Σωτήρης Κακίσης

Ελληνες λογοτέχνες
Ο Σωτήρης Κακίσης γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα.
Ασχολείται με την ποίηση και την πεζογραφία.
Έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο, έχει μεταφράσει ξένους δημιουργούς, ενώ στίχοι του έχουν μελοποιηθεί.
Επίσης, συνεργάζεται με τον Τύπο, με ειδίκευση στις κεντρικές συνεντεύξεις και στην αθλητική αρθρογραφία.

Η ιστορία του Σωτήρη Κακίση
αντιλαμβάνομαι λάθος τα ερωτικά, μου φαίνεται πως δεν με σκέφτονται, αλλά με σκέφτονται. ύστερα, μου φαίνεται πως με σκέφτονται, αλλά δεν θυμώνται ούτε το μικρό μου όνομα. Σωτήρης, Σωτήρης! είμαι εκείνο το παιδί που έκανες σαν τρελή όταν ερχόμουνα, που μετά, όταν ήρθα πια για τα καλά, μ’ άφησες σαν κάκτο και σαν ανεμόσκαλα στο ελικόπτερό σου, σαν Φαντομά. Σωτήρης, Σωτήρης! αυτός που μαυρίζει όπως κι εσύ το καλοκαίρι, αλλά σε άλλο καλοκαίρι, εκείνος δεξιά κι εσύ αριστερά, εγώ απέξω κι εσύ από μέσα, σαν φούρνος, σαν ψάρι.

(Συνεχίζεται)
περπατάνε και στο ταβάνι. βλέπω ανθρώπους αντίποδες, εμάς τους ίδιους δηλαδή ανάποδα, στα ταβάνια να πηγαινοέρχονται, να πηγαινοερχόμαστε, με την ίδια ταχύτητα, τις ίδιες, καθόλου, μα καθόλου, χορευτικές κινήσεις, κανονικά, όπως στη ζωή, όπως στο έδαφος. τι είμαστε άραγε στο ταβάνι, μετά θάνατον; άγγελοι περιορισμένοι στις αντανακλάσεις με μαγνήτες διαστημικούς και χωρίς φτερά, ή μια μικρή μόνο παράβασις απ’ τον κόσμο μας, τον εξίσου θάνατο με τον Θάνατο;

Τύχη βουνό!
βουνό μου φαίνεται πάλι η ζωή, και μόνο με τύχη βουνό κάτι θα μπορούσε να γίνει, κάπως θα μπορούσα να της αντισταθώ, με τους Αθάνατους γύρω μου, να μου κρύβουν τον ήλιο, να μην βλέπω καλά, με τα βέλη των εχθρών μου σμήνη από πάνω μου, υπό σκιάν πολεμάω λοιπόν κι εγώ, κι εδώ υπόσχομαι να πεθάνω, υπό σκιάν, υπόλογος. τύχη βουνό χρειάζομαι για να πεθάνω έτσι, για να μπορέσω να κοιτάξω αύριο στα μάτια όσους με περιμένουν κάτω από τη γη, τον πατέρα μου, τύχη βουνό χρειάζομαι για καλό και για κακό, κι έναν έρωτα καλό, να θυμάμαι.

Όλων οι ιστορίες
μένουνε μέσα μου πολλοί, το λέω, το ξαναλέω. άλλοι κοιμώνται τη νύχτα, άλλοι τη μέρα, τα κρεβάτια τους είναι κουκέτες στου μυαλού μου πάνω το σιωπηλό σκάφος, πλένονται, άλλος κοιτώντας απ’ τα μάτια μου έξω, κι άλλος από κάτι φινιστρίνια στα νεφρά με θέα την καρδιά μου και το συκώτι. άλλοι βλέπουν, κατεβαίνοντας ως τα ρουθούνια έξω-έξω με σχοινιά, δυο εικόνες του κόσμου άσχετες, των δαχτύλων των ποδιών μου τη γλυκιά ηρεμία, της κοιλιάς μου τον πιο κάτω γκρεμό ονειρεύονται. κι ένας, ο πιο δικός μου απ’ όλους, ούτε κοιτάει, ούτε μιλάει, ούτε βλέπει. πίσω απ’ το σημάδι το πιο παλιό μου επί της Γης, κάτω απ’ το εμβόλιο στον ώμο του αρέσει μια ζωή να κρύβεται.

