Μαρία Αγγελίδου

Ελληνες λογοτέχνες


Το τετράδιο με τις συμπτώσεις
Είναι η φιλία σύμπτωση; Οι συμπτώσεις μπορούν να οδηγήσουν στη φιλία; Προβληματισμοί και ερωτηματικά σχετικά με τη φιλία, με χιούμορ και ζωντάνια, από τον Ηλία Μακρή, έναν ψαγμένο δωδεκάχρονο. Η Μαρία Αγγελίδου δίνει μια πινελιά έντεχνου λόγου θυμίζοντάς μας πως η λογοτεχνία – και η παιδική – είναι μια πραγματική τέχνη που αξίζει να την απολαμβάνουμε από μικροί. Το εξώφυλλο και οι εσωτερικές ζωγραφιές είναι από το βραβευμένο εικονογράφο Βασίλη Παπατσαρούχα.

Οι άνθρωποι που δεν έβλεπαν όνειρα
Ο μύθος της χαμένης Ατλαντίδας
Είναι αλήθεια ότι οι θεοί βλέπουν αλλιώτικα όνειρα από τους ανθρώπους; Ή μήοως στα όνειρα μέσα είναι που συναντιούνται κι αγαπιούνται θνητοί και αθάνατοι; Σε τι διαφέρουν οι μύθοι από τα παραμύθια; Τα παραμύθια από την αλήθεια; Πού την ήξερε ο Πλάτωνας την Ατλαντίδα; Κι εμείς; Εμείς πως θα το μάθουμε; Τί όνειρα πρέπει να δούμε για να τη βρούμε;
“Οι άνθρωποι που δεν έβλεπαν όνειρα” δίνουν απάντηση σ’ αυτά και σ’ άλλα πολλά ερωτήματα. Και δείχνουν με λόγια και ζωγραφιές ότι ο κόσμος των μύθων και των ηρώων και των θεών είναι ο κόσμος ο δικός μας.

Ελληνική μυθολογία, Α μέρος
Στον πρώτο τόμο της μυθολογίας οι άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με τις δυνάμεις των θεών, ενώ αυτοί τελικά ορίζουν τη μοίρα των ανθρώπων μέσα από περιπέτειες και απίθανα γεγονότα σε έναν κόσμο που αρχίζει να εξελίσσεται. Ενας συναρπαστικός κόσμος ξεδιπλώνεται μέσα από τις σελίδες αυτού του πρώτου τόμου της Ελληνικής Μυθολογίας. Οι άνθρωποι αναμετρούν τις δυνάμεις τους με τους θεούς και οι θεοί ορίζουν τη μοίρα τους. Ενας κόσμος που τώρα ξεκινάει.

Ελληνική μυθολογία, Β μέρος
Στο δεύτερο μέρος της μυθολογίας, παρουσιάζεται η Αταλάντη, ο Ασκληπιός, ο Ερμής, η Αράχνη, ο Δαίδαλος, η Ευρώπη και ο Ηρακλής που παρεμβαίνουν συνεχώς στη ζωή των ανθρώπων που δεν είναι ποτέ στάσιμες, αλλά απρόβλεπτες. Παρουσιάζεται ο όμορφος κόσμος εκείνης της εποχής με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους ανθρώπους αλλά και τα δημιουργήματά τους.

