Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ελληνες λογοτέχνες
Ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου το 1965 και κατοικεί στην Αθήνα.
Σπούδασε παιδαγωγικά στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και εργάστηκε ως δάσκαλος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Επί σειρά ετών εργάστηκε σε αθηναϊκές εφημερίδες, συμπληρώνοντας με σατιρικά σχόλια τα κενά της ύλης που ανέκυπταν καθημερινώς. Από το 2002, και για λόγους σεμνότητας, διέκοψε την καριέρα του στον Τύπο και αφιερώθηκε στην ουσία. Το μυθιστόρημά του “Το αστρολούλουδο του Βοσπόρου” (2004) τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στο πλαίσιο του 20ού Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας, ενώ το μυθιστόρημά του “Οι εφτά ουρανοί της ευτυχίας” (2006) τιμήθηκε με βραβείο ελληνικού μυθιστορήματος. Το μυθιστόρημά του “Οι κόρες της λησμονιάς” ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ το 2010, και το μυθιστόρημά του “Οι καιροί της μνήμης” για το ίδιο βραβείο το 2012, παίρνοντας τη δεύτερη θέση στις ψήφους αναγνωστών και Λεσχών Ανάγνωσης. Μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει δεκαέξι μυθιστορήματα για ενήλικες (με τελευταία τα “Γυναίκες της μικρής πατρίδας” και “Λιανοκέρια της μικρής πατρίδας”, Ψυχογιός 2018), τέσσερα μυθιστορήματα για παιδιά και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας, ενώ έχει λάβει μέρος σε τρεις συλλογικούς τόμους διηγημάτων. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Με το ψευδώνυμο Θάνος Δραγούμης έχει γράψει, επίσης, τα πολιτικά θρίλερ “Sφαγείο Sαλονίκης” (2011), “Μαύρη αυγή” (2013) και “Εντιμότατα λαμόγια” (2017).

Το αστρολούλουδο του Βοσπόρου – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




“Η Χαρά εκ Τζιμπαλίου Κωνσταντινουπόλεως τη νοικοκυροσύνη δεν την είχε περί πολλού κι ούτε σκάμπαζε και πολλά από δαύτη. Παρά τις επίμονες παραθέσεις ρωμαίικων και τουρκικών γνωμικών από τη μάνα της, τη Ρόζα τη Σμυρνιά, και από τη θεία της, τη Σουλτάνα την Πολίτισσα, άλλο μέλημα δεν είχε παρά να σεργιανίζει στο παζάρι μπαχαρικών του Εμίνονου για να ικανοποιεί το πάθος του ερασιτέχνη συλλέκτη οσμών και αρωμάτων που κόχλαζε μέσα της…
Κι αυτό, μέχρι να πάρει τη θέση του το ερωτικό πάθος για τον αισθαντικό ζωγράφο που φώλιασε κυνηγημένος στο πατάρι τους· τον Νικήτα…Όσοι δεν την ήξεραν καλά την αποκαλούσαν ζουρλοπαντιέρα. Όσοι τη γνώριζαν καλύτερα την αποκαλούσαν απλώς ονειροπαρμένη. Η ίδια τους αποκαλούσε συλλήβδην χαϊβάνια…”
“Το αστρολούλουδο του Βοσπόρου” είναι το γλυκό κελάηδημα του έρωτα στον λουλουδιασμένο μπαξέ της Πόλης του 1920. Οσφραίνεται ηδονικά το μυρωμένο αγέρι, αναλύει τη διαφορά ανάμεσα στα όνειρα και τους σκοπούς, ανάμεσα στο τάμα και την υπόσχεση, κι αποκαλύπτει τη διαδρομή του έρωτα από την ψυχή στο σώμα. Τέλος, κάνει ένα νοσταλγικό σεργιάνι στην μποέμικη ατμόσφαιρα των ζωγράφων και των ποιητών.

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2004, 420 σελ.

Ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης τα έβλεπε όλα άσπρα… – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Ένα φανταστικό χριστουγεννιάτικο παραμύθι που συνδέει τα χρώματα και τις αποχρώσεις με τη χαρά και τη γιορτή
Στο Βόρειο Βόλο, στη λευκή Λευκούπολη, στο χωριό του Αϊ-Βασίλη… Ένα κατάλευκο χειμωνιάτικο βράδυ, σε ένα κατάλευκο χειμωνιάτικο χωριό, γεννιέται ένα κατάλευκο αγοράκι που… Θα μπέρδευε τα άσπρα με τα άστρα και τα γιαουρτάκια με τις ταραμοσαλάτες… Θα έπαιζε με τους λευκούς χιονάνθρωπους στο δάσος με τις λεύκες και θα πήγαινε διακοπές μονάχα στη Λευκάδα… Θα τραγουδούσε ολημερίς τον αγαπημένο του γλωσσοδέτη: Άσπρη πέτρα ξέξασπρη κι απ” τον ήλιο ξεξασπρότερη… Ένας μικρούλης Αϊ-Βασίλης που τα έβλεπε όλα άσπρα… Τι θα συμβεί σαν έρθει η ώρα να μοιράσει τα δώρα; Θα μπερδέψει τη Ρωσία με τη Λευκορωσία ή θα βγει ασπροπρόσωπος; Και μήπως τώρα είναι η ώρα να τον βοηθήσεις εσύ;
Eικονογράφηση: Γιάννης Γροΐδης

Παιδική λογοτεχνία, Ψυχογιός, 2005, 40 σελ.

Ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης έχασε την άλφα-βήτα… -Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Ένα φανταστικό χριστουγεννιάτικο παραμύθι που συνδέει τα γράμματα με τις φωνές τους με τη χαρά και τη γιορτή
Στην παγωμένη Φυλλανδία, δίπλα στην γκούχου-γκούχου Νορβηχία, στη λευκή Λευκούπολη, στο χωριό του Αϊ-Βασίλη… Ένα κατάλευκο χειμωνιάτικο βράδυ, σε ένα κατάλευκο χειμωνιάτικο χωριό, γεννιέται ένα κατάλευκο αγοράκι που… Θα έκανε πατινάζ σε παγωμένη μαρμελάδα και θα έπαιζε χιονοπόλεμο με μπάλες παρφέ… Θα τρελαινόταν για σούπα με βατραχοπόδαρα της ερήμου Σαχάρας και κοκκινογούλια της Μαύρης Θάλασσας… Θα έλεγε τα ρόδια, βόδια, και τη φέτα, Βέτα… Ένας μικρούλης Αϊ-Βασίλης που θα ανακάλυπτε την Ωμέγα-Ψι αλλά θα έχανε την Άλφα-Βήτα… Τι θα συμβεί σαν έρθει η μέρα που τελειώνει το σχολείο; Θα καταφέρει να βρει τη χαμένη Άλφα-Βήτα στη μακρινή Γραμματονησία; Και μήπως τώρα είναι η ώρα να τον βοηθήσεις εσύ;
Eικονογράφηση: Γιάννης Γροΐδης

Παιδική λογοτεχνία, Ψυχογιός, 2005, 40 σελ.