Τίγρεις
«Οι “Τίγρεις” του Σωτήρη Κακίση είναι η τρυφερότητα η χαμένη και πάντοτε αναδυομένη. Το αιλουροειδές είναι η ψυχή με τις ραβδώσεις της, που θέλει να ξεσχίσει τον ελέφαντα εαυτό: “έναν ελέφαντα γλυκό σαν κι εμένα τον φοβούνται”. Πεζόμορφα ποιήματα παραληρηματικά, σαν σκιές που ζωή ζητούν για να κινηθούν αυτά τα φαντάσματα, οι σκέψεις.
Τα λόγια δεν είναι αρκετά, είναι όμως υπεραρκετές οι εικόνες, όταν εννοούν τον κόσμο ως οντολογικά κοσμήματα στο νόημα της ζωής. Ο ποιητής καθηλώνει τη σκέψη όχι όταν παραμένει μια καθαρή αφαίρεση στον θόλο του εγκεφάλου, αλλά όταν γίνεται οπτική πραγματικότητα, όταν εκβάλλει ως πράξη, παραδομένη στην προστασία της φυσιοκρατίας. Εκεί βρίσκεται το ελάχιστο καταφύγιο του κουρασμένου ανθρώπου που είδε και έπαθε και γνώρισε. Και ο ποιητής είναι η υπέρβαση του βλέπειν, του πάσχειν και του γνωρίζειν».

Αθήνα, αυτή η νύχτα μένει

(εννιά όνειρα με εμπόδια, short-cuts, Amarcord της δικιάς μου Αθήνας)
«Αυτό το μεγάλο όνειρο της Αθήνας όλων των ανθρώπων, χωρίς εμπόδια, όνειρο επίμονο τελευταία και πολλών αγοριών στα Τίρανα ή στο Βελιγράδι, ποτέ δεν σβήνει, ποτέ δεν χάνεται. Οι κλούβες δεν χωράνε παρά μόνο τα σώματα. Γι’ αυτό, ούτε σύνορα, ούτε ταυτότητες μετράνε πια εδώ, ούτε Ευρώπες σιδερόφρακτες. Εδώ, χωράνε μόνο στίχοι σαν του Τσιτσάνη πάντα, “Έλα όπως είσαι”, και “Μείνε όπου θέλεις”, Όποιος κι αν είσαι. Τα κλαρίνα της Ομόνοιας τα φοβερά και τρομερά ξέρουν να μας ενώνουν όλους μαγικά, αυτά τα πιο μπλουζ μπλουζ που μπορείς να ονειρευτείς, σαν μουσικές του Κάτω Κόσμου επουράνιες, με πιο μεγάλη τους ελευθερία και δύναμη της πόλης τούτης την ιδανική κι αυτόχειρη αιχμαλωσία, τον τρισχιλιετή αντι-ρατσιστικό και φιλόξενο, μελωδικό σκοπό της»…

 

