Ανάγκη – Ιωάννα Χρ. Γεωργίου

Ανάγκη

Στα μονοπάτια σου γυρνώ

και πάλι κάθε βράδυ

Όπως και τότε σαν παιδί

χανόμουν στο σκοτάδι

Χανόμουνα μες τις σκιές

κρυβόμουν απ’ το πλήθος

θυμός και πόνος πλάκωνε

ετούτο δω το στήθος.

Έτρεμα το ξημέρωμα

και τι θα φέρει η μέρα

ήξερα δεν θα βρω

να πω μια καλημέρα

Οι αναμνήσεις μου νωπές

με ρίχναν στο σκοτάδι

μόνο κακό μου έκαναν

με στέλνανε στον Άδη

Ψάχνοντας για αγκαλιά,

ψάχνοντας ένα χάδι

τρέχω ξανά σε σένανε

μόνο για ένα βράδυ.

Λίγη γαλήνη για να βρω

μιά στάλα ηρεμία,

να μαλακώσει το κακό

που με χτυπά με βία.

Ιωάννα Χρ. Γεωργίου