Μεγάλη Πυρκαγιά - Όλγα Καλύβα

ΟΛΓΑ  ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ  ΚΑΛΥΒΑ 

ΜΕΓΑΛΗ  ΠΥΡΚΑΓΙΑ

Μέρες εφτά η προσμονή-εφτά μέρες κι η απαντοχή ˙

λείψανο η ελπίδα που επολιορκείτο.

Δύσμοιρα τα έθνη, δίχως γη και ύδωρ χωρίς ψίχα και κρασί, πυρίτιδα οσμίζονται ˙

ο άνεμος που πνέει στον τράχηλο βρόχος σφικτός κι ανηλεής,

το ράντισμα καίει τα άνθη.

Γονατιστός κι ο μοναχός στερέψανε οι προσευχές του ˙ μάχαιρα εις τετραπλούν.

Μάτια χιλιάδες χάνονται στου φθινοπωρινού ορίζοντα το λιόγερμα 

κι απόμαχοι οι αιθέρες απομένουν ˙

σιωπηλό το υπόλειμμα συρρέει-ορφανό και έντρομο- στα στενά της «Κε»…

με όνειδος λόγια λιγοστά ξεστομίζουν πίκρα κι απελπισιά.

Επί ματαίω ˙ παρά πάσαν προσδοκίαν φέρελπιν!

Η Χίος κι η Σάμος τον καπνό το μαύρο της ημέρας και της νυχτιάς το λαμπρό φέγγος αντικρίζουν ˙ επαίσχυντα οι θρηνωδίες αρνούνται τον ξεριζωμό.

Τον υποκόπανο των όπλων, που τις ικεσίες ματώνει, τον θωρούν

και την κλαγγή τους αφουγκράζονται ˙

τη στάχτη του καμπαναριού και του ποιμνίου το λιώμα μυρίζουν.

Τους παράδες και τα μαλαματικά όσοι είχαν προσκυνητάρι, τα δάχτυλα πετσοκόβουν και ντροπιάζουν τη νιότη μπρος στα μάτια τους βιαίως.

Κόκκινο το ποτάμι ˙ παιδιά στα σχολειά  κι άρρωστοι στα νοσοκομεία

το θρέφουν ασταμάτητα το πύρινο μονοπάτι στο Αιγαίο.

Χαβούζα με κορμιά να σπαρταρούν ˙ ακέφαλη η Παράδεισος!

Φευ! Εσφάγη η ανθρωπιά-εκάηκε η γνώση.

Πυρπόλησις εστιών προγονικών ˙  ποια μοίρα την εζώσθη; 

Πυρκαγιά μεγίστη στην Γκιαούρ Ιζμίρ!

Μα… Θηριωδέστεροι πυρπόλοι μάς ζώνουνε ακόμα.

(ΚΕΦΑΛΟΣ-ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ)