Κυριακή Πλαϊνάκη

Ελληνες λογοτέχνες
Η Κυριακή Πλαϊνάκη γεννήθηκε στον Πειραιά.
Σπούδασε Ιστορία και Λογοτεχνία σε ιδιωτικό κέντρο σπουδών στην Αθήνα. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και παρακολούθησε σεμινάρια σε οικονομικά και τεχνικά θέματα. Ασχολείται με τη συγγραφή από νεαρή ηλικία. Το βιβλίο ”Μερόπη η Καππαδόκισσα” αποτέλεσε το πρώτο της μυθιστόρημα.

Μερόπη η Καππαδόκισσα – Κυριακή Πλαϊνάκη




Η Μερόπη έβλεπε τη θάλασσα μαγεμένη και νόμιζε πως η ζωή της επιτέλους θα έπαιρνε άλλη ρότα. Αυτός ο τόπος δεν έμοιαζε καθόλου με την Καππαδοκία. Ήταν ήμερος, χαριτωμένος. Τον αγάπησε. Κι η θάλασσα που ξεκούραζε το βλέμμα της όποτε τ’ ακουμπούσε πάνω της γέμιζε την καρδιά της αισιοδοξία. Ήταν τα δροσερά της νιάτα που της έδιναν δύναμη να ονειρευτεί και να ελπίσει. Είχε κουραστεί χρόνια τώρα, πάντα δίπλα σε συγγενείς, να μην ορίζει τη ζωή της. Εδώ ήταν αλλιώς. Η ανεξαρτησία της δεν ήταν άπιαστο όνειρο. Παράξενο γιατί, μα νόμιζε πως κάτι καλό θα της έφερνε η θάλασσα. Ίσως τον άντρα που ονειρευόταν. Πώς θα ήταν άραγε; Θα ήταν από τα μέρη τους ή κάποιος Ελλαδίτης; Έπειτα έλεγε: «Από όπου θέλει να ‘ναι, μόνο σαν τον πατέρα μου να μην είναι. Να είναι πάντα δίπλα μου να με φροντίζει και να τον φροντίζω».

Μυθιστόρημα, Γαβριηλίδης, 2014, 350 σελ.

Το πορτρέτο – Κυριακή Πλαϊνάκη




Τι είναι η αδελφική αγάπη; Πόσο είναι δυνατή; Μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά στις δυσκολίες της ζωής που αναπόφευκτα συνυπάρχουν στην καθημερινότητά μας; Τι θα μπορούσε να βρεθεί στον κόσμο να είναι αρκετά δυνατό ώστε να κατανικήσει τους δεσμούς αίματος; Ίσως μόνο το ίδιο το αίμα που έχει την τραγική δύναμη να συντρίβει τον εαυτό του.
Για δυο αδέλφια, τη Βέτα και τον Νάσο, ο σεισμός του 1999 θα σημάνει την αρχή του τέλους. Τα συμφέροντα είναι μόνο το πρόσχημα στις βαθειές διαφορές που διέπουν τις σχέσεις τους. Η Βέτα βρίσκει την ευκαιρία ν’ ανασύρει από το υποσυνείδητό της παράπονα κι ελλείψεις καλά κρυμμένες και να κηρύξει έναν ατελέσφορο πόλεμο στον αδελφό της. Θέλει επιτέλους ν’ απαλλαγεί απ’ αυτόν και την ικανότητά του να την αγαπά, ακόμα κι όταν του δείχνει το χειρότερο εαυτό της.
Στα χρόνια που περνούν η σχέση των αδελφών αλλάζει ουσιαστικά. Ελάχιστα πια τους ενώνουν, είναι δυο ξένοι. Η Βέτα συνειδητοποιεί πως κάθε πόλεμος έχει παράπλευρες απώλειες. Δεν ξέρει πια ποιος είναι κερδισμένος και ποιος χαμένος.
Αντιλαμβάνεται πως τίποτε δεν μένει σταθερό. Ίσως μόνο η μορφή της, αποτυπωμένη σε κείνο το πορτρέτο, που κουβαλάει μια ζωή σαν τρόπαιο. Ένα θλιβερό πλέον τρόπαιο, που δεν αντιπροσωπεύει τη σιγουριά, την ευτυχία και την αυτοπεποίθηση που είχε κάποτε.
Το παρατηρεί μέσα στα χρόνια ν’ αλλάζει. Δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος. Η ψυχή της είναι που την κοιτά κατάματα και την απορρίπτει.

