Της Πούλιας – Πουπερμίνα

ΤΗΣ ΠΟΥΛΙΑΣ (ΜΑΡΤΙΟΣ 2020) Remedios Varo, La Creación de las Aves (1957) Όχι, οι σιωπές δεν έχουν πια τη δύναμη να με σκοτώνουν, έσπευσαν έγκαιρα μια νύχτα τα σώματα των στίχων αρωγοί μ' ανέσυραν τραβώντας με απαλά από τις μαγκωμένες του κορμιού κλειδώσεις κι αφού με απίθωσαν στην αμμουδιά ενός όνειρου ζεστού, μου άδειασαν πνευμόνια και στομάχι μέχρι που ανέπνευσα τα βάθη τ' ουρανού (μόνο οι καθρέφτες μου δεν έβγαζαν το μαύρο βέλο) Από ώρα τις ακούω έξω ν' αλυχτάνε να τριγυρίζουν μανιασμένες στην αυλή ψάχνουν κάθε ρωγμή κάθε σχισμάδα μ' αρπάγες πάλι μέσα να ορμήσουν ατιμωρητί στις τέσσερις γωνιές της κλίνης μου έχω ακροβολισμένες αναμνήσεις ανάγλυφες πάνω σε ασπίδες της αγνής θεάς φρέσκια χορδή μου τέντωσαν στο τόξο τα βέλη βούτηξαν στις στάχτες της φωτιάς

-- 1 of 2 --

(μόνο που οι καθρέφτες μου επιμένουν καλυμμένοι) Μόλις προχθές λουστράρησα και το έπιπλο της αλληλογραφίας, γέμισα μελανοδοχεία και ξεδιάλεξα το άστικτο χαρτί τις πολεμάω κάθε μέρα καβαλάρισσα σε αόρατο μηχανικό μολύβι - γραφές στέλνω σε αγνώστους μέσ' σε μποτίλια σκούρα σφραγιστή - λέξεις και ήχοι κούφιοι πλέκουν ιστορίες μόνο τις μυρωδιές φρέσκες ακόμα σε εσωτερική φυλάγω κρύπτη μυστική (γι' αυτές αποτολμώ να ξαναδώ το σκορπισμένο πρόσωπό μου) Πουπερμίνα

-- 2 of 2 --