Μαργαρίτα Σκουμπουρδή


Το σακάκι
Το σακάκι κρέμεται στην κρεμάστρα του στα σκοτεινά, παρατηρώντας κρυμμένο τους διαβάτες, διηγείται ιστορίες ανθρώπων που άλλοτε οι ίδιοι πιστεύουν πως τους αφορούν κι άλλοτε πιστεύουν πως τους είναι ολότελα ξένες. Κινείται με τις κινήσεις τους, ζει με τη ζωή τους. Τούτο το σακάκι σήμερα μπορεί ν’ ανήκει σ’ ένα νεκρό, αύριο κάποιος μπορεί να το λερώσει με αίμα, τέλος κάποιος άλλος θα το κάνει κομμάτια. Ή ίσως βρεθεί διπλωμένο σε κάποιο χέρι, πιασμένο σε κάποια πόρτα που πρέπει ν’ ανοίξει και να κλείσει χιλιάδες φορές. Το “Σακάκι” μας ταξιδεύει σε ενδιαφέροντα σημεία της μεγαλόπολης και όχι μόνο, αλλά πάνω απ’ όλα σ’ άγνωστα εξωτικά μέρη της ψυχής και του μυαλού…

Η κορφή του κήπου
Όταν έφτασα στην κορφή του κήπου, το πρώτο που έκανα ήταν να γυρίσω στους παιδικούς τόπους κρατώντας παλιές φωτογραφίες. Ήθελα να δω τις αλλαγές γύρω και μέσα μου. Παρατηρούσα προσπερνώντας με τα βήματα τον χρόνο. Τι να έγιναν ο κύριος Αντώνης, το παιδί με τα ξυλοπόδαρα, η μάνα, ο Τάσος και όλοι εκείνοι που αν τους παρατηρούσες μάντευες από μία ιστορία; Ίσως να χάθηκαν στον δρόμο σαν απλοί περιπατητές, αφήνοντας πίσω τους το νήμα της περιέργειάς μου για τις προθέσεις τους. Διότι όλοι στην κοινή τους πορεία ήταν μοναδικοί και με βλέμμα διαφορετικό. Άνεμος φλεβαριάτικος κρύωνε τον νου και το σώμα μου. Ντυμένος σχεδόν ανοιξιάτικα, έπαιζα με την υγεία μου. Καυτές οι σκέψεις στο κεφάλι μου καθώς κουκουλωνόμουν? και στο τέλος, που ένιωθα σαν να ήταν όλα ευχάριστα, δαιμονικά σχεδόν με φίλησε στο μάγουλο η βροχή. Ύστερα τα σύννεφα διαλύθηκαν. Φύλαξα τρυφερά τις αηδονοφωλιές και σφύριξα χαρωπά καλωσορίζοντας την άνοιξη. “Πατρίδα! Με χώμα ξερό, θάλασσα, ηλιαχτίδα!” αναφώνησα και χαμογέλασα.
Μ. Σ.

Διηγήματα
Το σακάκι (2016), Γαβριηλίδης
Η κορφή του κήπου (2018), Γαβριηλίδης

Πηγές: BiblioNet, Γαβριηλίδης

Επισκέψεις: 6