Μυθιστόρημα, Γαβριηλίδης, 2016, 248 σελ.

Έτσι έφυγε – Κυριακή Πλαϊνάκη




“Έλεγε πως οι κοκκινομάλλες γυναίκες είναι όμορφες γιατί συνδυάζουν τη ζεστασιά της φωτιάς στο κεφάλι τους και την ήρεμη δύναμη της γης με τη χρυσαφένια τους επιδερμίδα. Θυμίζουν, έλεγε, το φθινόπωρο που ετοιμάζει τον σπόρο για την ανοιξιάτικη ανθοφορία. Τι να πω, ήταν ποιητής ο καλός μου. Αφού έβλεπε όλα αυτά, εγώ γιατί να έχω αντίρρηση; Έλεγε κι άλλα πολλά, τόσο γλυκά, που με ξάφνιαζε, γιατί δεν ήμουν μαθημένη από τον Ορέστη σε τέτοιες εκδηλώσεις αγάπης και θαυμασμού”.

“Έτσι έφυγε”. Ένα μυθιστόρημα όπου η αφηγήτρια με διεισδυτικό τρόπο, με ιδιαίτερη ψυχραιμία, άλλοτε με τρυφερότητα και άλλοτε με οργή ή σαρκασμό αφηγείται και κρίνει τα δρώμενα. Η ηρωίδα Ελένη αντιμετωπίζει δυναμικά τις δυσκολίες του διορισμού της ως δασκάλας στην επαρχία και έρχεται σε ρήξη με τον άντρα της Ορέστη γι’ αυτόν τον διορισμό αλλά και για το ποια στάση πρέπει να κρατήσουν απέναντι στην ασθενή αδελφή της.
Ένα βιβλίο βαθιά ανθρώπινο, που διαπραγματεύεται θέματα που ταλανίζουν την οικογένεια και συγκινούν την κοινωνία.

Μυθιστόρημα, Γαβριηλίδης, 2019, 232 σελ.

Χαράζοντας το αύριο – Κυριακή Πλαϊνάκη




Δύο αδερφές, έρμαια στην αδηφάγα δίνη του χρόνου και των αντιξοοτήτων.
Μια κοινή πορεία γεμάτη δυσκολίες, αδιέξοδα, συγκρούσεις και ανθρώπινα δράματα. Μια ιστορία που ξεκινά μέσα στα σκληρά χρόνια της δικτατορίας του 1967 και ολοκληρώνεται στα ελπιδοφόρα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Μέσα στα γκρίζα σύννεφα των αλλεπάλληλων δοκιμασιών οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται διαρκώς. Οι διαδοχικές αποκαλύψεις της αλήθειας θα σηματοδοτήσουν το τέλος μιας εποχής που σημαδεύτηκε από τα ψέματα, τα πάθη των πρωταγωνιστών της, την αμείλικτη μοίρα αλλά και από τον ίδιο τον ρου της Ιστορίας.

Οι χαρακτήρες παρορμητικοί και παράφοροι, ζουν ο καθένας το μύθο τους, χωρίς αναστολές. Η κάθαρση είναι η μόνη επιλογή τους και δίνει το έναυσμα για μια καινούργια αρχή. Οι δύο αδερφές επανασχεδιάζουν τη ρότα τους, «Χαράζοντας το αύριο» σε μια νέα βάση…

Μυθιστόρημα, Αποστακτήριο, 2020, 196 σελ.

Μυθιστορήματα
Μερόπη η Καππαδόκισσα (2014), Γαβριηλίδης
Το πορτρέτο (2016), Γαβριηλίδης
Έτσι έφυγε (2019), Γαβριηλίδης
Χαράζοντας το αύριο (2020), Αποστακτήριο

Πηγές: Biblionet, Γαβριηλίδης, Αποστακτήριο

68 views.