Κωστής Μιχαλάκης

Κωστής Μιχαλάκης

Ελληνες λογοτέχνες
Ο Κωστής Μιχαλάκης γεννήθηκε το 1977 στην αστική Αθήνα, σε ένα σπίτι όπου η ιατρική ήταν κάτι βασικό και καθημερινό, σαν τα λαμπατέρ. Φοίτησε σε γυάλα γνωστού ιδιωτικού σχολείου, σπούδασε στη διαχρονική Ιατρική Σχολή Αθηνών και άρχισε να αναμειγνύεται με την ευρεία κοινωνία στα δημόσια νοσοκομεία. Έγινε ενδοκρινολόγος και άνοιξε τα φτερά του για την νωχελική Βοστώνη, για την Λαίδη των ΗΠΑ- την Ουάσιγκτον- και για το κοσμικό και ερωτικό Λονδίνο, στο Harvard, στο Yale, στο NIH και στο Imperial, που πέρα από τη βαθιά ακαδημαϊκή γνώση που του έδωσαν, του δίδαξαν τον κόσμο.
Μύρισε το χνώτο ξένων ανθρώπων, διεύρυνε τους ορίζοντές του και έκανε και διδακτορικό και είναι στα 40 άτομα παγκοσμίως με ειδίκευση στην ορμονική παχυσαρκία. Ασχολήθηκε με την έρευνα και τα μοριακά, έτσι για να πει ότι κέρδισε ένα προσωπικό στοίχημα, στο βάθος όμως γούσταρε να βλέπει λάιβ τους ασθενείς να γίνονται καλύτερα και να χαμογελάνε, όταν θεραπεύονται. Έτσι όρισε την ιατρική μέσα του και έτσι την ασκεί.
Λατρεύει τα αυτοκίνητα, που τα θεωρεί συνώνυμα της γυναίκας στην έλξη και στον έρωτα. Ταξιδεύει στον κόσμο, για να παρατηρεί τους ανθρώπους πολιτισμικά και, άθελά του, ερωτικά. Έζησε μια γεμάτη ζωή προσωπική, ικανή μάλλον να τον κάνει να έχει άποψη για τον έρωτα, τον εφήμερο και τον διηνεκή. Ως ενδοκρινολόγος και περιηγητής, ανέλυσε την τελολογία της φύσης πίσω από τις λέξεις, διέκρινε την ορμή από τα «πρέπει» και πιστεύει πως έβγαλε κάποιο συμπέρασμα.
Δοκίμια-Μελέτες-Ενδοκρινολογία
Η ενδοκρινολογία του έρωτα (2021), Περίπλους

Η ενδοκρινολογία του έρωτα – Κωστής Μιχαλάκης

Η ενδοκρινολογίαΟρμόνες και κανόνες


Ορμόνες, μικρά μόρια, ικανά για όλα πρακτικά. Ορμόνες, μεταφορείς σημάτων βιοχημικών αν το δεις επιστημονικά, σημάτων ζωής και πεμπτουσίας, αν το δεις φιλοσοφικά. Γένους θηλυκού παρεμπιπτόντως. Σαν τις μάρκες των αυτοκινήτων. Ερωτικές και αλήτισσες μαζί.

Είναι μια στιγμή που η φύση ανοίγει διάπλατα, που οι αδένες αυξάνουν την έκκριση ορμονών, που η πλάση σε τοποθετεί εκεί που ανήκεις. Τη φορά που σε κάθε άνθρωπο ξυπνάει όλο αυτό το μεγαλειώδες δημιούργημα της υπόφυσης, του συντονιστή των ορμονών και μας ραντίζει με αυτή τη μαγεία των ορμονών που τρέχουν ιλιγγιωδώς μέσω του αίματος και ξυπνάνε τις γονάδες μας, τους όρχεις και τις ωοθήκες, και εμείς, οι πρωτόγονοι, φτερουγίζουμε σαν τις πεταλούδες.

Και μετά σεξ, με ή χωρίς συναίσθημα, με πιο πολλή ματαίωση, παρά χαρά. Και καλά με προοπτική, αλλά κατά βάθος ορμή και ένστικτο.

Μάλλον η φύση έστησε καλά αυτό το μαγικό και απίστευτα καλά οργανωμένο παιχνίδι, με το φλερτ, τον ερεθισμό, τη στύση, τη γυναικεία εφύγρανση και τελικά τον σεισμό των πολλών ρίχτερ που λέγεται οργασμός. Πιστεύει κανείς μας ότι αν δεν ήταν ωραία η ερωτική πράξη, θα την δοκιμάζαμε;

Έρως –λοιπόν– ανίκατε μάχαν, ή απλό κυνήγι οργασμού και ηδονής, φιλτραρισμένου και τυλιγμένου με λαμέ και φαντεζί περιτύλιγμα;

Τη νοιάζει λέτε τη φύση αν έχουμε οργασμό, ή μήπως απλά μας θολώνει, ώστε να κάνουμε απογόνους και να συνεχίσουμε το είδος;

Ιδού η απορία, ιδού και το κίνητρό μου να γράψω…

Ενδοκρινολογία, Περίπλους, 2021, 130 σελ.

Πηγές: Biblionet, Περίπλους