Οι εφτά ουρανοί της ευτυχίας – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




“Το ξέρω…” του είπε η Αλκυόνη. “Είναι πολύ δύσκολο να βαδίσει ένας άνθρωπος το δρόμο της ευτυχίας…”
“Κάνεις λάθος” της απάντησε χαμογελώντας ο Αμπντάλ-Μουσά. “Είναι πολύ εύκολο να βαδίσει ένας άνθρωπος το δρόμο της ευτυχίας…Το δύσκολο είναι να καταφέρει να τον διακρίνει…”
“Μα και να τον διακρίνω πώς να τον περπατήσω, αφού σημασία έχει μονάχα τι ορίζει για μένα το γραμμένο; Το κισμέτ…”
“Το κισμέτ είναι απλώς αυτό που επιθυμεί ο Θεός για τον άνθρωπο. Κι αυτό που επιθυμεί ο Θεός για τον άνθρωπο είναι να κάνει ο ίδιος ο άνθρωπος ό,τι επιθυμεί…” της απάντησε.
Από το περσικό Ισφαχάν μέχρι τη μυστηριακή Καππαδοκία και από την ιερή Σαμαρκάνδη μέχρι την αιώνια Βασιλεύουσα, ο δερβίσης Αμπντάλ-Μουσά, αντάμα με τη μικρή Αλκυόνη, αποδύεται σε ένα ριψοκίνδυνο κυνήγι· στόχος του, να συλλέξει τις εφτά περσικές μικρογραφίες, ώστε να συνθέσει το ερωτικό ελιξίριο των δερβίσηδων του Ισφαχάν. Η ιστορία του Μούσα και της Αλκυόνης είναι το ερωτικό σκίρτημα της νιότης και το ανυπέρβλητο θαύμα της θέλησης· μα, πιο πολύ, είναι το ζωογόνο φτερούγισμα της ψυχής στον Έβδομο Ουρανό της Ευτυχίας!

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2006, 464 σελ.

Μάγισσες φέρτε βότανα – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Σμύρνη, 1906.
Ο Αντώνης ο βαρκάρης ο σερέτης ήθελε να ζει ρεμπέτης, άδει το άσμα. Και όντως, ο συγκεκριμένος Σμυρνιός λεμβούχος έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνέχιζε το βίο του. Αραχτός και άνετος, λέτσος και στερημένος.
Μέχρι που ένα βράδυ διαολίζεται από τη στέρηση, αλλάζει χούι και αποφασίζει να ανέβει ψηλά. Εκεί, στο δεύτερο πάτωμα της Ζωζώς, όπου κατοικοεδρεύουν οι περιώνυμες Σμυρνιές παστρικές, προκειμένου να του κάτσει η Φροσάρα η γκαντέμω, η επονομαζόμενη και ακάθιστη…
Βαθιά μέσα στη βράκα του κρύβει το καυτό του δόλωμα. Μια παλιά βυζαντινή εικόνα του Αγίου Φανουρίου που κονόμησε μόλις το προηγούμενο μεσημέρι μέσα στον μπαξέ του Ιρφάν μπέη στο Κορδελιό, διαπράττοντας ένα βδελυρό έγκλημα.
Τι συνέβη εκείνο το καυτό αυγουστιάτικο μεσημέρι μέσα στον μπαξέ; Ποιους αντάμωσε ο καϊκτσής και ποιους αντάμωσε ο Χάρος; Tι είδε το γιουσουφάκι του Ιρφάν μπέη πίσω από τις πικροδάφνες; Και πώς διάολο μια τσατσά έγινε καλογριά βλέποντας το φως το αληθινό μες στα μαύρα μεσάνυχτα;
Αλλά κυρίως: του έκατσε εντέλει του στερημένου λεμβούχου η Φροσάρα η ακάθιστη ή θα χρειαζόταν να επέμβουν οι ξακουσμένες μάγισσες της Σμύρνης;

Μυθιστόρημα, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2006, 357 σελ.

Με λένε Μαίρη κι είμαι καλά… – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




“…H μανούλα μου έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να διευκολύνει την επανένταξή μου στο φυσιολογικό κόσμο. Συνέχιζε αγόγγυστα να κρατά τα παιδιά μου και ταυτόχρονα τσόνταρε κάμποσες από τις οικονομίες της, προκειμένου να αντιμετωπίσω τα δικαστικά έξοδα.
“Έτσι κι αλλιώς, για σένα τα φύλαγα, παιδί μου…” μου δήλωσε απλώς, όταν διαμαρτυρήθηκα, κι έπειτα συμπλήρωσε με μάτια βουρκωμένα: “Eσύ να είσαι καλά, κοριτσάκι μου! Aυτό μόνο έχει σημασία”.
Nα μάνα, να μάλαμα! Aυτή ήταν. Tίποτα δεν της πήρα, ρε γαμώτο; Tίποτα; Eκτός από τις οικονομίες της εννοείται… ”
Mαίρη, Έλενα, Pάνια… Tρεις γυναίκες στην πιο ενδιαφέρουσα, στην πιο κρίσιμη, στην πιο εξοντωτική δεκαετία της ζωής τους. Λίγο μετά τα τριάντα, λίγο μετά τα σαράντα. Mάνες, σύζυγοι, ερωμένες. Tρεις γυναίκες ξένες…
“Ξένες; Δεν υπάρχουν ξένες. Mόνο φίλες που δεν έχουν ακόμη συναντηθεί…”
Kαι θα συναντηθούν τώρα· εδώ… Σ’ αυτό το βαθιά συγκινητικό και άκρως διασκεδαστικό μυθιστόρημα που έγραψε ένας άντρας για τις γυναικείες σχέσεις, τη φιλία, τον έρωτα, το γάμο και το μεγάλο τους εχθρό… τους άντρες!
Γιατί, όπως λέει κι ο Pόμπιν Oυίλιαμς, “O Θεός έδωσε έναν εγκέφαλο κι ένα πουλί σε κάθε άντρα, αλλά πολύ λίγο αίμα για να μπορούν να λειτουργούν ταυτόχρονα…”.

Μυθιστόρημα, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2007, 350 σελ.

Η χαμένη σφραγίδα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Οι ζητωκραυγές από το βυζαντινό Ιππόδρομο αντηχούσαν στα μπουντρούμια όπου κρυβόταν η τρελοπαρέα.
“Ο Θεός σώζει τον Βασιλέα…”
“Πολύχρονος, Αύγουστε Ιουστινιανέ…”
“Αυτοί λένε πως έχουμε Αύγουστο, αλλά δεν έχει φοβερό κρύο;” πετάχτηκε η Βέρα Φοβέρα.
“Δεν εννοούν το μήνα, άσχετη… Ιανουάριο έχουμε…” απάντησε ο Οδυσσέας ο Πολύξερος. “Αύγουστος στα πρώτα βυζαντινά χρόνια ονομαζόταν ο αυτοκράτορας…”
“Ααα… Και ποιος είναι αυτός ο … Αύγουστος μέσα στον… Ιανουάριο;”
“Είναι ο Ιουστινιανός, ο…” ξεκίνησε ο Οδυσσέας, αλλά σταμάτησε απότομα από την τρομάρα του. “Οχ, Παναγίτσα μου… Δεν πιστεύω να έχουμε Ιανουάριο του 532; Ξέ… ξε… ξέρετε τι σημαίνει αυτό;”
“Ότι και πάλι θέλουμε πέ… πέ… πέντε μήνες μέχρι τις καλοκαιρινές διακοπές του 532!” πετάχτηκε πάλι, ξέρετε ποια.
Σε μια απίθανη, ξεκαρδιστική περιπέτεια η τρελοπαρέα μπουρδουκλώνεται κατά λάθος στη Στάση του Νίκα και κάνει τη βυζαντινή ιστορία… κουλουβάχατα!

Παιδική και εφηβική λογοτεχνία, Ψυχογιός, 2007, 319 σελ.

Τα κουλουβάχατα της ιστορίας 1 – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Φαντάσου να σε λένε Οδυσσέα και να είσαι και ξερόλας. Να μπλέξεις με μια χαριτωμένη τσιγγάνα ονόματι Βέρα Φοβέρα που κινδυνεύεις να την ερωτευτείς τρελά• με έναν τοσοδούλη πρόσφυγα που τον φωνάζουν Οσμάν• και τον Αζόφ απ’ την Αζοφική, έναν εκατοντάχρονο μικρό καλικάντζαρο με μια μαγική χύτρα που ανάβει, κορώνει, τους καταπίνει όλους κι απογειώνεται. Και πού προσγειώνεται παρακαλώ;
Αν έχετε το Θεό σας!
Μες στη μέση του Βυζαντινού Ιπποδρόμου, ανάμεσα στον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και τη Θεοδώρα, καταμεσής στη Στάση του Νίκα.
Ε, ρε γλέντια!
Τρεχαλητά και κυνηγητά. Μπουντρούμια και θηρία. Σπαθιά κι ακόντια. Μάχες και μονομαχίες. Τριήρεις και υγρό πυρ. Βένετοι και Πράσινοι…
Τι Πράσινοι και πράσινα άλογα;
Αυτά ούτε ο γνωστός Οδυσσέας δεν τα πέρασε!
Έλα όμως που τα περνάει ο δικός μας Οδυσσέας μαζί με την τρελοπαρέα του, καθώς προσγειώνονται στην Κωνσταντινούπολη, κάνουν τον Ιππόδρομο καρόδρομο και τη βυζαντινή ιστορία…
ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ!

Παιδική και εφηβική λογοτεχνία, Ψυχογιός, 2007, 328 σελ.

Σαν ταξιδιάρικα πουλιά – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Κωνσταντινούπολη, 1941. Εκείνος; Ρωμιός στην Πόλη. Εκείνη; Μια μικρή Τουρκάλα που μεγαλώνει δίπλα του. Συναντιούνται. Κοιτάζονται. Mιλούν. Ένα χάδι, ένα φιλί μπροστά στο Βόσπορο. Κάπως έτσι ξεκινούν όλα.
Η Ιστορία όμως κρατάει τα δικά της τεφτέρια και δε λογαριάζει. Αυτοί και οι άλλοι σε μια Πόλη χωρισμένων Θεών κι ανθρώπων. Μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Αποστολές τροφίμων στη λιμοκτονούσα κατοχική Ελλάδα από την τουρκική κυβέρνηση, αλλά και εκτοπίσεις, τρομοκρατία, αφανισμός.
Ο Παναγιώτης; Προσπαθεί να συμβιβάσει το θάνατο με την αγάπη. Φίλοι και συγγενείς είχαν πεθάνει εξαιτίας των Τούρκων, μιλιούνια οι Ρωμιοί που τους ρήμαξαν τις ζωές εκείνο το μαύρο Σεπτέμβρη. Ένας λαός που υπέφερε τα πάνδεινα σε εκατοντάδες χρόνια σκλαβιάς.
Η Φεράχ; Φοβάται. Ακόμα δεν ξεχνούν οι Τούρκοι το βίαιο ξεριζωμό τους από τη Μακεδονία, τις πυρπολήσεις των τούρκικων χωριών και τα έκτροπα στη Μικρά Ασία, όταν την είχε καταλάβει ο Ελληνικός Στρατός.
Και ο χρόνος κυλάει αντίστροφα. Έρχεται το Φθινόπωρο του ’55. Η καταστροφή. Ο διωγμός. Μια βαλίτσα μοναχά. Πώς να χωρέσει όλη η αγάπη, πώς να χωρέσει όλη η ζωή μέσα σε μια βαλίτσα;…
Ενα συγκλονιστικό μυθιστόρημα για τους ανθρώπους που ενώνει η αγάπη και χωρίζει η Ιστορία!