Το τετράδιο με τους ορισμούς
Ενα κεφάλαιο από την αυτοβιογραφία του Ηλία Μακρή
Ο Ηλίας Μακρής είναι ένας μαθητής του δημοτικού, αλλά δε γράφει μόνο τα μαθήματά του. Γράφει και την Αυτοβιογραφία του, που την έχει χωρισμένη σε τετράδια το καθένα μ’ ένα ξεχωριστό θέμα: ένα με τα παιχνίδια που του αρέσουν, ένα με τους παλιούς του φίλους, ένα με τα αγαπημένα του φαγητά, ένα με τις πολύ μεγάλες απορίες του, ένα με τις συλλογές του. Σ’ ένα τέτοιο τετράδιο σημειώνει και τους ορισμούς που δίνει σ’ όσα παράξενα ή ακαταλαβίστικα πράγματα συναντάει στο δρόμο του. Σ’ αυτό το τετράδιο μας αφήνει να ρίξουμε μια ματιά εδώ. Και ταυτόχρονα μας αφηγείται το πώς, περνώντας μέσα από τα σαράντα κύματα ενός αστυνομικού μυστήριου, έδωσε (ή μάλλον δεν έδωσε) τον ορισμό στο πιο παράξενο κι ακαταλαβίστικο πράγμα, τον ορισμό της ομορφιάς!
Ενα μυθιστόρημα που με έξυπνο χιούμορ, ρεαλισμό και ζωντανή αφήγηση μιλάει για την ομορφιά όπως τη βλέπουν τα παιδιά – αλλά και για το πώς την αναζητούν, πώς την καταλαβαίνουν, πώς την ζηλεύουν, πώς τη σκέφτονται… και κυρίως πώς τη φοβούνται!

Οι άνθρωποι που έκλεψαν τα γράμματα από τους θεούς
Είναι αλήθεια ότι οι θεοί ξέρουν τα πάντα;
Κι αν πράγματι τα ξέρουν… πώς καταφέρνουν και τα θυμούνται;
Όλα για όλα; Πώς γίνεται και τίποτα δεν ξεχνούν; Κι εμείς;
Εμείς τι πρέπει να κάνουμε για να θυμόμαστε και να μην ξεχνάμε;
Τι κόλπο θα βρούμε για να μη φεύγουν και χάνονται όσα το μυαλό μας δεν μπορεί να χωρέσει;
Οι άνθρωποι που έκλεψαν τα γράμματα από τους θεούς δίνουν απάντηση σ’ αυτά και σε άλλα πολλά ερωτήματα. Και δείχνουν με λόγια και ζωγραφιές ότι ο κόσμος των μύθων και των ηρώων και των θεών είναι ο κόσμος ο δικός μας.

Οι άνθρωποι που δεν εννοούσαν να πεθάνουν
Ο μύθος του Σίσυφου
Είναι αλήθεια ότι οι θεοί δεν πεθαίνουν; Ποτέ τους;
Κι αν ζουν για πάντα, πώς τα καταφέρνουν και δεν κουράζονται; Πώς γίνεται και δε γερνάνε; Τι είναι αυτό που τους κάνει και αντέχουν;
Κι οι άνθρωποι; Έχουν κι αυτοί τη δική τους ανθρώπινη αθανασία; Μήπως… μήπως έχουν κι οι θεοί το δικό τους θεϊκό θάνατο;
Οι “Ανθρωποι που δεν εννοούσαν να πεθάνουν” δίνουν απάντηση σ’ αυτά και σε άλλα πολλά ερωτήματα. Και δείχνουν με λόγια και ζωγραφιές ότι ο κόσμος των μύθων και των ηρώων και των θεών είναι ο κόσμος ο δικός μας.

Το βιβλίο των αυτοκρατόρων
Το Βυζάντιο -ευτυχώς!- δεν είναι μόνο χρονολογίες και ονόματα και βιβλία σε ράφια σκονισμένα. Είναι θαύμα και ιστορία αληθινή μαζί.
Είναι Πόλη αλλά και Αυτοκρατορία. Είναι στρατηγοί και πειρατές και κυρίες πανέξυπνες και κάστρα με λάβαρα πολύχρωμα και ταξίδια που όμοιά τους δεν έχουν ξαναγίνει.
Είναι στεριές πολλές και παράξενες. Θάλασσα μία. Απέραντη.
Είναι αυτοκράτορες και λιμάνια και παλάτια σ’ όλα τα χρώματα.
Είναι μια ιστορία μεγάλη σαν τον κόσμο.
Μια ιστορία που γέννησε παραμύθια αμέτρητα.
Κι ένα παραμύθι που ακόμα γράφει ιστορίες. Και βιβλία.
Πρώτο βιβλίο: Το βιβλίο των αυτοκρατόρων

