Μαίρη Πίσια

Ελληνες λογοτέχνες
H Μαίρη Πίσια γεννήθηκε στην Αθήνα.
Σπούδασε Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και από το 1990 εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση ως φιλόλογος. Έχει συμμετάσχει σε συγγραφικές και ποιητικές ομάδες κι έχει βραβευτεί σε διαγωνισμούς διηγήματος και ποίησης. Το 2009 εμφανίστηκε πρώτη φορά στο χώρο του βιβλίου με τη συμμετοχή της στη συλλογή διηγημάτων “7ψυχές, 7ζωές”. Το 2011 και το 2012 δύο θεατρικά της παρουσιάστηκαν στο διεθνές φεστιβάλ του θεάτρου Πέτρας και στα πολιτιστικά δρώμενα του δήμου Ιλίου. Το 2012 εξέδωσε τη συλλογή παραμυθιών “Τρεις δράκοι, μα τι δράκοι!”, το 2014 τη συλλογή διηγημάτων “Ζωή σε δέκα καρέ” και το 2016 το πρώτο της μυθιστόρημα, με τίτλο “Στη δίνη του ονείρου”. Το έργο “Ιριδίζουσες σιωπές” αποτελεί την πρώτη της ποιητική συλλογή. Ζει στην Αθήνα με την οικογένειά της.

Τρεις δράκοι, μα τι δράκοι! – Μαίρη Πίσια




Mια φορά κι έναν καιρό, στη χώρα των παραμυθιών, έζησαν τρεις δράκοι διαφορετικοί μεταξύ τους. Αξιαγάπητοι, μοναδικοί, δράκοι κυριολεκτικά για υιοθέτηση. Κι αυτό, γιατί πέρα από την τρομερή τους κορμοστασιά και την ασυναγώνιστη δύναμή τους, είχαν και άλλες χάρες που άργησαν να τις ανακαλύψουν. Άλλωστε, ο καθένας μας δικαιούται να έχει και έναν κρυμμένο εαυτό. Μια πλευρά που μόνο η αγάπη, η φιλία και η ανάγκη για μοιρασιά σε κάνει να φέρεις στην επιφάνεια. Τότε βλέπεις πως ο κόσμος είναι ένα βιβλίο γεμάτο σπουδαία μυστικά που αξίζει να το ξεφυλλίσεις, για να νιώσεις μέσα από τη μαγεία του πως δεν είσαι μόνος, αλλά είσαι μοναδικός.
Εικονογράφηση: Διονύσης Καραβίας

Παιδική λογοτεχνία, Οσελότος, 2013, 32 σελ.

Ζωή σε δέκα καρέ – Μαίρη Πίσια




Το βλέμμα εστιάζει κι ο φακός γίνεται καθρέφτης ψυχών, μια λίμνη που στην επιφάνειά της αναγνωρίζουμε στιγμές από την καθημερινότητά μας, αυτή που αδιάφοροι ή αδύναμοι προσπερνούμε, γιατί το βήμα βιάζεται, γιατί η μοναξιά βιάζει, γιατί έχουμε ξεχάσει τα φώτα της αλήθειας μας σβηστά. Όμως η ζωή σπαρταρά στο δρόμο. Κι οι δρόμοι κόβουν σαν το χαρτί…
Ένα παιδικό δάκρυ ταράζει την ψυχρή στασιμότητα της λίμνης κι από τα νερά της ξεπηδούν πλάσματα υπέροχα, μοναδικά, που αψηφούν το φόβο και περνούν απέναντι, που γδύνονται το χρώμα, την ταυτότητα και κάθε τους διακριτικό, για να ανήκουν κάπου, ψυχές-νιφάδες σ’ έναν ανέμελο χιονοπόλεμο, νότες δεμένες αρμονικά σε μια ροκ μπαλάντα που οι στίχοι ακολουθούν τα όνειρά τους. Διαφορετικές ζωές που διψούν για αγάπη, πεινούν για αγκαλιά, παιδιά που δεν γνωρίζουν ή δεν ορίζουν ακόμα τον κόσμο, αυτόν που σκληρός σαν την πέτρα γδέρνει τα γόνατα της ψυχής τους, σαν αρπακτικό χέρι αλώνει την αθωότητά τους, ανήμπορος να τ’ αγαπήσει, να τους χαρίσει έναν τόπο για να καρπίσουν, να τους κεράσει μια κουταλιά απ’ όσα δικαιούνται να ονειρεύονται σαν το κρυμμένο βάζο της μαμάς με το γλυκό τριαντάφυλλο.
Δέκα ιστορίες, δέκα ήρωες παιδιά, που ακολουθούν το δικό τους δύσκολο δρόμο, δυνατά μέσα στην αδυναμία τους, προσηλωμένα στα ρίγη των επιθυμιών τους, γαντζωμένα με τα άμαθα χέρια τους στον τοίχο που χτίζεται ερήμην τους, γιατί νιώθουν πως πίσω του ανασαίνει η άνοιξη.
Τη μήτρα τους αναζητούν, αυτή που τους δένει με τη ρίζα της ύπαρξής τους, αυτήν που πόνεσε για να τους ανοίξει δρόμο στη μαγεία της ζωής, μιας ζωής σε δέκα καρέ…

Πεζογράφημα, Οσελότος, 2014, 90 σελ.