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2008, 540 σελ.

Πιο πέρα κι απ’ τα σύννεφα – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Τους βρήκαν δίπλα δίπλα. Εκείνη έπασχε από ανίατη νόσο.
Εκείνος, αν και απόλυτα υγιής, αποφάσισε να φύγει μαζί της. Λίγο πριν από το τέλος, της είχε γράψει: Παραμένεις πάντα όμορφη και ποθητή. Τελευταία σε ερωτεύτηκα για άλλη μία φορά…
Ο Ε. και η Μπ. έζησαν για εξήντα ολόκληρα χρόνια το απεριόριστο της επιθυμίας και του έρωτα, ανακαλύπτοντας μαζί τι είναι αυτό που δίνει νόημα στη ζωή ή απειλεί να της το στερήσει.
Μια αληθινή ιστορία απέραντης συντροφικότητας, αγάπης και αφοσίωσης, που οι περισσότεροι θα ήθελαν να ζήσουν, αλλά με ένα τέλος, που ελάχιστοι θα είχαν τη δύναμη να επιλέξουν. Αν αυτό δεν είναι το μεγαλείο της αγάπης, τότε ποιο είναι;

Μυθιστόρημα, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2008, 259 σελ.

Οι κόρες της λησμονιάς – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




“Κοριτσάκι τόσο δα ήταν όταν την άρπαξαν από την αγκαλιά μου. Ένα μπουμπούκι το κορμάκι της που δεν αξιώθηκα να το δω ν’ ανθίζει. Δεν το χάρηκα. Δεν το χόρτασα. Μόνο τ’ αγκάθια. Τ’ αγκάθια μόνο χόρτασα. Τα βράδια, όταν οι σκιές της αβάσταχτης απουσίας απλώνονταν και μ’ έπνιγαν, στα γόνατα έπεφτα, προσευχόμουν μόνο κι έλπιζα: “Κι αν σου ζητάω πολλά Παναγία μου, μάνα είσαι κι Εσύ και με νιώθεις. Σαν την αγάπη της μάνας, το ξέρεις, Θεέ μου, όμοια δεν υπάρχει σ’ αυτό τον κόσμο που ‘φτιαξες…”.
Γυναίκες του εμφυλίου…
Στάχυα που τα άλεθαν αλύπητα οι μυλόπετρες της Ιστορίας.
Πατρίδα, κόμμα, προδοσίες, επαναστάσεις, αντάρτικα, σφαγές και τέλος, το παιδομάζωμα. Η πιο απάνθρωπη, η πιο σκοτεινή σελίδα του αδελφοκτόνου σπαραγμού. Γυναίκες του εμφυλίου…
Κεριά αναμμένα. Σαν την Αγγέλα, τη Μέλπω και την Αριάδνη. Ρωτούσαν, έτρεχαν, πόρτες χτυπούσαν μέρα και νύχτα, με μια μονάχα ελπίδα. Πως ίσως ξανανταμώσουν μια μέρα τα βλαστάρια τους. Κάποιες τα κατάφεραν.
Κάποιες άλλες όχι.
Γυναίκες του εμφυλίου…
Μάνες της άδειας αγκαλιάς.
Αυτή είναι η ιστορία τους…

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2009, 627 σελ.

Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Γυναίκες του Εμφυλίου… Ψυχές που καρτεράνε τρεμοσβήνοντας…
Σαν την ψυχή της Μέλπως που συλλογιέται τη Φανούλα της, δεκαεξάχρονο κορίτσι, στον αγώνα με το τουφέκι. Παιδί την πήρε η ανάγκη μακριά, γυναίκα θα τη γυρίσει πίσω η ζωή. Αν υπάρχει ακόμη ζωή, συλλογιέται βαριά.
Σαν της Αγγέλας την ψυχή, γονατισμένη μυστικά κάτω απ’ το εικονοστάσι. «Φέρ’ τους πίσω, Παναγιά μου», ψιθυρίζει τρέμοντας, «φέρε το γιο μου και φέρε και τον άντρα μου, κουράστηκα, Παναγία μου, λύγισα μονάχη να παλεύω».
Και σαν την ψυχή της Αριάδνης, βουβή, χαμένη ανάμεσα στον πάνω και στον κάτω κόσμο. Ο άντρας της, ίσως κι η κόρη της, η Κατερινούλα της, στον κάτω κόσμο πια να βρίσκονται. Εκεί… εκεί μαζί τους είναι η θέση μου, συλλογιέται θλιμμένα. Εκεί και πουθενά αλλού.
Μετά τις “Κόρες της λησμονιάς”, οι τρεις ηρωίδες αυτού του βιβλίου, μορφές και μοίρες του λαού μας, βορά σ’ έναν απάνθρωπο εμφύλιο σπαραγμό.

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2010, 485 σελ.

Το τέλος του μικρού μας τσίρκου – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Τις τραγικές εκείνες μέρες, ο σοφός κένταυρος Χείρων, ο εκπρόσωπος κι εκφραστής του λαμπρού αρχαίου πολιτισμού, παρατηρούσε την ατέλειωτη κατρακύλα κι η καρδιά του σφιγγόταν από θλίψη. “Ο φίλος μου ο Αριστοφάνης θα μπορούσε να περιγράψει την κατάστασή μας σε δέκα έργα του”, μουρμούριζε μελαγχολικά. “Ευτυχώς όμως δε ζει. Θα έπαιρνε μεγάλη πίκρα βλέποντας τον Αισχύλο να το καταφέρνει μόνο σε ένα…”
Σαράντα χρόνια μετά την έναρξη της Διευθυντικής Δημοκρατίας και τριάντα μετά τη Μεγάλη Αλλαγή, οι ευτυχισμένοι αρτίστες του Τσίρκο Γκρέκο ισχυρίζονταν περήφανοι πως είχαν ανακαλύψει το κλειδί της επιτυχίας που συνδύαζε αριστοτεχνικά τα δυο μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά συστήματα του κόσμου. Διέθεταν σοβιετικό μοντέλο παραγωγής και αμερικανικό πρότυπο κατανάλωσης. Ήτοι, δεν παρήγαν τίποτα και κατανάλωναν τα πάντα.
Μέχρι να φανερωθεί η αλήθεια. Γυμνή. Σαν τα ταμεία τους. Και σαν τις τσέπες τους. Τότε που αντιλήφθηκαν οδυνηρά πως, αν μια ανοησία υποστηρίζεται από την πλειοψηφία, δεν παύει να είναι ανοησία. Τότε που τέθηκε σκληρά και στους ίδιους το αμείλικτο ερώτημα του Μπέρναρντ Ράσελ : Αν κάποιος σου προσφέρει δημοκρατία και κάποιος άλλος ένα σακί σιτάρι, σε ποιο επίπεδο πείνας θα προτιμήσεις το σιτάρι από το δικαίωμα ψήφου;

Μυθιστόρημα, Παπαθεοδώρου Θοδωρής, 2011, 265 σελ.