Το βιβλίο των πειρατών
Το Βυζάντιο -ευτυχώς!- δεν είναι μόνο χρονολογίες και ονόματα και βιβλία σε ράφια σκονισμένα. Είναι θαύμα και ιστορία αληθινή μαζί.
Είναι Πόλη αλλά και Αυτοκρατορία. Είναι στρατηγοί και πειρατές και κυρίες πανέξυπνες και κάστρα με λάβαρα πολύχρωμα και ταξίδια που όμοιά τους δεν έχουν ξαναγίνει.
Είναι στεριές πολλές και παράξενες. Θάλασσα μία. Απέραντη.
Είναι αυτοκράτορες και λιμάνια και παλάτια σ’ όλα τα χρώματα.
Είναι μια ιστορία μεγάλη σαν τον κόσμο.
Μια ιστορία που γέννησε παραμύθια αμέτρητα.
Κι ένα παραμύθι που ακόμα γράφει ιστορίες. Και βιβλία.

Οδύσσεια
Η πολυμήχανη ιστορία<
Υπάρχουν ήρωες που έγιναν ήρωες χωρίς να το κουνήσουν από την αυλή του σπιτιού τους.
Κι άλλοι που για να τα καταφέρουν πήραν το δρόμο κι έφτασαν ως τα πέρατα του κόσμου.
Μα απ’ όλους τους ταξιδευτές που έφεραν βόλτα χώρες και θάλασσες, ένας είναι που τα ‘βαλε με το Ταξίδι και το πάλεψε σαν να ‘ταν τέρας και θηρίο ανήμερο.
Ενας νησιώτης βασιλιάς, που αγαπούσε τη γυναίκα του και το γιο του κι ήρωας δεν ήθελε καθόλου να γίνει. Μόνο να γυρίσει κοντά στους δικούς του ήθελε ο πολυμήχανος Οδυσσέας!
Τα ταξίδια του Οδυσσέα άρχισαν όταν κανείς ακόμα δεν ήθελε να φύγει ταξίδι – ούτε καν ο ίδιος.
Κι εδώ που τα λέμε… ακόμα δεν έχουν τελειώσει.

Μύρτις
Οι ζωές της
Αλλες ιστορίες αρχίζουν έτσι, άλλες αλλιώς. Η δική μας αρχίζει με μια έκρηξη: την έκρηξη του Χρυσού Αιώνα. Που ήταν τόσο χρυσός, ώστε δεν χρειάστηκε καν όλα τα εκατό του χρόνια για να λάμψει και ν’ αστράψει διαπαντός. Τον έφτασαν τριάντα, τα τριάντα χρόνια του Περικλή, που ήταν ο ίδιος ένας άνθρωπος-έκρηξη. Ένας άνθρωπος, που μάζεψε κοντά του φιλοσόφους και γλύπτες, ποιητές και στρατηγούς, εμπόρους και μουσικούς, και τους χάρισε στην πόλη.
Μια έκρηξη που είχε μέσα της αμέτρητες άλλες μικρότερες εκρήξεις. Εκρήξεις από πέτρα που τίναξαν ψηλά πυροτεχνήματα μαρμάρινα κι ακόμα τα βλέπουμε. Εκρήξεις από λόγια, που σκάρωσαν ποιήματα και ιστορίες και σκέψεις λαμπερές, που ακόμα τις διαβάζουμε. Εκρήξεις από αριθμούς και νοήματα, που έστησαν αργότερα πανεπιστήμια ξακουστά. Εκρήξεις από θεάματα και μάσκες και χορούς…
Εκρήξεις από γυμνάσια και ζωγραφιές και παιχνίδια και γιορτές.
Αυτή ήταν η Αθήνα η Χρυσή, με τον Παρθενώνα της και την Αγορά της, με τους δρόμους και τα ποταμάκια της και τα πλατάνια της. Το κυριότερο, όμως: με τους ανθρώπους της, που είχαν πάψει να κοιτάζουν προς τη μεριά της στεριάς, της λιγοστής στεριάς που είχαν ως τότε διαφεντέψει. Κι είχαν στρέψει το βλέμμα τους προς την απεραντοσύνη της θάλασσας. Που τους περίμενε να την κυριεύσουν, να την κάνουν δική τους, ως την άκρη -που δεν είχε.

