Το θρόισμα των φύλλων – Ιωάννα Χρ. Γεωργίου

Το θρόισμα των φύλλων - Ιωάννα Χρ. Γεωργίου

Φεύγω στο πρώτο σφύριγμα του τρένου,

παίρνω αποσκευές τα μάτια και τα χείλη σου.

Φεύγω μακριά από όλη την κακία των ανθρώπων,

κλείνω τα μάτια και ανασύρω τα χάδια σου.

Φθινόπωρο θαρρώ τότε που σε πρωτόδα,

στεκόσουνα στην άκρη του σταθμού παίζοντας με τα φύλλα.

Εσφύριζες παράφωνα κάποιο γνωστό ρυθμό

με το ψηλό καπέλο σου και το λεπτό παλτό,

σαν άρχοντας στητός σαν λόρδος ξακουστός.

Χαμογελούσα άτακτα κοιτάζοντας αλλού

με ρώτησες αν μ΄ άρεσε αυτό που τραγουδούσες

εγέλασα και γέλασες ήξερες φάλτσος πως είσαι.

Τα βρήκαμε και μπήκαμε σε σχέση σχετική,

χαρήκαμε τον έρωτα γευτήκαμε ζωή,

χορτάσαμε αγκαλιές, χάδια, στοργή.

Πριν γίνουν όλα θάλασσα φεύγω πρώτη εγώ

γιατί στη σκέψη ήθελα να έχω το ρυθμό,

από το φάλτσο άσμα σου και όχι το θυμό

που αφήνει η αγάπη σαν γίνεται καπνός.