Σοφία Θωμοπούλου

Η Σοφία Θωμοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα και η καταγωγή της είναι από την Αιτωλοακαρνανία και την Κωνσταντινούπολη.<br> Πτυχιούχος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη λογοτεχνία με το μυθιστόρημα “Μες στους καθρέφτες κατοικούν ερωτες”. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα “Η γυναίκα των σπηλαίων”, “Ανεκπλήρωτοι έρωτες”, “Στους πρόποδες του φεγγαριού”, “Και τώρα, αγάπη μου οι δυο μας”, “Φίλησα λάθος βάτραχο”, “Έρωτας με την πρώτη ματιά”, “Το κουτί της αγάπης”, “Κάτι τέτοιες νύχτες”, “Τελευταία επιθυμία”, που όλα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λιβάνη.<br> Η Σοφία Θωμοπούλου είναι επίσης στιχουργός. Τα πρώτα τραγούδια με στίχους της (“Κάτι τέτοιες νύχτες”, “Αδυναμία μου μεγάλη”, “Κι έκλαψα”) περιέχονται στα CD του Αντώνη και του Γιάννη Βαρδή “Ξεδιπλώνοντας τις σκέψεις μου” (1999) και “Μοναξιά” (2000), αντίστοιχα, που κυκλοφορούν από τη Warner Music. Από τη συνεργασία με το συνθέτη Χρήστο Τσιαμούλη κυκλοφόρησαν δύο ακόμη τραγούδια σε στίχους της. Το πρώτο, “Δαχτυλιδάκια του καπνού”, περιέχεται στο CD του Μανώλη Λιδάκη “Κλειδί” (Μάρτιος 2004, Sony Music), ενώ το δεύτερο, “Της αγάπης μάγια”, περιέχεται στο CD της Λιζέτας Καλημέρη “Αφύλακτη σκοπιά” (Νοέμβριος 2004, Libra Music). Από το 1997 μέχρι το 2004 εργάστηκε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Βύρωνα, ενώ από τότε έως και σήμερα εργάζεται στο Τμήμα Προσωπικού του Δήμου Βύρωνα.<br> <br> Όπως λέει η ίδια:<br> «Πώς έγινα συγγραφέας…<br> Ξεκίνησα γράφοντας ποιήματα. Το πρώτο στα επτά για τον πατέρα μου. Οι συμμαθητές με έλεγαν «ποιήτρια» και οι δάσκαλοι προτιμούσαν από μένα κάποιο έμμετρο κείμενο αντί της καθιερωμένης έκθεσης. Η ιδέα να γίνω συγγραφέας μάλλον θα πρέπει να συνελήφθη στο δεκάχρονο μυαλό μου τη φοβερή στιγμή που έσωσα κυριολεκτικά από την πυρά την «Πάπισσα Ιωάννα» του Ροΐδη, όταν η Ελπίδα, η παιδική μου φίλη στο χωριό του πατέρα, όπου ήμασταν για το Πάσχα, έχοντας κερδίσει το δερματόδετο βιβλίο σε μια σχολική εκδήλωση, το θεώρησε ιδανικό προσάναμμα για το τζάκι και έκανε να σκίσει την πρώτη σελίδα. Μετά τη σωτήρια παρέμβασή μου, βάλθηκα μανιωδώς να εξερευνώ το τρόπαιό μου και ας μην κατανοούσα πολλά που γράφονταν εκεί. Ωστόσο, αυτό που με έκανε τελικά συγγραφέα ήταν η αποστολή που πολύ αργότερα από έμπνευση ανέλαβα να κηρυχτεί ιστορικό και έργο τέχνης ένα νεότερο μνημείο κατασκευασμένο από αυτοδίδακτο καλλιτέχνη που μάλιστα το αφιέρωσε στη μνήμη της γυναίκας του. Συγκινημένη από το μήνυμα της αληθινής αγάπης μάζεψα στοιχεία της ζωής τους και πλέκοντάς τα με το μύθο έπλασα το πρώτο μυθιστόρημα ( Μες στους καθρέφτες κατοικούν έρωτες», 1995). Το βιβλίο μπήκε στο φάκελο του Υπουργείου Πολιτισμού σαν βασικό στοιχείο και το Μνημείο αναγνωρίστηκε επίσημα από την Πολιτεία το 1996. Στο μεταξύ εγώ είχα πάρει φόρα και έγραφα, έγραφα… Αυτό που δεν ξεχνάω ποτέ είναι πως δεν έγινα συγγραφέας παρακινημένη από φιλοδοξία, αλλά γιατί είναι προορισμός μου σε αυτή τη ζωή να μοιράζομαι με τους άλλους όνειρα, αξίες, συναισθήματα. Κι αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει!»