Οκτώβρης – Ιωάννα Χρ. Γεωργίου

Οκτώβρης

Έφυγε πια το καλοκαίρι.

Μα όπως κοιτάζω τα μαραμένα πια λουλούδια

αισθάνομαι μια γλυκιά μελαγχολία

και ένα γνωστό σφίξιμο στην καρδιά.

Πότες ήταν που μαζί ανεβαίναμε το καταπράσινο λόφο;

Τότες που η αγάπη είχε φωλιάσει στις καρδιές μας.

Μα τι κρίμα ήταν μόνο για να μας ξελογιάσει,

μόλις έφυγε το καλοκαιράκι πέταξε για αλλού.

Θυμάσαι τότες που λαχανιασμένοι από τα πειράγματα και τα γέλια

ξαπλώναμε στα χορτάρια να πάρουμε ανάσα.

θυμάμαι τόσο έντονα την κάθε μας μέρα σαν να τις ξαναζώ

μα σαν απλώνω τα δάχτυλα να σου χαϊδέψω το πρόσωπο λείπεις.

Δεν πρόλαβα να σε αποχαιρετίσω όπως σου έπρεπε καρδιά μου

δεν πρόλαβα να σε χορτάσω, έφυγες

θα σε περιμένω ξαπλωμένη στην αμμουδιά με τα μάτια σφαλιστά

και τα δάχτυλα μέσα στην άμμο.

Θα ψάχνω για τη ζέστη της και θα σε περιμένω

για να σου πω ότι δεν τόλμησα τότες!

Ιωάννα Χρ. Γεωργίου