Σεπτέμβρης – Ιωάννα Χρ. Γεωργίου

Σεπτέμβρης

Ταξιδεύω φίλε μου,

κλείνω τα μάτια και γυρνώ εκεί, εκεί φίλε μου θυμάσαι;

Στο μικρό καφέ θυμάσαι; κρατούσες τα χέρια μου με κοιτούσες,

δεν μιλούσες, δεν χρειαζόταν άλλωστε.

Τότε φίλε μου που με σεβόσουν, τότε που μ’ αγαπούσες θυμάσαι;

Κάτω από το γέρικο πλάτανο, απέναντι από την τράπεζα.

Πάντα εκεί στο ίδιο μαγαζί, παρότι δεν είχε καλό καφέ.

Θυμάσαι; Την πρώτη φορά που δοκιμάσαμε τον καφέ του; Θυμάσαι τα γέλια;

Βάζαμε στοίχημα θυμάσαι; Λέγαμε ότι δεν υπάρχει χειρότερος καφές

και όμως φίλε μου πάντα εκεί πηγαίναμε.

Όχι για τον καφέ, μα για τον γεροπλάτανο, ήξερε όλα τα μυστικά μας

και αυτά που λέγαμε και ό,τι δεν τολμούσαμε να πούμε θυμάσαι;

Και μετά τίποτα, έπαψες να μ’ αγαπάς. Ξέχασες.

Με πολεμούσες, με χτυπούσες με ό,τι τρόπο μπορούσες, μου ‘καμες κακό.

Γιατί φίλε μου, γιατί ξέχασες, πως μπορεί να ξέχασες;

Κι έφυγα και γω. Δεν μπορούσα να μείνω φίλε μου γι’ αυτό έφυγα.

Και περάσανε τα χρόνια. Και γυρνάς και μου ζητάς να γυρίσω πίσω το χρόνο.

Όχι ! Όχι φίλε μου. Το καφέ έκλεισε και στη θέση του είναι πια γραφεία

και μαζί με το κουφάρι του γεροπλάτανου έκλαψα και σένα.

ΑΝΤΙΟ φίλε μου!

Ιωάννα Χρ. Γεωργίου