Μικρά λυρικά

(απ’ την αρχαία ελληνική ποίηση)
«Σκέφτηκα πως οι λάμψεις των αρχαίων λυρικών στίχων είναι σαν των αστεριών που βλέπουμε εμείς μια ζωή ολόκληρη, κι οι πεζοί επιστήμονες υποστηρίζουν χαιρέκακα πως μπορεί και να ‘χουν σβήσει προ αμνημονεύτων ετών, πως φταίει ο χρόνος και τα παιχνίδια του για την οφθαλμαπάτη αυτή. Ωραία: Χωρίς επιστήμονες, λοιπόν, χωρίς δικαιολογίες! Εγώ πιστεύω στον Θεό, σαν Ιππώναξ, σαν Αλκμάν, σαν Αρχίλοχος, με χίλιους-δυο, σωτήριους τρόπους. Αν ο Θεός δεν υπάρχει, το λάθος δεν είναι δικό μου, είναι δικό του, λέω λοιπόν, ο έξυπνος. Αφεθείτε κι εσείς, όσοι πιστοί προσέλθετε, στον ήρεμο κυματισμό της λυρικής, ρεμπέτικης ποίησης, πάνω από τη σύμβαση του χρόνου, πάνω από τα κωμικοτραγικά εμπόδια των φιλολόγων και τις νεοελληνικές τρικλοποδιές των εγωισμών. Οι στίχοι αυτοί είναι οι τελευταίοι, αλλά κι οι πρώτοι. Σαν μαγικά χαλιά πάνε πάνω από τους σαθρούς χωρισμούς των εποχών. Πάνε παντού, σαν Απόστολοι Πέτροι, σε όλες τις ξεχασμένες επαρχίες της εσωτερικής μας αυτοκρατορίας των αισθημάτων, σε όλες τις εύθραυστες Ελλάδες, που ακολουθούν με εμπιστοσύνη, σαν προσκοπάκια, η μια την άλλη μέσα μας».

 

Οι απέναντι

(συζητήσεις με πρόσωπα της ελληνικής οθόνης)
«Μπορεί να λείπει ο “άγιος” Βασίλης Αυλωνίτης. Υπάρχει όμως ο “μέγας αρχιερεύς” Νίκος Σταυρίδης. Μπορεί να λείπει η “οσία” Σαπφώ Νοταρά, η “δαιμονική” Γεωργία Βασιλειάδου. Υπάρχει όμως ο “διάολος” Κώστας Χατζηχρήστος. Μπορεί πολλοί να λείπουν από το βιβλίο αυτό, από τη ζωή μας. Είναι όμως “όσοι είναι” το πρόσχημα: για πράγματα πέρα από τον κινηματογράφο μιλάμε, σε υποθέσεις πίσω από την οθόνη αναφερόμαστε: για “όλα όλοι” εδώ μέσα ενδιαφέρονται, με “όλα όλοι” ασχολούνται. Άνθρωποι αισθηματικοί κι αμετανόητοι, αποκαλύπτονται ευγενικά, υποκλίνονται χωρίς αλαζονεία, όσο τα χειροκροτήματα τους κρατάνε.
Λένε, δηλαδή, πιο πολλά από τις φωτογραφίες τους έξω απ’ τους κινηματογράφους, διευκρινίζουν αρκετές αιτίες των προβολών τους, “υπερ-φωτίζουν” συγκινητικά μερικές σκηνές του έργου τους».

 

Τέσσερις ώρες αγκαλιά / Μαρίας εγκώμιον

(σαν πασχαλινά διηγήματα / σαν χριστουγεννιάτικα διηγήματα)
Η διπλή συλλογή των 12 συνολικά διηγημάτων του ποιητή Σωτήρη Κακίση αποτελείται από πασχαλινές και χριστουγεννιατικές ιστορίες που γράφτηκαν στον περιοδικό Τύπο τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 στα περιοδικά Playboy, Βαβέλ και Ευ, με εικονογραφήσεις συνήθως του Νίκου Χουλιαρά, του Γιώργου Σταθόπουλου και του Αλέκου Φασιανού.
Η έκδοση “Τέσσερις ώρες αγκαλιά” κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα βιβλιοπωλεία, ενώ η συλλογή “Μαρίας εγκώμιον” επανεκδίδεται 26 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση της στον -κλειστό πια- οίκο Γνώσεις.

 

Όλο αέρα!

