Εννέα ποιήματα – Γκέλη Ντηλιά
156
Ο έρωτας όταν τον ζωγραφίζουν
αλλάζει με το χαμόγελό του
το χρωματικό μοτίβο του καμβά
αποκλείοντας εντελώς
το chiaroscuro του Ρέμπραντ.
Ποζάροντας ως μοντέλο
δεν στέκεται ακούνητος
αλλά φτερουγίζει
μπαινοβγαίνοντας στον πίνακα
με τη φαρέτρα του γεμάτη ιδέες
για πιθανούς στόχους
που στο όνομά του πίνουν νερό.
Το πινέλο όταν φινίρει τα φτερά του,
που ανοιγοκλείνουν συνεχώς,
ξεφεύγει απείθαρχα από τα περιθώρια
και ίπταται για λίγο.
Η κορνίζα του έργου
έχει πάνω της το DNA του καλλιτέχνη
που αιμορραγεί χωρίς να το καταλαβαίνει
πάνω στον οίστρο της δημιουργίας του
λαβωμένος από το άτακτο μοντέλο.
Το ξημέρωμα τον βρίσκει ημιθανή
να ατενίζει πάλι το χάος
στο οποίο προηγουμένως είχε δώσει μορφή.
ΣΥΜΠΑΝ
Εκφυλισμένη μνήμη με κενά αέρος.
Νυχτερινή πτήση
και μια έκρηξη αστεροειδούς
που προλάβαμε να αιχμαλωτίσουμε
ανάμεσα σε δύο ανοιγοκλεισίματα των ματιών.
Αεροσυμπιεσμένες μάζες αναμνήσεων
διάσπαρτες σε νέφη χαμηλού βαρομετρικού
φέρανε βροχή κάθαρσης
και μαζί την αμνησία
-ισχυρό αναισθητικό για τη συνέχιση της ζωής.
Από υψόμετρο, εκτός ατμόσφαιρας
η φαινομενική ακινησία της ζωής
την έκανε να μοιάζει
με τμήμα του πορτραίτου του θανάτου.
Όλα τα ενθύμια
ενός έντιμου, προτέρου βίου
δεμένα με ζώνες ασφαλείας
περιμένουν την απογείωση
και μετρούν αντίστροφα
γλιστρώντας με ταχύτητα
σ’ έναν ολόφωτο δρόμο.
Η αυτοκαταστροφή ολοκληρώνεται
σε πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα, ΤΩΡΑ.
ΡΕΚΒΙΕΜ
Κάθε μεσημέρι καίω λίγα- λίγα τα γράμματά σου
αφού πρώτα τα διαβάσω για τελευταία φορά
και μαζί τους καίγονται
μέσα στους πολύχρωμους φακέλους
οι ωκεανοί και οι θάλασσες που ταξίδεψες
το κανάλι του Παναμά
το Port Quetzal
το Dar-es-Salaam
το Huang Pu
η Tierra Del Fuego
η Γουατεμάλα
το Mauritius
και οι συντεταγμένες τους,
οι κάρτες του Αγίου Βαλεντίνου
και των γενεθλίων μου.
Τα καίω μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί του καφέ
και πίνω από αυτό το ρόφημα της παρηγοριάς
ή μήπως της λησμονιάς;
Σε ένα άδειο βαζάκι από υδατική κρέμα
κρατάω όλα τα γραμματόσημα.
Θα μπορούσα να τα είχα απανθρακώσει και αυτά
όμως μου είναι τόσο δύσκολο
να πυρπολήσω την τελευταία σου κίνηση
πριν ταχυδρομηθούν στον παραλήπτη
όσο και ακατόρθωτο να συγκρατήσω τα δάκρυά μου
που σαν άλλοι ωκεανοί βρέχουν τα αποκαΐδια.
ΑΣΤΟ
Έχεις τη μοναξιά
καρφιτσωμένη στο πέτο,
εκεί που έπρεπε ένα τριαντάφυλλο
να στέλνει μηνύματα στο πέρασμά σου.
Έχεις και μια αμετανόητη μελαγχολία
γραμμένη στις ρυτίδες του μετώπου
που αποκρούει
όλες τις καλημέρες.
Μη μου στείλεις πρόσκληση
για τη τελετή της εκτέλεσης.
Δεν θα έρθω.
ΑΝΟΙΓΩ
Έλα,
όμως μη φέρεις μαζί σου
ηλιοβασιλέματα
και προπάντων
μη κουβαλήσεις
το φωτογραφικό σου άλμπουμ.
Έλα
μόνο με τις αναστολές σου
για να έχουμε χρόνο
να χαθούμε
να ξεχαστούμε
να γελάσουμε
πριν μας προλάβουν
τα δειλινά.
ΣΤΑ ΥΠΟΨΙΝ
Στην κατάψυξή σου
βρίσκει κανείς
άκαπνες καλημέρες τυλιγμένες σε σελοφάν
έναστρες νύχτες με οδηγίες παρασκευής
απάτητες κορυφές που έχουν όμως λήξει
αχαρτογράφητα νερά σε παγοκύστες
αδιάβαστα σενάρια πεταμένα εδώ και εκεί.
Ένα τέτοιο περιεχόμενο
αποτελεί κλινική περίπτωση
πολιτισμικού σοκ.
ΜΕΤΑ ΔΟΛΟΥ
Οι ποιητές
προσκαλούν τις λέξεις σε επίσημο δείπνο
και ερωτοτροπούν δήθεν αθώα
πάνω σε καρό κουβέρτα του πικνίκ
κερνώντας τες κοκτέιλ επιθέτων
και παραισθησιογόνα ουσιαστικά
μεθώντας τες με ναρκωτικά ρημάτων
ώσπου να τις στείλουν ντοπαρισμένες ισόβια
πίσω από τα σίδερα των γραμμών των τετραδίων
ταΐζοντας τες ευλαβικά με το μολύβι
εδέσματα υψηλής γαστρονομίας.
224
Θα σε ποδοπατήσω
θα με προσκυνήσεις
θα σε διδάξω
θα με παθιάσεις
θα τα βάλω με όλους
για να νικήσεις
γιατί με αγάπησες.
ΙΑΣΩΝ 3
Μόνος σου το πέρασες και έσωσες το καλοκαίρι
με τραίνα υπερσιβηρικά
να έρχονται, να αναχωρούν
τυλιγμένα σε πετσέτες θαλάσσης
απειλώντας ισορροπίες.
Έκοψες γέφυρες που παλινδρομούσαν
έχτισες πύργους στην άμμο
γιατί θα φύγεις και θα τελειώσει
και το ξέρεις.
Γκέλη Ντηλιά