Στιγμιαίο τέλος – Στέλλα Πετρίδου

Στιγμιαίο τέλος Η στιγμή, των παθών μας τ’ αβέβαιο τώρα, μαστιγώθηκε. Ξένη μπόρα σκορπά κατά γης και σκοτάδι στη θλίψη αφήνεται. Κι η φωτιά, ένα φως της ψυχής ανθισμένο, που τη μέρα στα μάτια της άπλωνε, η φωτιά, ένα κάρβουνο στέκει πια ξένο να θρηνεί τη χαμένη ζωή, που κομμάτια και σκόνη από δάκρυα γίνεται. Η καρδιά, που χτυπούσε για χρόνια το μέλλον σαν πρόσμενε, μέρα νύχτα ακροβάτης τ’ ονείρου, στο μεγάλο του πόθου ταξίδι της με λυγμό πια κουνά το μαντήλι. Κι η ευχή, πριν ν’ ανθίσει απ’ τις στάχτες τ’ ανέλπιστου και σκορπίσει χαρά στην ομίχλη, η ευχή, στο κενό βρίσκει χώρο κι οδύρεται. Τι καημός, να τελειώνει η αρχή πριν το τέλος. Η σιωπή στα γιατί που ’χουν κλείσει τον δρόμο εγκλωβίζεται. Μπρος και πίσω ο θυμός της ξεσπά και με βια της σκουντά το φανάρι. Γιατρειά είν’ ο χρόνος που θα ’ρθει σε υπόγεια ανέραστα, στα ψυχρά των καιρών κατακάθια. Γιατρειά είν’ η μνήμη που ορίζεται βάλσαμο, νοσταλγός της στιγμής, της κλεφτής, που τη μοίρα που λούστηκε απάνθρωπα ζήλεψε. Κι η στιγμή στη ρωγμή του πιο σύντομου τώρα δίχως πόνο τυφλά παραδίνεται. Στέλλα Πετρίδου Από την ποιητική και μουσική της συλλογή «Έλα ξανά», εκδόσεις «Βακχικόν»

-- 1 of 1 --