Στη δίνη του ονείρου – Μαίρη Πίσια




Σαν το νερό μετά από μεγάλη δίψα η θύμηση θα τρέξει να σκαρφαλώσει στο ρόδο της αγάπης σου να ανασάνει το άρωμα που απ’ το χώμα στα στήθη μου ανεβαίνει Θα ξημερωθεί υφαίνοντάς την πόντο πόντο, λες κι ‘ταν τώρα που γεννήθηκε σαν ανάγκη ζωής, και μαζί της εμείς. Γιατί οι συνεχείς χειμώνες δάμασαν την υπομονή κι η άνοιξη αποζητά το δικό σου χαμόγελο για να ανθίσει. Να μιλήσει απλά και σκοτεινά, μέσα από αστέρια και από ίσκιους. Κοίτα, στον τοίχο της μοναξιάς μου φύτεψα μια μπουκαμβίλια, για σένα. Δε σε ξέρω, πού ζεις; Υπάρχεις; Μια θαμπή φιγούρα σου τρεμοπαίζει στα όνειρά μου. Μια δίνη απειλεί να με καταπιεί. Μα κοίταξε, ζω! Ραγίζει του πόνου η πέτρα στη δική σου τη σκέψη. Τα χέρια μου σαλεύουν ψηλαφώντας το νόημα της ζωής στη μορφή σου. Μαζί σου μπορώ, μπορώ να τα αντέξω τα όνειρά μου. Και ίσως, να τα αξιωθώ… Στις αγάπες της ζωής μου… Στους γονείς μου

Μυθιστόρημα, Όστρια Βιβλίο, 2016, 310 σελ.

Ιριδίζουσες σιωπές – Μαίρη Πίσια




Το σκηνικό έχει στηθεί
Απαιτητικός ο ρόλος
Παρατηρείς, παίζεις
Στέκεις στο πεζούλι και θαυμάζεις σιωπηλά
πόσο μεγάλωσαν τα παιδιά, που χτες γέμιζαν τις αλάνες
Δίχως μιλιά, αποχαιρετάς αυτό που τελειώνει,
σαν τον ορίζοντα που δέχεται τον ήλιο στη δύση του
Πίνεις καφέ με τον εαυτό σου και μετράς χωρίς λόγια
τα λάθη σου και τα σωστά
Τα πικρά σου μάτια κονταροχτυπιούνται
με μια πραγματικότητα που αφήνει αιμόφυρτα τα όνειρά σου
Αχ, να μπορούσαν, σκέφτεσαι, τα μικρά σου τα χέρια
να φτιάξουν έναν κόσμο καλύτερο…
Δαγκώνεις αμίλητος μια μπουκιά του νόστου σου
Κι η σκόνη αθόρυβα φέρνει στο κατώφλι σου
την πιο τρελή σου απαντοχή
Αφήνεσαι, χωρίς λέξη να πεις, στη ζεστή αγκαλιά
Στη σιωπή οι δύο είναι σαν ένας
Κι όταν κυλάς στους δρόμους της ποίησης,
κολυμπάς στην εύθραυστη μουσική της ψυχής
Αν σκεφτείς πόσο ειρηνικά βγαίνει στον ουρανό
το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα…
Κι όμως, όλοι θα σταθούν να το θαυμάσουν
Και οι βουβοί ρόλοι έχουν τη δύναμή τους…

Ποίηση, Εκδόσεις Όταν, 2020, 76 σελ.

Μυθιστορήματα
Στη δίνη του ονείρου (2016), Όστρια Βιβλίο

Πεζογραφία
Ζωή σε δέκα καρέ (2014), Οσελότος

Ποίηση
Ιριδίζουσες σιωπές (2020), Εκδόσεις Όταν

Παιδική λογοτεχνία
Τρεις δράκοι, μα τι δράκοι! (2013), Οσελότος

Συλλογικά έργα
7 ψυχές, 7 ζωές (2009), Δαρδανός Χρήστος Ε.
Το σχολείο (2018), OpenBook.gr

Πηγές: BIBLIONET, Δαρδανός Χρήστος Ε., Όστρια Βιβλίο, Οσελότος

71 views.