Ιστορίες που τις είπε η Πέτρα
Ενα ευρηματικό ιστορικό παραμύθι που δίνει την ευκαιρία στα σημερινά παιδιά να προσεγγίσουν την αρχαιότητα, γοητεύοντας ταυτόχρονα τους μεγάλους.
Το “Ιστορίες που τις είπε η Πέτρα” είναι το πρώτο από μια φιλόδοξη νέα σειρά των εκδόσεων “Αερόστατο” που επιχειρεί να καλύψει μια μεγάλη σε σπουδαιότητα και διάρκεια περίοδο της ιστορίας μας, την αρχαιότητα και να πείσει μικρούς και μεγάλους ότι η ιστορία δεν είναι μόνο μάθημα.

Ιστορίες που τις είπε ο πόλεμος
Παιδική και εφηβική λογοτεχνία, Ελληνική [DDC: 889.9] Εκτός από ατέλειωτες ώρες στα θρανία, εκτός από ράφια ολόκληρα με βιβλία, εκτός από χρονολογίες και ονόματα, η Ιστορία είναι ευτυχώς κι άλλα πολλά πράγματα: είναι άνθρωποι που αγαπούν και πολεμούν και ονειρεύονται, άνθρωποι που ταξιδεύουν και μαθαίνουν και ενθουσιάζονται, άνθρωποι που δουλεύουν, άνθρωποι που έχουν περιέργεια και φιλοδοξίες και μεράκια και απορίες και… και… και… Η Ιστορία είναι τελικά πολλές ιστορίες. Ιστορίες που τις ζούμε, ιστορίες που τις έχουν ζήσει άλλοι, ιστορίες ολοζώντανες, που περιμένουν από μας μόνο να τις ακούσουμε.
Κι εδώ, στον τόπο και στη γλώσσα που γέννησε την Ιστορία, έχουν ξετυλιχτεί ιστορίες θαυμάσιες. Ιστορίες που τις είπε ο Πόλεμος. Ιστορίες που τις είπε η Θάλασσα, το Φως, η Αγορά… Ιστορίες που άρχισαν και δεν τελειώνουν. Ευτυχώς.
Ξεκινώντας με τις “Ιστορίες που τις είπε ο Πόλεμος”, η νέα αυτή σειρά “ιστορικών παραμυθιών”, από τη συγγραφέα Μαρία Αγγελίδου, επιχειρεί να καλύψει μια μεγάλη σε σπουδαιότητα και σε διάρκεια περίοδο της ιστορίας μας, την αρχαιότητα, φιλοδοξώντας να πείσει μικρούς και μεγάλους -ιδίως τους μικρούς!- ότι η Ιστορία δεν είναι μόνο μάθημα!

