Σοφία Μ. Παπαηλιάδου

Σοφία Μ. Παπαηλιάδου

2022 Ελληνες λογοτέχνες
Η Σοφία Μ. Παπαηλιάδου γεννήθηκα στον Πειραιά.
Γέννημα θρέμμα Πειραιώτισσα, με δυο ρίζες, μια στον Πόντο και μια στην Κέρκυρα. Παιδί της άνοιξης, της θάλασσας και των λέξεων. Απόφοιτος της Ελληνογαλλικής Σχολής Saint Paul στον Πειραιά, με σπουδές στα Οικονομικά, εργάστηκε μέχρι το 2015 στον χώρο της Ναυτιλίας. Από το 2015, δημιούργησε τον ιστότοπο Loveletters, όπου και αρθρογραφεί σταθερά, όπως και σε άλλα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Το 2016 εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Το κύμα και η θάλασσα δεν χώρισαν ποτέ», από την Άνεμος Εκδοτική. Έχει δύο παιδιά, τον Μιχάλη και την Ίριδα, που είναι και η δύναμη και η αδυναμία της. «Για να νιώσω, πρέπει να το γράψω, και για να το γράψω, πρέπει να το νιώσω» είναι το μότο της ζωής της.
Μυθιστορήματα
Το κύμα και η θάλασσα δεν χώρισαν ποτέ (2017), Άνεμος Εκδοτική
Τα ροζ κορίτσια με τα μαύρα ρούχα (2022), Οσελότος

Τα ροζ κορίτσια με τα μαύρα ρούχα – Σοφία Μ. Παπαηλιάδου

Τα ροζ κορίτσια


«Το έχασα το στοίχημα, Παυλίδη. Εσύ ήξερες καλύτερα απ’ όλους τις γυναίκες της ζωής σου. Κερνάς λοιπόν», μονολόγησε η Άννα κι έχυσε λίγο από το ούζο της στη θάλασσα.
«Χοή» το έλεγαν οι αρχαίοι. «Χαιρετισμό σ’ έναν υπέροχα περίπλοκο άντρα» το ονόμασε η Άννα.
Καμία δεν ρώτησε τίποτα παραπάνω. Αγκαλιάστηκαν σφιχτά, και όπως ήταν έτσι, λίγο βουρκωμένες, λίγο χαμογελαστές, πολύ ξαλαφρωμένες από το βάρος των μυστικών τόσων χρόνων, έβγαλαν μια φωτογραφία. Μια ολόκληρη ζωή, σε μια φωτογραφία.
Η Μέλη αγκάλιασε τη Ζωή και της υποσχέθηκε πριν φύγει το ταξίδι που προγραμμάτιζε, να πάει να τη δει.
Αγκάλιασε σφιχτά και την Έλλη, κι εκείνη της ψιθύρισε στ’ αυτί:
«Να ξέρεις, θα ήταν πολύ περήφανος γι’ αυτό που έγινες».
Και τη φίλησε τρυφερά.
Πίσω έμειναν η Άννα και η Μέλη. Η Άννα είχε να τακτοποιήσει ακόμα μια εκκρεμότητα. Την τελευταία. Περπάτησαν λίγο να τις χτυπήσει ο αέρας.

«Ποιο ήταν το στοίχημα;» ρώτησε η Μέλη.
«Ότι εσύ θα είσαι που θα βάλεις τα πράγματα στη θέση τους, και πριν ξαναφύγει η Μελίνα, θα τις μαζέψεις όλες μαζί, να πιείτε στη μνήμη του».
Η Μέλη χαμογέλασε.
«Ήξερε πως εγώ δεν μπορούσα να του χαλάσω χατίρι».
«Μέλη μου, έχω και κάτι για σένα», συμπλήρωσε και της έδωσε έναν φάκελο.
Η Μέλη τον κοίταξε. Πιο λεπτός απ’ όλους, σκέφτηκε.
«Άννα, σ’ ευχαριστώ. Υπήρξες συνεργάτιδα, φίλη, κι απ’ ό,τι κατάλαβα, και συνένοχός του, αλλά καλά έκανες. Είσαι υπέροχη. Θα τα πούμε σύντομα. Ίσως χρειαστεί να σε βάλω κι εγώ σε καινούριες περιπέτειες».
Η Άννα λύγισε το κεφάλι της, της χάρισε ένα χαμόγελο και γύρισε να πάει στο αυτοκίνητό της.
«Κι αυτό το ήξερε, Μέλη μου. Κι αυτό πληρωμένο το έχει», μονολόγησε.

Μυθιστόρημα, Οσελότος, 2022, 140 σελ.

Το κύμα και η θάλασσα δεν χώρισαν ποτέ – Σοφία Παπαηλιάδου




Αν ήμασταν σχήμα, θα ήμασταν κύκλος. Χωρίς γωνίες, μόνο καμπύλες. Η αρχή να ενώνεται με το τέλος και να δημιουργεί το πάντα. Με ένα μικρό πείραγμα να γινόμαστε από το μηδέν το άπειρο. Από το τίποτα τα πάντα.

Αν ήμασταν χρώμα, θα ήμασταν κόκκινο. Κόκκινο της φωτιάς όταν το πάθος μας θυμώνει και χάνουμε τον έλεγχο. Κόκκινο του δειλινού όταν χανόμαστε ο ένας μέσα στον έρωτα του άλλου. Κόκκινο του κρασιού όταν γαληνεύουμε και ωριμάζουμε μέσα στους εαυτούς μας τους ίδιους.

Αν ήμασταν μυρωδιά, θα ήμασταν της βροχής. Ναι, μην παραξενεύεσαι. Έχει μυρωδιά η βροχή. Κάθε σταγόνα της παίρνει τη μυρωδιά σου. Κάθε σταγόνα της με λούζει μ’ εσένα.

Αν ήμασταν τραγούδι, θα ήμασταν εκείνο που δεν γράφτηκε ακόμα. Θα ήμασταν εκείνο το τραγούδι που δεν θελήσαμε ποτέ να μοιραστούμε. Εκείνο που θα έγραφες για εμάς.

Αν ήμασταν γεύση, θα ήμασταν σανγκρία με τεκίλα. Αταίριαστοι, διαφορετικοί κι όμως τόσο ίδιοι. Γλυκό με πικρό που γίνονται ένα.

Αν ήμασταν ήχος, θα ήμασταν η θάλασσα που σκάει στα βράχια. Εσύ θάλασσα, εγώ αέρας. Κι όταν ενωνόμαστε, κάνουμε το πιο δυνατό κύμα. Κύμα κι οι δυο και σκάμε πάνω στα βράχια. Κύμα κι οι δυο και κανένας βράχος δεν μας σταμάτησε. Γιατί το κύμα και η θάλασσα δεν χώρισαν ποτέ.

Μυθιστόρημα, Άνεμος Εκδοτική, 2017, 272 σελ.

Πηγές: Biblionet, Άνεμος Εκδοτική, Οσελότος