Μίνα Στεργιοπούλου

Ελληνες λογοτέχνες
Η Μίνα Στεργιοπούλου είναι φιλόλογος – υπ. Διδάκτωρ πανεπιστημίου Αθηνών στον τομέα της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας, συγγραφέας και ηθοποιός. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και υποκριτική στην Ανώτερη σχολή δραματικής τέχνης “Ιάκωβος Καμπανέλλης”. Είναι κάτοχος Master of Science στην αρχαία ελληνική γλώσσα και υπ. διδάκτωρ (PhDc) του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στον τομέα της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας, με ειδίκευση στο αρχαίο δράμα. Εκπονεί διδακτορική διατριβή με θέμα την τραγωδία του Ευριπίδη. Το 2012 τιμήθηκε με το Α’ βραβείο του Kέντρου Eρεύνης της ελληνικής λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών για μία συλλογή πρωτογενούς λαογραφικού και ιστορικού υλικού από την περιοχή της Θεσσαλίας, (υπό έκδοση με τον τίτλο “Σ΄έχου πατέρα!” από τις εκδόσεις Όστρια). Το 2017 εξέδωσε το βιβλίο “Τράγων ωδή και πολέμου ιαχή” από τις εκδόσεις Όστρια. Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων (ΕΕΛΣΠΗ) και έχει δημοσιεύσει απόσπασμα από την μελέτη της “Οδυσσέας – Μία περιπλάνηση” στην 5η Ανθολογία της ΕΕΛΣΠΗ.
Διηγήματα
Χάπι νιου λάιφ (2019), Όστρια Βιβλίο

Δοκίμια-Μελέτες-Θέατρο
Τράγων ωδή και πολέμου ιαχή (2017), Όστρια Βιβλίο

Χάπι νιου λάιφ – Μίνα Στεργιοπούλου




Χιλιάδες μικροί ήλιοι, κινούμενοι ευέλικτα αριστερά και δεξιά με την πνοή του ανέμου, έβαφαν, σαν σωληνάρια νερομπογιάς, κίτρινο το τοπίο, που έμοιαζε σαν πίνακας του Βαν Γκογκ, κι έκλεβαν κάτι από την αίγλη του λαμπερού δίσκου στον ουρανό. Κι ανάμεσα στα ηλιοτρόπια ξεχώριζε μια αντρική φιγούρα με λευκά λινά ρούχα. Ήταν ο Χριστόφορος. “Θεέ μου! Μετά απ’ όλα αυτά, σταμάτησε στην μέση του πουθενά, για να κόψει ηλιοτρόπια…” Σκέφτηκε η Άννα. Πήραν το φέρρυ αμίλητοι και πέρασαν στο μικρό νησί. Ο Χριστόφορος οδηγούσε γρήγορα με τον αέρα να μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα και να τους ανακατεύει τα μακριά τους μαλλιά που μπερδεύονταν μεταξύ τους, σαν να αγκαλιάζονταν σε ένα χορευτικό στρόβιλο. Το ραδιόφωνο έπαιζε δυνατά το “Don’t cry” των Guns n’ Roses. Η Άννα κρατούσε το μπουκέτο με τους ηλίανθους. Ένα ανυπότακτο δάκρυ γλίστρησε από το μάγουλό της και κατέληξε σ’ ένα από τα ηλιοτρόπια. Κρεμόταν σαν δροσοσταλίδα στην άκρη ενός κίτρινου βελούδινου πετάλου και ισορροπούσε χωρίς να πέφτει στο κενό.

Διηγήματα, Όστρια Βιβλίο, 2019, 124 σελ.

Τράγων ωδή και πολέμου ιαχή – Μίνα Στεργιοπούλου




Ω! σπίτια κι ευτυχισμένα κάποτε παλάτια.
Ω! Πρίαμε, πλούσιε κάποτε πατέρα πολλών παιδιών, κι εγώ η γριά μητέρα τους, πώς φτάσαμε στο τίποτα, στερούμενοι την πρότερή μας δόξα.
Ψηλώνουμε από υπερηφάνεια αν κάποιος «άρχοντα» εμάς αποκαλέσει, μέσα στα πλούσια δώματα ή μέσα στους πολίτες. Ωστόσο, αυτά δεν έχουν καμιά αξία. Του νου αστόχαστες φροντίδες, της γλώσσας καυχησιά. Λογιάζεται ευτυχής όποιος την μέρα του περνάει δίχως συμφορές.

Θέατρο, Όστρια Βιβλίο, 2017, 108 σελ.

Πηγές: Biblionet, Όστρια Βιβλίο