Τα δάκρυα των αγγέλων – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Η πρώτη φωτιά άναψε ύστερα από την ολοκληρωτική νίκη του στρατού στον Εμφύλιο, το βράδυ της 30ής Αυγούστου του 1949, στο ύψωμα Κάμενικ, έπειτα στην Κιάφα, στο Τσάρνο, στην Αλεβίτσα. Όλη η πατρίδα μια φωτιά, ίδια ρομφαία των αγγέλων και των δακρύων. Όλη η πατρίδα μια παράλογη θυσία χωρίς θύτες και θύματα. Φαντάροι κι αντάρτες ρημαγμένες ψυχές, γονατισμένες, λιανισμένες από τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα.
Αγγέλα, Μέλπω, Αριάδνη.
Ετσι απόμειναν να κοιτάνε τις φωτιές ανήμπορες και ν’ αποχαιρετούν βουβά· μορφές και μοίρες του λαού μας αδικοχαμένες. Έτσι απόμειναν να σκέφτονται αυτούς που έφυγαν κι έσβησαν· τη Γιάννα από την Καστοριά, τη Φανή από τη Σαλονίκη, την Κατερίνα από την Αθήνα, τον Νίκο από την Ήπειρο, τον Θάνο από τη Θράκη.
Ετσι απόμειναν οι δόλιες μάνες να συλλογιούνται και να πεθυμούν απελπισμένα, να στραγγίζουν το μέσα τους για το λειψό που τους απόμεινε· μια εικόνα, ένα χαμόγελο, μια λέξη έστω. Έτσι απόμειναν να καρτεράνε μια επιστροφή…
Μετά τις “Κόρες της λησμονιάς” και τις “Μάνες της άδειας αγκαλιάς”, η τρίτη πράξη στην τραγωδία του λαού μας. Μια τραγωδία δίχως από μηχανής θεό. Δίχως κανένα Θεό. Χωρίς κανένα Ελεος.

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2011, 410 σελ.

Οι καιροί της μνήμης – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Αγγέλα, Μέλπω, Αριάδνη.
Η μια απέναντι από την άλλη μέχρι χτες. Η μια δίπλα στην άλλη τώρα. Γυναίκες και μάνες του Εμφυλίου, τραγικές μορφές, σύμβολα και σημεία των πικρών καιρών, ιστορία ζωντανή, αργασμένη στα πρόσωπα, στα βλέμματα, στις καρδιές τους.
Μετά τον εμφύλιο σπαραγμό στα πεδία των μαχών, ένας εμφύλιος σπαραγμός στις ζωές των ανθρώπων· στις σχέσεις, στις φιλίες, στις οικογένειες. Μαύρες μαντίλες και χιλιάδες απουσίες απ’ τη μια μεριά. Κόκκινες σημαίες κι εκατοντάδες εκτελέσεις απ’ την άλλη. Σκύλλα και Χάρυβδη. Μετεμφυλιακή δεξιά εξουσία και αυταρχικά κομμουνιστικά καθεστώτα, παρακράτος, προσφυγιά, κόμμα, παιδομάζωμα, διώξεις, φυλακές κι εξορίες.
Ενας λαός χωρισμένες στα δυο, ματωμένος, γονατισμένος. Ένας λαός θυσία, μια παράλογη θυσία χωρίς νικητές και ηττημένους, χωρίς θύτες και θύματα. Μα κι ένας λαός που παλεύει με νύχια και δόντια να σταθεί στα πόδια του και να υψώσει το βλέμμα του. Ένας λαός που πορεύεται στους καιρούς της μνήμης παλεύοντας να σταθεί όρθιος, ν’ αντικρίσει ήλιο κι ελπίδα. Ο λαός μας.

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2011, 630 σελ.

Καβαφικοί φόνοι – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Ύστερα από τέσσερις εξευτελιστικές υποθέσεις μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο, ο κυνικός και άξεστος ντετέκτιβ Νίκος Μάντης βρίσκεται αντιμέτωπος με δύο σημαντικές προκλήσεις: τον ποιητικά σκηνοθετημένο φόνο μιας υπερήλικης, εκκεντρικής και πάμπλουτης πρώην ιδιοκτήτριας πορνείου, λάτριδος του ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη, και τη συνάντησή του με το δόκτορα Ξενοφώντα Δαρείο, αλεξανδρινό αρχαιολόγο, παθιασμένο καβαφιστή και πρώην καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο οποίος συγκεντρώνει πάνω του ό,τι ακριβώς σιχαίνεται ο Μάντης. Είναι μορφωμένος, μυστηριώδης, απόκοσμος και, κυρίως, ομοφυλόφιλος.
Καθώς στην Αθήνα και την Αλεξάνδρεια οι καβαφικοί φόνοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον σαν μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων, οι δυο αλλόκοτοι συνεργάτες αποδύονται σ’ ένα ασθματικό κυνήγι για να ανακαλύψουν πρώτοι το μυστικό που φυλάσσουν πεισματικά τρεις γριές πόρνες στην αινιγματική Λέσχη της Ιθάκης και να λύσουν την ιεροτελεστική ακολουθία των εγκλημάτων νιώθοντας στο πετσί τους τους στίχους του λατρεμένου ποιητή:
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν…

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2013, 518 σελ.

