Ισμήνη Καρυωτάκη

Η Ισμήνη Καρυωτάκη γεννήθηκε στα Ιωάννινα.
Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Ε.Μ.Π., και σκηνογραφία στην Ecole Nationale des Beaux Arts.
Εργάστηκε σαν αρχιτέκτων με την ομάδα του Γ. Κανδύλη (Παρίσι) σε θέματα πολεοδομικού σχεδιασμού και αργότερα (Αθήνα) στην Μελέτη του Πολιτιστικού Κέντρου Αθήνας. Από το 1986 ασχολείται με θέματα περιβαλλοντικού σχεδιασμού και ιδιαίτερα με την προστασία και διαχείριση παρόχθιων και παράκτιων περιοχών.
Το 1997 πραγματοποιείται η πρώτη της ατομική έκθεση ζωγραφικής στην γκαλερί “24”, και εκδίδεται το βιβλίο της “Στο σκοτάδι και στο φως λάμνει η ψυχή μου” από τις εκδόσεις “Το Ροδακιό”.
Η δεύτερη ατομική της έκθεση στη γκαλερί “Astra” (2001), έχει θέμα “Το Nησί”, ενώ συγχρόνως εκδίδεται από τις εκδόσεις “Το Ροδακιό” και το δεύτερο ομώνυμο βιβλίο της. Tέλος, η τρίτη ατομική της έκθεση έγινε στο Χώρο Σύγχρονης Τέχνης “Αμυμώνη” (Γιάννενα, 2003). Με το υλικό του βιβλίου της “Μετατροπή, αντλιοστάσιο, Γιάλοβα” πραγματοποιήθηκε η επόμενη έκθεσή της στην γκαλερί “Astra” (1 Φεβρουαρίου 2006).

Στο σκοτάδι και στο φως λάμνει η ψυχή μου – Ισμήνη Καρυωτάκη

Εικονογραφήματα
Από τη Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγιού και από τη Λίμνη στα Γιάννινα ξεκίνησαν αυτές οι εικόνες -μισο πραγματικές, μισο γυρνάμενες μες στο μυαλό- που έφτιαξε με κάρβουνο, σινική μελάνη και ξηροπαστέλ σε στρατσόχαρτο, και ιστόρησε με λέξεις η Ισμήνη Καρυωτάκη.
Zωγραφική: Ισμήνη Καρυωτάκη

Αφηγήσεις, Το Ροδακιό, 1997, 52 σελ.

Το νησί – Ισμήνη Καρυωτάκη

Αφήγηση και εικόνες
Ζωγραφική: Ισμήνη Καρυωτάκη

Αφηγήσεις, Το Ροδακιό, 2001, 91 σελ.

Μετατροπή, αντλιοστάσιο, Γιάλοβα – Ισμήνη Καρυωτάκη

Το “Αντλιοστάσιο”, στην περιοχή της Πύλου, χτίστηκε στη δεκαετία του ’50 με σκοπό την αποξήρανση της λίμνης της Γιάλοβας και τη μετατροπή της σε καλλιεργήσιμη γη. Οι τρεις υπόγειες αντλητικές μηχανές του λειτούργησαν για μερικά χρόνια: έπαιρναν το νερό, “το άδραχναν, το στροβίλιζαν, το χτυπούσαν δυνατά, το κομμάτιαζαν, το ανύψωναν και, τελικά, το εκτόνωναν ατόφιο στη θάλασσα”. Ωστόσο, το αρχικό πλάνο εγκαταλείφθηκε γύρω στο 1960, και κάποιοι ευφάνταστοι βιολόγοι και αρχιτέκτονες σκέφτηκαν να μετατρέψουν το μοναχικό κτίριο σε Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης.

Εκεί που σκοντάφτει κάθε ελπίδα στην Ελλάδα σκόνταψε κι αυτό το ωραίο σχέδιο. Το κτίριο, παρά τις επιθυμίες όλων των “ειδικών”, τώρα συνεργάζεται με το νερό και συναναστρέφεται το τοπίο. Αυτή την ιστορία αφηγείται εδώ η Ι. Κ. με γραφή και εικόνες. Η λιμνοθάλασσα, και η υδάτινη σιωπή της, η αναζήτηση της ταυτότητας των τόπων με κοινή καταγωγή το νερό -από τις πυκνές ομίχλες της Γιάλοβας ως τα πασσαλόπηχτα σπίτια της Τουρλίδας-, μύθοι, εμπειρίες και βιώματα συνθέτουν το υλικό αυτού του χρονικού. Στον πυρήνα της ατμοσφαιρικής αφήγησης βρίσκονται τα ερωτήματα για την απολυτότητα της επιστήμης και η βεβαιότητα για την υπέρβασή της μέσα από απλά γεγονότα της ζωής.
Zωγραφική: Ισμήνη Καρυωτάκη
Φωτογράφιση: Ισμήνη Καρυωτάκη

Αφηγήσεις, Το Ροδακιό, 2005, 85 σελ.

