Το χάδι της βροχής – Ιωάννα Χρ. Γεωργίου

Το χάδι της βροχής

Τρέχοντας με φόρα στο στενό

κάτω από τέντες και μπαλκόνια,

να μην με πάρει η βροχή που έπεφτε με βία,

εκεί στην άκρη του στενού τα βλέμματα αντάμωσαν,

το χρώμα του μελιού με κείνο του ωκεανού.

Και κάπου εκεί.. ψηλά..

ακούω ένα πιάνο

να παίζει το ρυθμό που πάντα αγαπούσα,

νομίζω σημάδι του ουρανού αυτή η γνωριμία.

Κάπου στο βάθος ακούγονται οι πόρτες των συρμών

και σκέφτομαι πως το θησείο έμελλε να είναι το σημείο,

Αλέξανδρος εσύ, εγώ η Ουρανία,

μέσα σε ελάχιστα λεπτά έγινε η γνωριμία.

Από εκείνη τη βροχή περάσαν δέκα χρόνια,

ποτέ μου δεν σε ξέχασα και ας χάθηκες δια μαγείας.

Πάντα στις πρώτες τις βροχές η σκέψη μου σε ψάχνει,

ανάμεσα σε σπίτια και στενά

ανάμεσα στα τρένα

ψάχνω το βλέμμα του ωκεανού, ψάχνω για σένα.

Όχι γιατί σε αγαπώ, μα ψάχνω τη μαγεία

που ένιωσα σαν σμίξαμε σ’ κείνο το σημείο

στην ίδια πόλη υπό βροχή με φοβερή χημεία

Αλέξανδρος εσύ και γω η Ουρανία.

Ιωάννα Χρ. Γεωργίου