Ζωές του φθινοπώρου – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Αθήνα, 1966
Η πλατεία Ηρώων, η οδός Ήβης, η οδός Νυμφών, τόποι και δρόμοι σαν όλους τους τόπους και δρόμους της Αθήνας, μικροί, ασήμαντοι, λυπημένοι, τυραννικοί, μα κι απέραντα τρυφεροί. Έχουν πολλή σκόνη, πολύ βάσανο, πολλές γυναίκες, πολλά παιδιά, πολλή φασαρία και πολλή σιωπή. Σ’ αυτούς τους δρόμους γεννιούνται και πεθαίνουν οι επιθυμίες και τα όνειρα των ανθρώπων που έρχονται κάθε δειλινό με το γλυκό αεράκι και χάνονται κάθε αυγή με τη θλιβερή σειρήνα της φάμπρικας.
Οι ελπίδες του νεαρού Λουκά, η νοσταλγία του ξεπεσμένου «Κόμη», ο αδιέξοδος έρωτας του μεσόκοπου Αγησίλαου, η γονατισμένη ζωή της εργάτριας Αργυρούλας, ο σκληρός Βλάσης και η εξαπατημένη Φρόσω, η απογοήτευση της Άννας που ικετεύει για δυο λέξεις τρυφερές, ο φιλότιμος Σπύρος κι ο γοητευτικός Αλέκος που την πολιορκούν, αλλά κι η θεατρίνα, ο χαφιές, ο τραμπούκος, οι παπατζήδες, οι πόρνες, οι ιδρωμένοι άντρες στα μηχανουργεία και οι γυναίκες που βρίζονται στα κεφαλόσκαλα, προτού αγκαλιαστούν και σταυροφιληθούν ξανά αλλάζοντας λόγια συγγνώμης κι αγάπης.
Ζωές γλυκές και ζωές φαρμακωμένες, αξιοπρεπείς και μικρόψυχες, τραχιές και τρυφερές. Άλλες εύκολες, άλλες δύσκολες, άλλες ακύμαντες κι άλλες φουρτουνιασμένες. Ζωές ασπρόμαυρες, γρατζουνισμένες, φθαρμένες, μα και ζωές ανυπόφερτα νοσταλγικές.

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2014, 552 σελ.

Ζωές του ανέμου – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Αθήνα, 1967
Η χρονιά των σκιών.
Χούντα, κυνηγητά, φυλακίσεις, εξορίες.
Σε μια λαϊκή γειτονιά κάτω από την Ακρόπολη, οι απλοί, συνηθισμένοι ανθρώποι ζουν με μόχθο την κάθε μέρα τους και υφαίνουν με ελπίδες τα όνειρά τους. Ο αφελής φοιτητής Λουκάς, η άτυχη εργάτρια Αργυρώ, ο ξεπεσμένος ιδιοκτήτης Κόμης, η σκοτεινή θεατρίνα Λόλα, ο γοητευτικός νοικάρης Αλέκος. Μέσα σε μια νύχτα, το κατακλυσμιαίο πέρασμα της Ιστορίας θα σαρώσει τις ζωές τους. Η επιφυλακτική Άννα, στιγματισμένη απ’ τον καταδικασμένο αντάρτη πατέρα της, θα ζήσει απρόσμενα τον φλογερό έρωτα που πάντα ονειρευόταν μα είχε πάψει να καρτερά, θα βιώσει απόλυτα την πίστη και τη θυσία και θα παλέψει με νύχια και δόντια για να κρατήσει το παιδί που βλασταίνει μέσα της.

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2015, 704 σελ.

Τα κουλουβάχατα της ιστορίας 2 – Θοδωρής Παπαθεοδώρου




Ποιός έκλεψε τον χρυσό αιώνα απ’ τον Περικλή;
Φαντάσου να σε λένε Οδυσσέα και να είσαι και ξερόλας. Να μπλέξεις με μια χαριτωμένη τσιγγάνα ονόματι Βέρα Φοβέρα που κινδυνεύεις να την ερωτευτείς τρελά· με έναν τοσοδούλη πρόσφυγα που τον φωνάζουν Οσμάν· και τον Αζόφ απ’ την Αζοφική, έναν εκατοντάχρονο μικρό καλικάντζαρο που ταξιδεύει στον χρόνο με μια τεράστια βελανιδιά, αραχτός στην κουφάλα της.
Δεν υπάρχει!
Κι όμως υπάρχει. Όταν μπουρδουκλώνονται στην Αρχαία Αθήνα, κινδυνεύουν να καούν ζωντανοί στα θυσιαστήρια, τους πουλάνε για σκλάβους, το σκάνε καβάλα σε μια κατσίκα, σκαρφαλώνουν στην Ακρόπολη, πέφτουν στο κενό, χάνουν τη Βέρα Φοβέρα και βρίσκουν τη βέρα τη χρυσή. Μήπως αυτή που χάρισε ο Περικλής στην Ασπασία του όταν της έκανε πρόταση γάμου;
Ε τώρα, όντως δεν υπάρχει!
Καλού κακού, όμως, κάντε τον σταυρό σας κι ας είμαστε προ Χριστού. Γιατί σ’ αυτή την κορυφαία περιπέτεια, τα τέσσερα ζιζάνια κοντεύουν να κάνουν τον Περικλή έξαλλο, τον Χρυσό Αιώνα σαν τενεκέ ξεγάνωτο, και την αρχαία ιστορία…

Παιδική και εφηβική λογοτεχνία, Ψυχογιός, 2016, 328 σελ.

Άπαιχτοι ντετέκτιβ 1 – Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Υπόθεση: Εξαφανισμένα (υπέροχα) αγόρια


ΠΕΝΤΕ ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΤΣΑΝΤΕΣ,
ΤΡΕΙΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΕΣ ΜΠΑΛΕΣ
ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ…
ΟΛΑ ΠΑΡΑΤΗΜΕΝΑ!
ΠΩΣ; ΠΟΤΕ; ΓΙΑΤΙ;
Ένα πρωί, τα υπέροχα αγόρια της ομάδας μπάσκετ του σχολείου εξαφανίζονται χωρίς ν’ αφήσουν ίχνη. Οι Άπαιχτοι Ντετέκτιβ αναλαμβάνουν την πρώτη τους υπόθεση και τα παίζουν όλα για όλα. Η σούπερ Μαίρη, η ντούπερ Νίκη, ο Μάκης ο Φούσκας κι ο απίθανος Μάνος τρέχουν και δε φτάνουν για να λύσουν το αίνιγμα της εξαφάνισης.
Ή μήπως φτάνουν και το λύνουν;
Δράση, περιπέτεια, αγωνία, γέλιο, έρωτας και μυστήριο φυσικά, μπόλικο μυστήριο. Θα το λύσουν; Θα το αφήσουν; Και μήπως εσύ μπορείς να τους βοηθήσεις ν’ ανακαλύψουν τι συνέβη στα υπέροχα, εξαφανισμένα αγόρια;
Αλήθεια τώρα…
Δεν είναι τέλειο να είσαι ντετέκτιβ;
Eικονογράφηση: Λέλα Στρούτση

Παιδική και εφηβική λογοτεχνία, Μεταίχμιο, 2017, 176 σελ.