Απόπειρα συνάντησης – Ισμήνη Καρυωτάκη

1η μέρα, 3/7/05, Κυριακή

Την Κυριακή, 3 Ιουλίου 2005, 12.30 το μεσημέρι, η Κλάρα Σουβατζίδη γευματίζει στα 33.000 πόδια ύψος ανάμεσα σε δύο μελαψές κυρίες που συνομιλούν ασταμάτητα σε άγνωστη γι’ αυτήν γλώσσα. Είναι ευχαριστημένη από το γεύμα της – σπαράγγια a la creme, ψάρι μαγιονέζα και, για επιδόρπιο, αχλάδι γλυκό ανατολίτικης προέλευσης με λευκό κρασί.

Δεν έχει καμιά αντίρρηση για τους ήχους που το συνοδεύουν. Αντίθετα, είναι πολύ απορροφημένη με τη μουσική της γλώσσας· υποθέτει πως πρόκειται για κεντροαφρικανική διάλεκτο, κάτι ανάμεσα σε Κένυα και Ζανζιβάρη. Θέλει παρ’ όλα αυτά να τελειώνει όσο το δυνατό νωρίτερα με το φαγητό της, ώστε να προλάβει να σημειώσει τους αριθμούς και τα χρώματα που συμμετέχουν σε τούτη τη συνάντηση. Πτήση: ΤΚ 1846 από Αθήνα προς Ίστανμπουλ της TR, θέση Β7, Κυριακή 3/7/05…
Σκούρα καφέ χρώματα οι αποχρώσεις των ρούχων, ανάλογα με την επιδερμίδα των κυριών… Τονισμένα χείλη με κραγιόν ανοιχτό καφεκόκκινο και φούξια σκουλαρίκια, τυρμπάν πολύχρωμο στο κεφάλι της αριστερής και μπλε κοβαλτίου με πορτοκαλιές ανταύγειες της άλλης…

Μυθιστόρημα, Το Ροδακιό, 2012, 150 σελ.

Στους δρόμους – Ισμήνη Καρυωτάκη

Ως εις ουδεμίαν πολιτείαν ανήκονες
“Τί κοινό μπορεί να έχουν, άραγε, μεταξύ τους, μια κοσμογυρισμένη Λατινοαμερικάνα, αυτοεξόριστη πολίτης της οικουμενικής πραγματικότητας, ένας Γάλλος ουτοπιστής με σπινθηροβόλο βλέμμα, ένθερμος οπαδός του σιτουασιονισμού, και μια ατίθαση Ελληνίδα, αμετανόητη αντάρτισσα της σαγήνης;”, αναρωτήθηκαν η Δεσμίνα και ο Σείριος, προς το τέλος του χειμώνα του ’73-’74 και -καθώς απέκλεισαν οποιοδήποτε άλλη εκδοχή- συμφώνησαν στο γεγονός πώς χρημάτισαν -και οι τρεις- ένοικοι και γείτονές τους στο αριστερό δωμάτιο του διαμερίσματος της Roi de Sicile.

Μυθιστόρημα, Το Ροδακιό, 2017, 302 σελ.

Χωρίς ταξίμετρο – Ισμήνη Καρυωτάκη

Τίποτε πια δε μου προξενούσε έκπληξη: τα ονόματα των δικών του τα ξεστόμιζε λες και ήταν παλιοί μου φίλοι, ανακάτευε χώρες, κινήματα και καπνιστές ρέγγες με την ίδια ευκολία που περνούσε από το ένα τσιγάρο στο άλλο -χωρίς να αφήνει περιθώρια για ερωτήσεις- και έσμιγε στην ίδια ιστορία το ροκφόρ με τον εξπρεσιονισμό, τον καπνιστό σολωμό με τον Μπακούνιν, το μπωζολέ με την τριλογία του Τσίρκα, και την Πάτμο με το Γκούμπιο. Στα μεσοδιαστήματα βέβαια κατέβαζε τις γουλιές του – περιεκτικότητα σε αλκοόλ σαράντα τοίς εκατό κατ’ ελάχιστον.

Νουβέλα, Το Ροδακιό, 2019, 112 σελ.

Μυθιστορήματα
Απόπειρα συνάντησης (2012), Το Ροδακιό
Στους δρόμους (2017), Το Ροδακιό

Νουβέλες
Χωρίς ταξίμετρο (2019), Το Ροδακιό

Αφηγήσεις-Εικονογραφήματα
Στο σκοτάδι και στο φως λάμνει η ψυχή μου (1997), Το Ροδακιό
Το νησί (2001), Το Ροδακιό
Μετατροπή, αντλιοστάσιο, Γιάλοβα (2005), Το Ροδακιό

Συλλογικά έργα
Άγονη γραμμή (2008), Athens Voice

Πηγές: Biblionet, Το Ροδακιό

Επισκέψεις: 103