(αισθηματικά κείμενα)
Η έκδοση περιέχει κείμενα του Σωτήρη Κακίση για τους: Μάνο Χατζιδάκι, Τζέρι Λούις, Νίκο Χουλιαρά, Γιώργο Γαλίτη, Γιάννη Βαρβέρη, Γιώργο Τσεμπερόπουλο, Χρήστο Βακαλόπουλο, Έλενα Σουλιώτη, Νίκο Ζαχαρίου, Αλέξη Δαμιανό, Σαρλότ Ράμπλινγκ, Τοσίρο Μιφούνε, Γιώργο Πανουσόπουλο, Στέφανο Κουμανούδη, Θανάση Βέγγο, Κώστα Γαβρά, Ιόλα, Τζόνι Χαλιντέι, Αργύρη Μπακιρτζή, Κώστα Πασχάλη, Κυριάκο Κρόκο, Κύριλλο Σαρρή, Γιώργο Σταθόπουλο, Μίμη Χρυσομάλλη, Δέσπω Διαμαντίδου, Μάριο Σούμπαση, Βάσο Πτωχόπουλλο, Αλεξάνδρα Μπουτάρη, Νίκο Περάκη, Ελένη Κοκκίδου, Δήμο Αβδελιώδη, Σαπφώ Νοταρά, Έλενα Ναθαναήλ, Νίκο Φέρμα, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Ταχτσή, Θανάση Απάρτη, Γιάννη Κουρούδη, Χρήστο Κεχαγιόγλου, Λουκιανό Κηλαηδόνη, Μάνο Ελευθερίου, Γιάννη Μιχαηλίδη, Μαρία Κάλλας, Ντίνο Ηλιόπουλο, Αλέκο Σακελλάριο και πολλούς άλλους.

 

Μια νύχτα τη μέρα

με λιοντάρια πια γεμάτα τα τρένα, με τίγρεις, με λεοπαρδάλεις, με πούμα, ο καπνός πια προς τα μέσα, στων θηρίων τις αναπνοές μπαινοβγαίνοντας, τις ουρές τους ελαφρά σαν αεράκι σηκώνοντας, στον αέρα όρθιες κρατώντας τις. στων τρένων τα εστιατόρια πάλι από τελείως άλλες εποχές αόρατοι άνθρωποι, ταρακούνημα στις γραμμές νεκρό πια κι αυτό μαξί τους, φαγητά φαγωμένα χωρίς ευωδιά, χωρίς τη γλύκα τους. τρένα από ‘δω στην αιωνιότητα, σαν ελέφαντες στη ζούγκλα βαγόνια ο ένας πίσω από τον άλλον, στους ορίζοντες του κόσμου όλα σαν καπνός τους καπνού τους πια σβήνουνε.

 

Να ‘χω το νου μου

χάθηκ’ ο νους μου ο γέρος στο βουνό, σαν ελαφάκι ο γέρος νους μου μαγεμένος, σαν κρι-κρι παλαβό ο νους μου ο ιππότης, αλλά από βράχο σε βράχο πάντα ατρόμητο γεφύρι, πότε σε θάμνο αναγκαστικά μέσα του πολύ πατώντας, πότε σε πέτρα κοφτερή σαν ακόμα νεανική σκέψη, κατσίκι όμως για πάντα πια χαμένο στο βουνό ο νους μου ο πριν με αγωνία χωριάτης, ο παλιά των πόλεων, των Αθηνών ο νους μου φανοστάτης, από μόνος στων βουνών τα μαύρα πια σκοτάδια ευτυχώς, αόρατο, αθάνατο ελαφάκι.

 

Παλιές ιστορίες – Σωτήρης Κακίσης

Παραμύθια σαν αστεία άστρα. Μέρη που χάσανε τη μαγεία τους. Οι καλές γυναίκες

Διηγήματα, Κουκκίδα, 2019, 182 σελ.