Ιστορίες που τις είπε η θάλασσα
Οταν η Ιστορία ήταν ακόμη στην αρχή της, η Θάλασσα ούτε άκρη ούτε όρια είχε. Μόνο ομορφιά ατελείωτη. Πώς να μη μαγέψει τα μάτια των ανθρώπων; Πώς να μην τραβήξει σαν μαγνήτης τα όνειρά τους; Αυτή που ταξίδεψε στα κύματά της θεούς, ήρωες κι απλούς θνητούς… Και έμαθε σε όλους τα ωραιότερα πράγματα: το ταξίδι, την περιπέτεια, τον πηγαιμό και τον γυρισμό. Πριν σταθούν οι άνθρωποι στις ακρογιαλιές της, πριν σκίσουν τα νερά της, τίποτα δεν ήταν όπως το ξέρουμε. Η Θάλασσα έγινε χάρτης και σκέψη, κι άλλαξε τον κόσμο. Άλλαξε την Ιστορία. Το κυριότερο όμως: μας έμαθε να λέμε την κάθε ιστορία με τη φωνή που της ταιριάζει· άλλη σιγανά και ντροπαλά, άλλη άγρια και μανιασμένα, άλλη σαν ανάσα, άλλη σαν αλάτι και φως.
Η νέα αυτή σειρά “ιστορικών παραμυθιών” επιχειρεί να καλύψει μια μεγάλη σε σπουδαιότητα και σε διάρκεια περίοδο της ιστορίας μας, την αρχαιότητα, και να πείσει μικρούς και μεγάλους -ιδίως τους μικρούς!- ότι…
Η Ιστορία δεν είναι μόνο μάθημα!

Η τρίτη μάγισσα
Υπάρχουν μάγισσες σήμερα; Κι αν ναι, πού ζουν; Τι δουλειά κάνουν; Τι τρώνε και πώς ταξιδεύουν; Σε ποια σχολεία πάνε και με ποιους κάνουν παρέα; Το κυριότερο: τι είδους μάγια κάνουν και πού μπορεί να τις συναντήσει κανείς;
Μια φορά κι έναν καιρό… δηλαδή χτες ή σήμερα ή και αύριο… Νάνοι και νεράιδες, δράκοι, μάγισσες και βασιλιάδες πάνε κι έρχονται ανάμεσα στα παραμύθια και στην αλήθεια. Δρόμο παίρνουν και δρόμο αφήνουν, φτάνουν στις άκρες του κόσμου κι ύστερα πάλι γυρίζουν πίσω. Και τέλος ζούνε και κοιμούνται αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
Για παιδιά μικρά με μεγάλη φαντασία και για νέους γονείς με πολλή όρεξη! Ιστορίες που διαβάζονται μέσα σε δέκα λεπτά!

Ιστορίες που τις είπε ο δρόμος
Ο Δρόμος είναι ο πρώτος δάσκαλος, αυτός που μας μαθαίνει τον κόσμο. Ξέρει όλες τις γλώσσες, τις μιλάει και δεν γκρεμίζεται. Έχει όλους τους χάρτες, περνάει μέσα από καρδιές, μέσα από βιβλία, μέσα από όνειρα και δάση, και δε χάνεται. Οι γνώσεις όλες, και οι στερνές και οι πρώτες, είναι δικές του – και τις δίνει χάρισμα στους μαθητές του.
Ο Δρόμος είναι δάσκαλος – που θα πει ότι χωρίς τους μαθητές του δεν είναι τίποτα! Σαν όλα τα θαυμάσια στη ζωή, ο Δρόμος υπάρχει όταν κάποιος τον περπατάει. Όταν κάποιος τον βλέπει και θέλει να τον προχωρήσει, να δει τι κρύβει παρακάτω. Όταν κάποιος τον φαντάζεται και ξεσηκώνεται να τον ταξιδέψει…
Η σειρά αυτή “ιστορικών παραμυθιών”, από τη συγγραφέα Μαρία Αγγελίδου, επιχειρεί να καλύψει μια μεγάλη σε σπουδαιότητα και σε διάρκεια περίοδο της ιστορίας μας, την αρχαιότητα, φιλοδοξώντας να πείσει μικρούς και μεγάλους -ιδίως τους μικρούς!- ότι… Η Ιστορία δεν είναι μόνο μάθημα!

