Ανεμοσούρι – Ιωάννα Χρ. Γεωργίου

Ανεμοσούρι (Δυνατός άνεμος με βοή)

Τα παραθύρια μου χτυπούν

από το φύσημά σου,

αγέρα μου να σε χαρώ

κόψε το μάνιασμά σου.

Μαλάκωσε ηρέμησε

και γω θα τραγουδήσω,

τραγούδι όμορφο θα πω

για τον ωραίο κόμη.

Που ‘χει ανάστημα ψηλό

που ‘χει ωραία μάτια,

που σε κοιτά και χάνεσαι

σε άλλα μονοπάτια.

Που σαν ιππεύει τ’ άλογο

και τρέχει στα χωράφια,

σαν ζωγραφιά το σώμα του

στη ράχη του αλόγου.

Ηρέμησε αγέρα μου

και γω θα τραγουδήσω,

για την ωραία δέσποινα

που αγαπά ο κόμης.

Είναι μικρή και γελαστή

είναι χωριατοπούλα,

έχει κατάμαυρα μαλλιά

και άλικά τα χείλια.

Έχει και μια μαύρη ελιά

στα χείλη της επάνω,

τα μάτια της είναι μελιά

μοιάζει με μία ζωγραφιά.

Είναι ψηλή και λυγερή

ψηλή σαν κυπαρίσσι,

μα ‘ναι φτωχή και ορφανή

είναι παραδουλεύτρα.

Και στο παλάτι αγέρα μου

άνθρωπος δεν την θέλει,

παρά μονάχα ο κόμης μας

που ο καημός τον δέρνει.

Άμα δεν πάρει αγέρα μου

ο κόμης το κορίτσι,

νιώθω πως το θανατικό

θα μπει μέσα στο σπίτι.

Ιωάννα Χρ. Γεωργίου