Ποίηση
Τα Σύρματα (1978)
Συσκευή του Νεκρού Ανθρώπου (1981)
Σάηλεντ Γούμαν (1983)
Γούνες Γυναικείες, Αρώματα (1985)
Να ’σαι Γατούλα (1987)
Χρυσάφι στον Αέρα! (1988)
Εκατομμύρια Μικρά Παιδιά (1989)
Η Ιστορία του Σωτήρη Κακίση (1990), Ερατώ
Μη με Ζηλεύεις! (1992)
Δεν Χάλασε ο Κόσμος (1995)
Ο Αέρας (1997), Ερατώ
Ποιήματα Ι (1998 & 2008), Ερατώ
(Συνεχίζεται) (2000), Ερατώ
Ο Ιδιοκτήτης της Ελλάδας (2000)
Τύχη Βουνό! (2005), Ερατώ
Όλων οι Ιστορίες (2006), Ερατώ
Τίγρεις (2007), Ερατώ
Μισό Νησί / Δεν Βλέπω την Ώρα (2010), Ερατώ
Πανσέληνος στο Δάσος (2012), Αιγαίον
Το Μυαλό της Καρδιάς (2013)
Το Πνεύμα του Χορού της Λίμνης των Αλόγων (2014)
Χρυσάφι στον αέρα! (2014), Εκδόσεις Βακχικόν (Ε)
Τα σύρματα. Συσκευή του νεκρού ανθρώπου (2015), Ερατώ (Ε)
Μια νύχτα τη μέρα (2017), Ερατώ
Να ‘χω το νου μου (2018), Εκδόσεις Βακχικόν

Διηγήματα-Πεζά
Παραμύθια σαν Αστεία Άστρα (1984)
Μέρη που Χάσανε τη Μαγεία τους (1985)
Οι Καλές Γυναίκες (1986)
Δάφνη Φοίβου, Bed Side Stories (1987)
Μαρίας Εγκώμιον (1989), Αλφειός
Έλσα Ροζάκη, Οι Ξανθιές το Γλεντάνε (1993)
Αθήνα, Aυτή η Νύχτα Μένει (1996), Ερατώ
Για Μένα, η Κάλλας (1997), Ερατώ
48 Μικρές Ώρες (και τρία αστυνο-μικρά διηγήματα) (1997), Εξάντας
Για μένα, η Κάλλας (2008), Ερατώ (Ε)
Τέσσερις ώρες αγκαλιά. Μαρίας εγκώμιον (2015), Εκδόσεις Βακχικόν
Όλο Αέρα! (αισθηματικά κείμενα) (2016), Εκδόσεις Βακχικόν
Παλιές ιστορίες (2019), Κουκκίδα

Δοκίμια, Μελέτες
Αππία Οδός (1982)
Τρόμος στο Κολλέγιο (και άλλα αστυνομικά δοκίμια) (1983), Εκδόσεις Καστανιώτη
Τρόμος στο Κολλέγιο Νο 2 (1988)
Επίθεση! (1990)
Οι Απέναντι (2005), Ευβοϊκές Εκδόσεις Κίνητρο. Ε. Καλέμη
Ο Τζέρι Λούις (με τον Χρήστο Βακαλόπουλο) (2006)
Σέξ και Σπορ! (2010)
Αθηνά Σωτηρίου, Συνέντευξη μ’ Έναν Μεγαλέξανδρο (2010)
Ο Βέγγος δεν είναι Κιτς (με τον Χρήστο Βακαλόπουλο) (2011)
Η Λογοτεχνία ως Σινεμά (με τον Γιάννη Βαρβέρη και τον Γιώργο Πανουσόπουλο) (2011)
Ένωσις! (Το Εγχειρίδιο του Κακού ΑEKτζή) (2011), Αιγαίον