Άπαιχτοι ντετέκτιβ 2 – Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Υπόθεση: Κλεμμένα βραβεία (και κλεμμένα φιλιά)


ΕΝΑ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΜΗΛΟ,
ΔΥΟ ΓΛΥΚΑ ΦΙΛΙΑ
ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΧΡΥΣΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ…
ΟΛΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ!
ΠΩΣ; ΠΟΤΕ; ΓΙΑΤΙ;
Ένα πρωί όλα τα βραβεία του σχολείου χάνονται. Κάποιος άπλωσε χέρι πάνω τους και τώρα ήρθε η ώρα ν’ απλώσουν χέρι πάνω του οι Άπαιχτοι Ντετέκτιβ. Και μήπως αυτό είναι το μόνο πρόβλημά τους; Έχουν και την καρδιά της Μαίρης που χτυπά ξέφρενα για τον απίθανο Μάνο.
Ποπό προβλήματα! Ποπό μυστήρια!
Αλλά όπως λέει και μια μεγάλη ντετεκτιβική αλήθεια: Οι κόμποι και τα μυστήρια πρέπει να λύνονται. Εσύ μπορείς να τους βοηθήσεις να λύσουν αυτό το μυστήριο και ν’ ανακαλύψουν πού πήγαν τα κλεμμένα βραβεία του σχολείου και τα κλεμμένα φιλιά της Μαίρης;
Αλήθεια τώρα…
Δεν είναι τέλειο να είσαι ντετέκτιβ;
Eικονογράφηση: Λέλα Στρούτση

Παιδική και εφηβική λογοτεχνία, Μεταίχμιο, 2017, 176 σελ.

Λιανοκέρια της μικρής Πατρίδας – Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ιστορικό μυθιστόρημα


“Μόι μάικα… Μάνα μου…” Της σκούπισε το ιδρωμένο μέτωπο η Αρετή, άνοιξε η μικρή τα βλέφαρά της και την κοίταξε με μάτια μουσκεμένα. “Τη μάνα σου έβλεπες, Βάσιλκα; Τη φώναζες στον ύπνο σου…” “Τη μάνα μου δεν τη θυμάμαι, δεν τη γνώρισα ποτέ, πώς να τη δω;» της αποκρίθηκε σιγαλόφωνα, ανάκατα, μισά ελληνικά, μισά βουλγάρικα. “Εσένα έβλεπα…” συνέχισε με χειλάκια τρεμάμενα. “Εσένα έβλεπα, κυρά δασκάλα…”
Στη χαραυγή του εικοστού αιώνα, αδυσώπητος μαίνεται ο αγώνας στη σκλάβα Μακεδονία. Η γη ματώνει, ο ελληνισμός ψυχορραγεί. Τούρκοι, Βούλγαροι, κομιτάτα, πυρπολήσεις, εκτελέσεις, αμέτρητες θυσίες.
Γυναίκες της μικρής πατρίδας. Δασκάλες, νοσοκόμες. Σαν την Αρετή, σαν τη Φωτεινή. Κι άγουρα βλαστάρια, με βάσανο μεγαλωμένα, με κίνδυνο αναστημένα. Σαν τη μικρούλα Βάσιλκα, που μάνα δε γνώρισε ποτέ, μια χούφτα μόνο τα χρόνια της, γιομάτα πείνα και κατατρεγμό, οχτώ χρονών παιδί και την έχουν σαρώσει τα δεινοπαθήματα όλου του κόσμου. Σαν τον Μήλιο και την Ανθή, κλωνιά απογυμνωμένα καταμεσής σε άγριο πόλεμο, με σπίτι πυρπολημένο και γονιούς χαμένους στις επιθέσεις των κομιτατζήδων. Λιανοκέρια της μικρής πατρίδας. Φλόγες που τρεμοσβήνουν στο ξεροβόρι. Φύλλα σκόρπια στο άγιο χώμα της.

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2018, 624 σελ.

Γυναίκες της μικρής Πατρίδας – Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ιστορικό μυθιστόρημα


Αν κάτι έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια που αξιώθηκα να ζήσω, είναι πως η ελευθερία και η αγάπη είναι αξεχώριστες. Γέννες της ίδιας σποράς, καρποί των αδείλιαστων ψυχών. Δεν αρκεί να επιθυμείς, δεν αρκεί να περιμένεις. Πρέπει να τολμήσεις, ν’ αγωνιστείς για όσα αξίζουν στη ζωή. Για να έχει νόημα. Για να μην ξοδευτεί άδικα. Εγώ ανήκω σε μια τέτοια γενιά. Στη γενιά που δε φοβήθηκε τη θυσία…
Γυναίκες της μικρής πατρίδας… Μακεδόνισσες. Ελληνίδες. Στη χαραυγή του εικοστού αιώνα, άγριος κι αδυσώπητος ξεσπάει ο αγώνας στη σκλάβα Μακεδονία. Η γη ματώνει, ο ελληνισμός ψυχορραγεί. Τούρκοι, Βούλγαροι, κομιτάτα, τσέτες, πυρπολήσεις, εκτελέσεις, αμέτρητες θυσίες.
Γυναίκες της μικρής πατρίδας… Σαν την Αρετή. Σαν τη Φωτεινή. Ζυμώθηκαν με τον κίνδυνο, πάλεψαν για το γένος, την πίστη, τη λευτεριά. Θέριεψαν οι ψυχές τους κι έκλαψαν συνάμα. Για τους φίλους που έπεσαν, τα μαρτύρια που άντεξαν, τα μυστικά που βάσταξαν. Για το λατρεμένο παιδί που έχασε τόσο άδικα η μία. Για τον άντρα που αγάπησε παράφορα και σκότωσε με τα ίδια της τα χέρια η άλλη. Μπορεί να τις κυνήγησαν, μπορεί να τις βασάνισαν. Δεν τις δάμασαν όμως ποτέ. Αυτές. Τις γυναίκες της μικρής πατρίδας μας…

Μυθιστόρημα, Ψυχογιός, 2018, 624 σελ.

