Ανθρωποι πια όχι – Ιωάννης Ζουμπιάδης

Άνθρωποι πια όχι Είμαστε το καλά διατηρημένο δέρμα, η δίαιτα που πέτυχε μετά κόπου, το ρούχο που χωρά πλέον με ευκολία. Είμαστε τα χρήματα που ξοδεύουμε, οι πόντοι που κερδίζουμε από τις αγορές, η χαρά του έχειν και του κατέχειν. Είμαστε η λύπη του μη έχειν βίλα, η απογοήτευση του καθόλου ψυχής, και η λησμονιά της νιότης της χαμένης, μιας νιότης που πέρασε και χάθηκε που τόσο την ποθούμε, άσχετα που δεν μας δίδαξε τη σοφία. Είμαστε το άγχος που οργιάζει και ρέει από τα παράθυρα της οικίας μας. Είμαστε ο φόβος του να ανοιχτούμε. Είμαστε το αίτημα φιλίας που αναδύει περιέργεια, η φιλία που βαπτίστηκε λάθος, συμφέρον έπρεπε να λέγεται και κοροϊδίας κατάντια. Είμαστε η επιθυμία για τέλεια ζωή. Είμαστε όλα αυτά και άνθρωποι πια όχι.

-- 1 of 1 --