Μεταφράσεις

Ποίηση
Σαπφώ, τα Ποιήματα (1978)
Αλκαίος, τα Ποιήματα (1978)
Μικρά Λυρικά από την αρχαία ελληνική ποίηση (1980)
Ηρώνδας, Επτά Μιμίαμβοι (1985)
Μικρά Λυρικά από την αρχαία ελληνική ποίηση (1991), Νεφέλη (E)
Μίμνερμος (2002)
Μικρά λυρικά (2003), Ερατώ (Ε)
Ιππώναξ (2007)
Edward Gorey, Ο Αμφίβολος Επισκέπτης (1998)
Edward Gorey, Το Επιπληκτικό Ποδήλατο (2013)
James Thurber, Το Τελευταίο Λουλούδι (2013)
Edward Gorey, Το Τερατώδες Μωρό (2014)
Edward Gorey, Ο Παράξενος Σοφάς(2015)

Πεζά
Woody Allen, Χωρίς Φτερά (1980)
Woody Allen, Παρενέργειες (1982)
Woody Allen, Πάτσι (1984)
Marcel Proust, Ο Αδιάφορος (με τον Στέφανο Κουμανούδη) (1994)
Lewis Carroll, Μες στον Καθρέφτη και Τι Βρήκε η Αλίκη Εκεί (1999)
James Thurber, Μύθοι για την Εποχή μας / Το Άσπρο Ελάφι (2003)
Woody Allen, Όλα τα Γραπτά του (2003)
Carlo Collodi, Οι Περιπέτειες του Πινόκιο (2004)
Lyman Frank Baum, Ο Θαυμάσιος Μάγος του Οζ (2005)
Συλλογικό έργο, John Lennon & Yoko Ono: Η τελευταία συνέντευξη (2016), Εκδόσεις Βακχικόν

Σενάρια
«Μ’ Αγαπάς;» (του Γιώργου Πανουσόπουλου, με τον Βασίλη Αλεξάκη)
«Μια Μέρα τη Νύχτα» (του Γιώργου Πανουσόπουλου)
«Τζίνα Ντοστογιέφσκι» (της Βανέσσας Ζουγανέλη)

Κόμικ
Ταξί-δια (με τον Αλέκο Φασιανό) (1986)
Λαϊκές Αγορές (με τον Αλέκο Φασιανό) (1988)
Έλσα Ροζάκη, Οι Ξανθιές το Γλεντάνε (με τον Πέτρο Ζερβό) (1991)

Στίχοι
«Τα Κόκκινα Πατίνια» (Άγγελος Κατσίρης, Μαργαρίτα Ζορμπαλά)
«Στη Μέση της Κομπανίας» (Οπισθοδρομική Κομπανία, Ελευθερία Αρβανιτάκη)
«Σαπφώ» (Σπύρος Βλασσόπουλος, Αλέκα Κανελλίδου)
«Γλυκόξινο Κρασί» (Μάριος Στρόφαλης, Δήμητρα Γαλάνη)
«Ανίσχυρα Ψεύδη» (Μάριος Στρόφαλης, Αναστασία Μουτσάτσου)
«Σαπφώ» (Δημήτρης Παπαδημητρίου, Ελευθερία Αρβανιτάκη)
«Ο Υπνοβάτης» (Στέλιος Βαμβακάρης, Μαρίνα Σκιαδαρέση)
«Η Πίσω Πόρτα» (Μάριος Στρόφαλης, Χρήστος Θηβαίος)
«Para-phrases» (Βαγγέλης Κατσούλης, Μαρία Φαραντούρη)
«Ο Εχθρός μου» (Άκης Δαούτης, Φοίβος Δεληβοριάς)

Συλλογικά έργα
Κίτρινο και μαύρο (2010), ΠεριΤεχνών
Νίκος Χουλιαράς (2011)
Τα ποιήματα του 2011 (2012), Κοινωνία των (δε)κάτων
Ο Χρήστος Βακαλόπουλος (2012), Αιγαίον
Κυριάκος Κρόκος (2012), Μουσείο Μπενάκη
Τα ποιήματα του 2014 (2016), Κοινωνία των (δε)κάτων
Για την ποίηση: Συνομιλίες (2018), Ερατώ

Πηγές: BIBLIONET, Εκδόσεις Ερατώ, Νεφέλη, Vakxikon, Αιγαίον, Άγρα

231 views