Λίζα Βραχοπούλου

Ελληνες λογοτέχνες


Σεργιάνι από το φεγγάρι
Περνάνε οι στιγμές, οι μέρες, οι βδομάδες,
οι μήνες, οι χρόνοι.
Και συ ψάχνεις ένα ολόγιομο φεγγάρι.
Κι άλλοτε το βρίσκεις, τρυφερό, λαμπερό, ευτυχισμένο. Άλλοτε μισοφέγγαρο,
χαμένο μέσα στα σύννεφα,
κρυμμένο κάπου στον ουρανό.
Όπως ψάχνεις την αγάπη.
Που τη συναντάς άλλοτε ολόγιομη,
άλλοτε ένα μικρό κίτρινο μισοφέγγαρο,
άλλοτε ανύπαρκτη,
κρυμμένη στα σκοτάδια.
Η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία.
Ή όλα αυτά μαζί. Ολόγιομα,
αστραφτερά, ευτυχισμένα.
Το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού.
Η τρυφεράδα του πατέρα.
Το χάδι και η φροντίδα της μάνας.
Το πάθος και ο μεγάλος έρωτας ενός
ονειρικού αγνού ψαρά.

Η αλήθεια του ήλιου
Η γεμάτη παλμό και αγωνιστική διάθεση ποίηση της παραγωγικής Λίζας Βραχοπούλου, αποδίδει ολοκάθαρα αλήθειες του σήμερα, του τότε και του αύριο. Η ποιητική συλλογή της «Η Αλήθεια του Ήλιου» είναι η 5η στο ποιητικό διάβα μιας δημιουργού η οποία (σύμφωνα με τα λόγια του Μ. Γ. Μερακλή) ανήκει «στους λίγους ευαίσθητους αφουγκραστές του τωρινού κόσμου».
Η δύναμη του λόγου της Λίζας Βραχοπούλου φαίνεται και από τους παρακάτω στίχους της σύνθεσής της «Οι καρδιές μας δεν καίγονται».
ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ
Αυτή η θάλασσα
είναι δική μας.
Αυτά τα βράχια
δεν καίγονται,
όπως δεν καίγονται
και οι καρδιές μας.
Ζευγάδες εμείς, σπείραμε
ελπίδες και οράματα.
Κεντήσαμε στα πέρατα
δημιουργία, πρόοδο,
ειρήνη στους λαούς.
Εμείς υψώσαμε τα ιδανικά
του ανθρώπου στον Παρθενώνα.
Φυτέψαμε το δέντρο της ελιάς
στην Ακρόπολη.
Αυτή η ελιά δεν καίγεται
γιατί τη φύτεψαν θεοί.
Κάθε κλαδί
κι ένα στεφάνι δόξας ολυμπιονικών.
Αυτή η θάλασσα δεν καίγεται
γιατί είναι γεμάτη
από φάρους πολιτισμού.

Οι δρόμοι του χρόνου
Σ εσένα που “στους δρόμους του χρόνου” θα ανακαλύψεις τις ιστορικές ρίζες σου στη μακρόχρονη και ταλαίπωρη διαδρομή αυτής της όμορφης χώρας. Σ εσένα που θα ψηλαφίσεις στις ρωγμές του χρόνου την ιστορία του παππού σου, του πατέρα σου και τη δική σου.
Κάποια διηγήματα (“Η Τσαβούκα” και “Τα παπούτσια της στοργής”) είναι αυθεντικά, αληθινά αφηγήματα, με πολιτικές προεκτάσεις από το 1913 ως το 2013.
Τα λάθη επαναλαμβάνονται. Και οι πολιτικές ευθύνες. Κι εσύ θα βρεις δικές σου σκέψεις, προβληματισμούς και πικρία για όσα συνεχίζονται… και ταλαιπωρούν τον ελληνικό λαό κι εσένα.
(Απόσπασμα από “Τα παπούτσια της στοργής”, σελ. 79, μιλάει ο κυρ-Μάνθος):
“Στο μεταξύ είχε έρθει και η δημοκρατία πάλι στην Ελλάδα και ησυχάσαμε χωρίς βασιλιάδες και αυλικούς. Αποκτήσαμε όμως άλλου είδους αυλικούς. Αυτούς έχουμε και σήμερα. Τους βασιλιάδες του χρήματος. Είναι το ριζικό μας; Πώς γίνεται οι φαύλοι και οι καταχραστές να διοικούν αυτή τη χώρα, να μην υπάρχει διαφάνεια και δικαιοσύνη; Κι εμείς να το δεχόμαστε;”

Τα δάκρυα των Πλειάδων
Η δημιουργός αισθάνεται τα δάκρυα από τις επτά κόρες-θεότητες που έγιναν αστερισμοί να πέφτουν από τον ουρανό για όλα αυτά που μας βρήκαν. Ο πόνος, η δυστυχία και τα βάσανα την αγγίζουν, την επηρεάζουν, την πληγώνουν μα κείνη δεν απογοητεύεται. Στα αχνάρια του χρόνου, τις ρωγμές διασχίζει για να ανταμώσει μια ηλιαχτίδα ελπίδας.

ΑΔΕΙΑ… ΑΔΕΙΑ
Ένα άδειο ταξί περνά.
Άδεια καταστήματα
κι άδειες βιτρίνες,
άδεια διαμερίσματα
προς ενοικίαση
και πώληση.

Και η καρδιά μας άδεια
από ελπίδες κι όνειρα.

Διηγήματα
Οι δρόμοι του χρόνου (2014)

Ποίηση
Σεργιάνι από το φεγγάρι (2004)
Η αλήθεια του ήλιου (2008)
Τ’ αστέρια τραγουδάνε (2009)
Τα δάκρυα των Πλειάδων (2015)

Πηγές: BIBLIONET, Ιωλκός, Σμυρνιωτάκη, Δρόμων

90 views.