Ιστορίες που τις είπε η αγορά
Μετά τις Ιστορίες που τις είπε ο Πόλεμος, η Θάλασσα και ο Δρόμος, έχουμε έναν αφηγητή που εκτός από πανάρχαιος είναι και επίκαιρος: την Αγορά. Η Αγορά, βέβαια, όχι μόνο ως χώρος οικονομικών σχέσεων. Η αρχαία ελληνική ΑΓΟΡΑ ήταν κυρίως τόπος συνάντησης όλων με όλους. Ήταν η καρδιά της πόλης, η καρδιά της ζωής. Ήταν το μέρος όπου συνέβαιναν τα πάντα. Εκεί μαζεύονταν όσοι ήθελαν να ζήσουν σε «κοινωνία ανθρώπων», όσοι διαδραμάτιζαν κάποιο ρόλο στα κοινά, όσοι ενδιαφέρονταν για δουλειές, πολέμους, ταξίδια. Εκεί τελικά πήγαινε όποιος είχε κάτι να πει – κι όποιος ήθελε κάτι ν’ ακούσει: νομοθέτες και στρατιώτες, έμποροι και τεχνίτες, ρήτορες και φιλόσοφοι, παραμυθάδες και μαντατοφόροι. Η αρχαία ελληνική Αγορά, λοιπόν, ήταν ένα μέρος που βούιζε από ΛΟΓΙΑ, αληθινά και ψεύτικα, επίσημα, βαθυστόχαστα, επικίνδυνα, πολεμικά, ιερά, πλούσια, πικρά και γλυκά. Λόγια κάθε λογής. Γιατί εκεί πήγαιναν όλοι όσοι δεν ήθελαν να είναι ιδιώτες. Όσοι ήθελαν να είναι πολίτες.

Ιστορίες που τις είπε το φως
Το Φως είναι παντού η αρχή. Παντού ο πρώτος κι ο καλύτερος θεός. Γράφει τις γραμμές, σχηματίζει τα σχήματα, χρωματίζει τα χρώματα… μπροστά στα μάτια των ανθρώπων. Να βλέπουν και να θαυμάζουν και να τρομάζουν. Το Φως ξεδιπλώνει τον χρόνο και τον διπλώνει πάλι. Στη χούφτα του κρατάει τα λαμπερά κρυσταλλάκια της σκέψης και τις μαύρες χάντρες του φόβου. Τ’ ανακατεύει και τα μοιράζει. Αλλού δοξάζει κι αλλού τυφλώνει. Αλλού δείχνει την αλήθεια κι αλλού την κρύβει. Έχει γλώσσες χίλιες: ψιθυρίζει, τραγουδάει, μουγκρίζει σαν θηρίο. Μόνο που εδώ το Φως έχει και μια φωνή καταδική του, ξεχωριστή. Φταίει η θάλασσα η πολλή, που λαμπυρίζει ακόμα και τις νύχτες; Φταίνε οι πέτρες οι άσπρες, που αστράφτουν στον ήλιο; Δεν ξέρω. Πάντως όποια ιστορία κι αν πιάσει, τη φτιάχνει ολοκαίνουρια. Και μένουν οι άνθρωποι μαγεμένοι και την ακούνε, σαν να μην την έχουν ξανακούσει – ακόμα κι αν είναι η ίδια η δική τους ιστορία.
Η σειρά αυτή “Ιστορικών παραμυθιών” επιχειρεί να καλύψει μια μεγάλη σε σπουδαιότητα και σε διάρκεια περίοδο της ιστορίας μας, την αρχαιότητα, και να πείσει μικρούς και μεγάλους – ιδίως τους μικρούς! – ότι… Η Ιστορία δεν είναι μόνο μάθημα.

Τα μήλα των Εσπερίδων
Τον καιρό που η Γη ήταν ακόμη καινούρια, τις δουλειές τις πολύ δύσκολες, τις ακατόρθωτες, τις έκαναν οι ήρωες. Και πρώτος ανάμεσά τους ο Ηρακλής, που πήγε να φέρει το χρυσάφι της Δύσης, τα χρυσά μήλα που φύλαγαν στο δέντρο τους οι Εσπερίδες και Λάδωνας, το φίδι-φρουρός τους.
Με τη σειρά Μυθολογικά Παραμύθια επιχειρείται μια καινούρια “ανάγνωση” των αρχαίων ελληνικών μύθων. Που δεν είναι παλιές χιλιοειπωμένες ιστορίες ξεχασμένων θεών, αλλά συναρπαστικά παραμύθια δράσης, μέσα από τα οποία ξετυλίγονται όλες οι διαχρονικές ανθρώπινες περιπέτειες, οι φόβοι και οι χαρές που έχουν σημαδέψει κι ακόμη σημαδεύουν την ψυχή του ανθρώπου.