Άπαιχτοι Ντετέκτιβ 3 – Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Υπόθεση: Παραλίες, πλάκες και (παλαβές) πριγκίπισσες


Μυστήρια! Πολλά μυστήρια! Χιλιάδες μυστήρια! Πόσα μυστήρια ν’ αντέξει πια κανείς;
Οι ΑΠΑΙΧΤΟΙ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ όμως τα αντέχουν όλα, τα ερευνούν όλα, τα λύνουν όλα. Αγόρια! Κορίτσια! Τρεχαλητά! Αγωνίες! Αγάπες! Γέλια! Και… μυστήρια φυσικά!
Eικονογράφηση: Λέλα Στρούτση

Παιδική και εφηβική λογοτεχνία, Μεταίχμιο, 2018, 168 σελ.

Συναξάρια της μικρής Πατρίδας – Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ιστορικό μυθιστόρημα


“Άραγε θα ξεχάσουμε ποτέ; Θα γιατρευτούμε απ’ τις πληγές;”
“Παρακαλώ να μην ξεχάσω. Τούτος ο αγώνας από τον νου και την καρδιά μου να μη σβηστεί. Τόσες θυσίες, τόσες αδικοχαμένες ψυχές, ούτε μια να μη λησμονηθεί…”
Πήρε το βλέμμα της από πάνω του και κοίταξε με μάτια βουρκωμένα τη Θεσσαλονίκη που έσβηνε αργά στην πρωινή ομίχλη.
“Έχεις δίκιο…” ψιθύρισε στο τέλος. “Ο μόνος τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ζωντανών…”
Ο Μήλιος, η Ανθή, η μικρούλα Βάσιλκα, λιανοκέρια της σκλάβας Μακεδονίας. Μια χούφτα χρόνια μόνο η ζωή τους, στεριωμένα σε φωτιά και πόλεμο.
Η Αρετή και η Φωτεινή, γυναίκες της μικρής πατρίδας, ταγμένες σε αγώνα αντρειωμένο για το γένος και τη λευτεριά. Θέριεψαν οι ψυχές τους κι έκλαψαν συνάμα. Για το παιδί που έχασε τόσο άδικα η μία. Για τον άντρα που αγάπησε παράφορα και σκότωσε με τα ίδια της τα χέρια η άλλη.
Σιμά τους ο Παύλος Μελάς, ο Τέλλος Άγρας, ο καπετάν Κώττας, ο καπετάν Γαρέφης. Κείνοι που θυσιάστηκαν κι αναπαύτηκαν αιώνια στα σπλάχνα της μακεδονικής γης, αντάμα με χιλιάδες άλλους άνδρες και γυναίκες του λαού μας.
Συναξάρια της μικρής πατρίδας.
Μαρτύρων και ηρώων αίμα.
Αυτή είναι η ιστορία τους.

Ψυχογιός, 2019, 624 σελ.

Μυθιστορήματα
Το αστρολούλουδο του Βοσπόρου (2004), Ψυχογιός
Οι εφτά ουρανοί της ευτυχίας (2006), Ψυχογιός
Μάγισσες φέρτε βότανα (2006), Εκδοτικός Οίκος Α.Α.Λιβάνη
Με λένε Μαίρη κι είμαι καλά… (2007), Εκδοτικός Οίκος Α.Α.Λιβάνη
Σαν ταξιδιάρικα πουλιά (2008), Ψυχογιός
Πιο πέρα κι απ’ τα σύννεφα (2008), Εκδοτικός Οίκος Α.Α.Λιβάνη
Οι κόρες της λησμονιάς (2009), Ψυχογιός
Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς (2010), Ψυχογιός
Το τέλος του μικρού μας τσίρκου (2011), Παπαθεοδώρου Θοδωρής
Οι εφτά ουρανοί της ευτυχίας (2011), Ψυχογιός
Τα δάκρυα των αγγέλων (2011), Ψυχογιός
Οι καιροί της μνήμης (2011), Ψυχογιός
Το αστρολούλουδο του Βοσπόρου (2012), Ψυχογιός
Στα χρόνια του εμφυλίου (2012), Ψυχογιός
Καβαφικοί φόνοι (2012), Ψυχογιός
Ζωές του φθινοπώρου (2014), Ψυχογιός
Ζωές του ανέμου (2015), Ψυχογιός
Γυναίκες της μικρής πατρίδας (2018), Ψυχογιός
Λιανοκέρια της μικρής πατρίδας (2018), Ψυχογιός
Συναξάρια της μικρής πατρίδας (2019), Ψυχογιός

Παιδική και εφηβική λογοτεχνία
Ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης τα έβλεπε όλα άσπρα… (2005), Ψυχογιός
Ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης έχασε την άλφα-βήτα… (2005), Ψυχογιός
Η χαμένη σφραγίδα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (2007), Ψυχογιός
Τα κουλουβάχατα της ιστορίας 1 (2007), Ψυχογιός
Η χαμένη σφραγίδα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (2011), Ψυχογιός
Τα κουλουβάχατα της ιστορίας 2 (2016), Ψυχογιός
Άπαιχτοι ντετέκτιβ 1 (2017), Μεταίχμιο
Άπαιχτοι ντετέκτιβ 2 (2017), Μεταίχμιο
Άπαιχτοι ντετέκτιβ 3: Υπόθεση: Παραλίες, πλάκες και (παλαβές) πριγκίπισσες (2018), Μεταίχμιο

Συλλογικά έργα
Cyber stories (2003), Μεταίχμιο
Έρως 13 (2011), Ψυχογιός
Έρως 13 (2012), Ψυχογιός
Ιστορίες ταχυδρομείου (2014), Ελληνικά Ταχυδρομεία

Πηγές: BIBLIONET, Εκδόσεις Ψυχογιός, Εκδοτικός Οίκος Α.Α.Λιβάνη, Μεταίχμιο

142 views.