Πάνος Νιαβής

2022 Ελληνες λογοτέχνες
Ο Πάνος Νιαβής γεννήθηκε το 1956 «στις αιματοβαμμένες πτυχώσεις της ιστορίας» λίγα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου.
Ο Γενέθλιος τόπος, ο Μάραθος Αγράφων Ευρυτανίας, ποτίστηκε με αίμα, πόνο, μίσος και λύπες αγιάτρευτες από τη σφοδρότητα μιας αχρείαστης σύγκρουσης.
Οι κουβέντες νικητών και ηττημένων, αλλά κυρίως «οι άηχες φωνές» των σκοτωμένων που αχνοδιάβαιναν μες στους θολούς καθρέφτες των ενήλικων αφηγήσεων, έδιναν έναν μυθιστορηματικό αέρα στις αδικοχαμένες τους ζωές και τις διαφύλαξε νοσταλγικά ενθυμήματα κι άλλοτε εξομολογήσεις του πεπρωμένου τους. Εκείνα τα χρόνια νύχτωνε νωρίς και οι νύχτες ήταν μακριές σαν τυφλή προσμονή που κοίταζε μέσα στο σκοτάδι το χαμένο δίκιο τους, που ας ελπίσουμε να το βρουν κάποτε οι ιστορικοί του μέλλοντος…
Παραμένει έκτοτε εσωτερικός εξόριστος, τρωτός και ανέστιος, ζώντας πια στην Αθήνα. Γράφει πολύ, αλλά λίγα από αυτά θα δουν το φως της δημοσιότητας. Γράφει κυρίως ποίηση και έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές. «Ο μαύρος κότσυφας στο χιόνι», εκδόσεις samizdat και «Η Τριγωνομετρία των Παθών», εκδόσεις «Μελάνι». Πρόσφατα κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «Παρουσία» τριάντα ποιήματα της μεγάλης Αργεντινής ποιήτριας Αλφονσίνα Στόρνι με τον τίτλο “No me olviden”, με απόδοσή τους στα Ελληνικά από τον συγγραφέα.
Το μυθιστόρημα “Δέκα πόντους μαύρο χιόνι” γράφτηκε για να διασώσει τις μνήμες μιας εποχής και να δικαιώσει ανθρώπινες συμπεριφορές που τις αδίκησε η ιστορία.
Μυθιστορήματα
Δέκα πόντους μαύρο χιόνι (2022), Αρμός

Ποίηση
Η τριγωνομετίρα των παθών (2019), Μελάνι

Δέκα πόντους μαύρο χιόνι – Πάνος Νιαβής

Δέκα πόντους


«Εγώ που σας ιστορώ εδώ, Δασιά με λένε!
Γεννήθηκα στις πέτρινες πτυχώσεις της ιστορίας σε δίσεκτους χρόνους. Λαγγεύω για την αλήθεια με το ελάχιστο φως των ματιών μου που γέρασε. Οι εικόνες ακαθόριστες, παλιές και ξεθωριασμένες. Ένα αθώο φόρεμα της νιότης μου πλαταγίζει νοερά στον αέρα. Η βροχή και η αμφιβολία εξατμίζονται σαν παλιά πεπρωμένα…»

Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα επαρχιακό γηροκομείο. Η Δασιά, η ηρωίδα, απολογείται στο Θεό για τις αμαρτίες, τα κρίματα και τα φονικά που βαραίνουν την πολυτάραχη ζήση της.
Τα γεγονότα και οι εκδοχές τους εναλλάσσουν ρόλους ή αποσιωπώνται μες στη λήθη. Ο τόπος καταπίνει το χρόνο, το πραγματικό μπλέκεται με το φανταστικό, το όνειρο παίρνει το πάνω χέρι από την πραγματικότητα, η ζωή παντρεύεται στο τέλος το θάνατο…

«Απολογούμαι θα πει πως θέλω να αναπαυτώ οριστικά μες στην ευρύχωρη αγκάλη της συγνώμης σας»…

Μυθιστόρημα, Αρμός, 2022, 488 σελ.

Η τριγωνομετίρα των παθών – Πάνος Νιαβής




ΜΑΤΑΙΗ ΑΝΑΜΟΝΗ
Ενώ σε περιμένω μέρες, μήνες,
χρόνια, μη σου πω και αιώνες,
Εσύ, ενώ ξεκινάς να με βρεις
δεν φτάνεις ποτέ σε μένα.
Κρύφτηκα κι εγώ σ’ ένα στίχο
κάτω από την επικείμενη βροχή
και περίμενα να δω που χάνεσαι.
Φτάνεις κάθε σούρουπο
στο σκοτεινό τοπίο της έμπνευσης
κι αντί να μπεις και να μου παραδοθείς
αμαρτωλή κι αθώα πρόστυχη
ο εγωισμός σου σε γυρίζει πίσω!
Εμένα με παίρνει ο ύπνος
και ξημερώνομαι σταθμάρχης τρένων
λίγο έξω από το Λιανοκλάδι
ή στο σκοτεινό Κίελο χειμώνα καιρό
-μένει πάντα αδιευκρίνιστο-
στη σκοτεινή φύση των ονείρων μου!

Ποίηση, Μελάνι, 2019, 124 σελ.

Πηγές: Biblionet, Μελάνι, Αρμός