Τα βόδια του Γηρυόνη
Τον καιρό που η Γη ήταν ακόμη καινούρια, τις δουλειές τις πολύ δύσκολες, τις ακατόρθωτες, τις έκαναν οι ήρωες. Και πρώτος ανάμεσά τους ο Ηρακλής, που πήγε να φέρει το χρυσάφι του Βορρά, αυτό που φύλαγαν μαζί με το κοπάδι των βοδιών ο γίγαντας Γηρυόνης και ο Όρθρος, το δικέφαλο τσοπανόσκυλό του.

Παιδική – Εφηβική λογοτεχνία
Το τετράδιο με τις συμπτώσεις (2005)
Οι άνθρωποι που δεν έβλεπαν όνειρα (2005)
Ελληνική μυθολογία, Α μέρος (2006)
Ελληνική μυθολογία, Β μέρος (2007)
Το τετράδιο με τους ορισμούς (2008)
Το δέντρο με τα ψέματα (2008)
Οι άνθρωποι που έκλεψαν τα γράμματα από τους θεούς (2009)
Οι άνθρωποι που δεν εννοούσαν να πεθάνουν (2009)
Το βιβλίο των αυτοκρατόρων (2010)
Οδύσσεια (2011)
Το βιβλίο των πειρατών (2011)
Μύρτις (2011)
Ιστορίες που τις είπε η Πέτρα (2011)
Η τρίτη μάγισσα (2012)
Ιστορίες που τις είπε ο πόλεμος (2012)
Ιστορίες που τις είπε η θάλασσα (2012)
Ιστορίες που τις είπε ο δρόμος (2013)
Ιστορίες που τις είπε η αγορά (2013)
Ιστορίες που τις είπε το φως (2014)
Τα μήλα των Εσπερίδων (2015)
Τα βόδια του Γηρυόνη (2015)
Η ζώνη της Ιππολύτης (2015)
Η αρπαγή του Κέρβερου (2015)

Συλλογικά έργα
Σύγχρονο γερμανο-ελληνικό και ελληνο-γερμανικό λεξικό (2001)
Νεκροταφεία καραβιών (2014)
Καράβια που ταξίδεψαν τη φαντασία (2014)
Καράβια που δεν φοβήθηκαν (2014)

Βραβεία
Eπαινος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου 2005 για το βιβλίο «Οι Άνθρωποι που δεν έβλεπαν όνειρα»
Eπαινος της Ελληνικής Εταιρίας μεταφραστών λογοτεχνίας για τη μετάφραση των Παραμυθιών των Αδελφών Grimm
Βραβείο της Ελληνικής Εταιρίας Μεταφραστών Λογοτεχνίας για το βιβλίο «Η Λάουρα και το Μυστικό της Αβεντέρας του Peter Freund»
Κρατικό βραβείο βιβλίου γνώσεων για παιδιά για το βιβλίο «Ελληνική Μυθολογία – Πώς ξεκίνησε ο Κόσμος», εκδόσεις Παπαδόπουλος (2007)
IBBY Certificate of Honor for Translation για το βιβλίο «Οι σκανταλιές του Φραντς» της Christine Noestlinger (2008)
Βραβείο «Βίτω Αγγελοπούλου» του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου σε συγγραφέα βιβλίου γνώσεων για παιδιά για το βιβλίο της «Ιστορίες που τις είπε ο πόλεμος» (2013)

Πηγές πληροφοριών: EKEBI, BIBLIONET, Εκδόσεις Μεταίχμιο