό
Τώρα τα πιάνω σαν άσχετος
Τα παλιά τραγουδάκια θαρρώ
Τι εννοούσε ο Νικόλας ο Άσιμος
Με το αγαπάω και αδιαφορώ
Όσες φορές το είχα πιει
Το χρυσωμένο χάπι
Ήταν για κείνο το μαζί
Κι ας ήτανε φαρμάκι
Κι ας ήτανε φαρμάκι
Τη μια μου ‘σαι γαλήνιο
Την άλλη μου θεριεύεις
Λυσσομανάς στο μέσα μου
Και το τσαμπουκαλεύεις
Και το τσαμπουκαλεύεις
Αεράκι μου
Φύσα σιωπηλά