Τα χαμένα δάκρυα – Ιωάννα Χρ. Γεωργίου

Τα χαμένα δάκρυα

Στα δάχτυλα τρεμόπαιζαν οι στάλες τις βροχής,

ανάμεικτες με δάκρυα κατέληγαν στη Γης.

Στα χείλη το χαμόγελο σαν να ναι χθεσινό,

μπαγιάτεψε ξεθώριασε σαν να ‘ναι ψεύτικο.

Μες το μυαλό εικόνες πως είμαστε αγκαλιά

στα χείλη νιώθω ακόμη ίχνη από φιλιά.

Στα μάτια αργοσβήνει το σχήμα του κορμιού

και στην ψυχή υπάρχει ο φόβος του χαμού.

Ξανοίχτηκα στον κάμπο φωνάζω δυνατά,

τα τέρατα να διώξω που σφίγγουν την καρδιά.

Απλώνω τα μαλλιά μου στο πράσινο της Γης,

νερό από τα φύλλα τροφή απ’ τους καρπούς.

Εδώ θα ‘ρθω να ζήσω μακριά απ’ τους κακούς,

που το κορμί τσακίζουν και πνίγουν την ψυχή.

Εδώ θα ρθω να μείνω στα πέρατα της Γης,

κανένα να μην βλέπω κανείς να μην με βρει!

Ιωάννα Χρ. Γεωργίου