Νίκος Σταθόπουλος

Νίκος Σταθόπουλος

Ελληνες λογοτέχνες
Ο Νίκος Σταθόπουλος γεννήθηκε αρχές του ’60 και έζησε πολλά χρόνια στην Αθήνα.
Σπούδασε Βυζαντινό και Νεοελληνικό Πολιτισμό στο ΕΚΠΑ και Θεωρία των Σχέσεων Λογοτεχνίας και Γλώσσας στη Μεγάλη Βρετανία. Δραστηριοποιήθηκε στον ευρύτερο χώρο της ιδιωτικής παιδείας, έχει εκδώσει επιστημονικές εργασίες εκπαιδευτικού ενδιαφέροντος και αρθρογραφεί τακτικά σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο με πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική και λογοτεχνική θεματολογία. Σήμερα ζει στους Μολάους Λακωνίας έχοντας εγκαταλείψει ένα “συμβιωτικό παράδειγμα” που ακόμα και την ιερή πρωταρχικότητα της τέχνης την καταντά “δημοκρατία του ασήμαντου”. “Των εκλείψεων…” είναι η πρώτη του λογοτεχνική έκφραση.
Αφηγήματα
Των εκλείψεων… (2020), Αρμός
Της επανάστασης (2021), Αρμός

Της επανάστασης – Νίκος Σταθόπουλος

Της επανάστασης


Κάτι σαν λογοτεχνικοί «βίοι αγίων»… αγίων μιας πίστης στα συλλογικά ιδανικά της εθνικής κοινότητας…μιας «ηθικής της προσφοράς» που αφήνονται να «παρασυρθούν» από την, απρόσιτη στους πολλούς, ομορφιά της θυσίας και γίνονται ολοκαύτωμα χωρίς καμιά μεμψιμοιρία είτε μνησικακία… άνθρωποι όπως όλοι κατά τα άλλα, «πότε άγγελοι και πότε διάολοι» όπως έλεγε για τον εαυτό του ο Καραϊσκάκης, άνθρωποι ολοζώντανοι και ατελείς και τραγικοί όσο τραγικό είναι πάντα το πλάσμα που αποφασίζει να ξεκολλήσει από το χώμα και να σαλτάρει στον ουρανό… γιατί τέτοιο «σάλτο» ήταν το ’21 και το υπηρέτησαν κάθε λογής «τύποι» που, κι αν πολλοί ξεκίνησαν από «κακή στράτα», στην πορεία μεταμορφώθηκαν, τους ανάπλασε η βαθιά μοίρα της πατρίδας που αξίωνε να τη λυτρώσουν από τα δεινά της…
«Βιογραφίες», ας πούμε, σαν ελεγείες είτε σαν δοξαστικά εγκώμια, αλλά σε κάθε περίπτωση σαν συγκλονιστικά ανθρώπινα στιγμιότυπα στις μεγάλες μάχες για την υπεράσπιση του Καλού… γιατί δεν πρέπει να ξεχάσουμε αυτούς που ονειρεύτηκαν και «μαστόρεψαν» τη δική μας ελευθερία…
Και επειδή δεν χωράνε όλοι οι Ξεχωριστοί του Αγώνα σε έναν μικρό τόμο, έγινε μια μικρή επιλογή με κριτήρια, βασικά, είτε το «απίθανο» μιας ενέργειας είτε τον άρρητο προσωπικό πόνο ενώ χορεύουν έξαλλα ένα γύρο οι «νόμοι της Ιστορίας»….

Αφηγήματα, Ιστορία, Αρμός, 2021, 234 σελ.

Των εκλείψεων… – Νίκος Σταθόπουλος

Των εκλείψεων


Εννιά “πορτρέτα” (ή εννιά στιγμές) ενός μεταπολεμικού εθνικού γίγνεσθαι όπου εξαρχής το προσωπικό καθένας το ένιωθε σαν απόφαση, λιγότερο ή περισσότερο μοιραία, μέσα σε κλίμα αμηχανίας… η μοναξιά και η αίσθηση του πεπρωμένου όχι σαν “φιλοσοφία”, αλλά σαν μια “μυστηριώδης” σχέση με την ιστορία, δηλαδή σαν καθημερινότητα που λες και όλοι ήξεραν ότι κρύβει κάτι πλατύτερο…

Απλές, “μικρές” ιστορίες προσώπων και σκηνές ενός αλλοπρόσαλλου έπους σχέσεων μέσα σε ένα ρευστό περιβάλλον “αντιλήψεων” και προκαταλήψεων που ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν σαν ιδεολογία… κι έτσι όλα αφέθηκαν στις αντοχές και τα όρια καθενός… δύσκολο να ξεχωρίσεις την ήττα από τον θρίαμβο, την εκμηδένιση από τον συνειδητό αναχωρητισμό, τον μορφασμό για μια γροθιά στο στομάχι από το χαμόγελο… γι’ αυτό φαντασία και βιώματα συγχωνεύονται σε ιστορίες με ονοματεπώνυμο που υπαινίσσονται ότι ποτέ το προσωπικό δεν είναι αυστηρά ιδιωτικό…
Εννέα μικρά αφηγήματα μιας πρώτης απόπειρας να γίνει επίκαιρη η νεότερη παράδοση, με πνεύμα αναζήτησης του σημερινού στα απαρατήρητα μιας παρωχημένης συνήθειας… μια αναζήτηση του χτες με την καρδιά στις αμίλητες και αθέατες τραγωδίες “της διπλανής πόρτας”… Όπου ίσως μένουμε εμείς.

Αφήγημα, Αρμός, 2020, 120 σελ.

Πηγές: Biblionet, Αρμός