Επιδημία …Ανθρώπων! – Γιώργος Μπιλικάς

Επιδημία …Ανθρώπων! (Από τη συλλογή «Οι Προφήτες με τα Λυπημένα Μάτια») Η κοινωνία των ακρίδων ζούσε ήσυχη στον κάμπο που είχε μετοικήσει πρόσφατα. Ήταν μια καθημερινή ημέρα σαν όλες τις άλλες και καθώς σουρούπωνε, ένα ακριδο-ζευγάρι συναντήθηκε ανάμεσα στα χόρτα. «Αχ… μη μ’ αγκαλιάζεις εδώ… θα μας δούνε». «Δεν με νοιάζει». «Νοιάζει εμένα. Μ’ αγαπάς;». «Ναι μωρό μου». «Πότε θα παντρευτούμε; Πρέπει να έρθεις να με ζητήσεις από τον ακριδο-μπαμπά μου». «Ε να τελειώσω τις σπουδές βρε ακριδο-μάτια… Πώς θα έρθω; Έτσι; Να κάνω και την ακριδο-θητεία, να ξεμπερδέψω με τον ακριδο-στρατό και μετά παντρευόμαστε. Άσε δηλαδή που δεν μπορώ τους ακριδο-παπάδες. Προτιμώ τον ακριδο-δήμαρχο». «Όλο αναβολή στην αναβολή είσαι και μετά μου λες

-- 1 of 6 --

πως μ’ αγαπάς». «Έλα βρε αγάπη μου… Αφού το ξέρεις ότι σε λατρεύω. Αλλά εδώ που τα λέμε, δεν είναι και εποχή για γάμους τώρα». «Γιατί;». «Ε άκουσα τους μεγάλους να λένε δυσάρεστα πράγματα». «Δηλαδή τι λέγανε;». «Πήρε –λέει- χρησμό ο αρχηγός από το ακριδο- μαντείο ότι έρχεται επιδημία». «Τι επιδημία;». «Ανθρώπων». «Επιδημία ανθρώπων;». «Ναι!». «Τη βάψαμε δηλαδή». «Ε κάπως έτσι. Κάτι ετοιμάζουν βέβαια, αλλά δεν το λένε για να μην μας πανικοβάλλουν». «Αχ μωρό μου… σφίξε με πάνω σου. Λες να είναι η τελευταία φορά που σε βλέπω;». «Μπα; Τώρα δεν φοβάσαι μη μας δούνε;». «Αχ μωρό μου σε θέλω. Με εξιτάρει ο φόβος!». «Κάτσε βρε αγάπη μου… Μα τι είσαι εσύ; Ακρίδο θέλω, τώρα τονε θέλω είσαι;». «Αχ έλα που σου λέω… Έλα και θα σου κάνω όσα αυγά θέλεις…». «Βρε μωρό μισό λεπτό σε παρακαλώ… Τι νομίζεις; Ότι έχω κανένα κουμπί που το πατάω και “τσουπ” …σηκώνεται; Περίμενε λέμε…». Εκείνη τη στιγμή ακούστηκαν φωνές. «Φυλλίτσαααααα… Πού είσαι κοριτσάκι μου; Έλα μέσα πια. Νύχτωσε». «Ωχ! Η μάνα μου. Πρέπει να φύγω».

-- 2 of 6 --

«Αμάν ρε γμτ… Τώρα βρήκε κι αυτή; Έλα να κάνουμε ένα στα γρήγορα». «Μπα; Τόση ώρα που σε παρακαλούσα δεν ήθελες. Τώρα σου ήρθε;». «Ε ναι τώρα μου ήρθε». «Αχ και σε θέλω σαν τρελή η ακρίδα…». «Φυλλίτσααααααα…» ακούστηκαν πάλι οι φωνές. «Μαμά μου εδώ είμαι. Έρχομαι». «Πού ήσουνα παιδί μου; Δεν σου έχω πει να μην απομακρύνεσαι;». «Ε βγήκα να φάω ένα φυλλαράκι στα Goodies βρε μαμά». «Στα Goodies; Μα αφού έχω μαγειρέψει. Για ποιον μαγειρεύω; Για μένα;». «Τι έχεις μαγειρέψει μανούλα;». «Ε πήρα κιμά από φύλλα κισσού και σου ‘χω κάνει μπιφτεκόφυλλα. Σου έχω ετοιμάσει και μουστάρδα από σιναπόφυλλα και για σαλάτα, σου έχω φύλλα κληματαριάς βρασμένα στον ατμό. Έλα να τα φας τώρα γιατί άμα κρυώσουν…». «Πού είναι ο μπαμπάς;». «Είναι σε συμβούλιο με τον αρχηγό». «Α ώστε είναι αλήθεια λοιπόν». «Ποιο πράγμα είναι αλήθεια;». «Η επιδημία που είπε το μαντείο». «Κι εσύ πού το έμαθες; Αφού δεν το έχουν ανακοινώσει ακόμα». «Ε το άκουσα βρε μαμά. Να εκεί που καθόμουνα, πέρασαν δυο συγχωριανοί και το λέγανε». «Χμμμ… Πάλι με το γιο του μπογιατζή ήσουνα ε;». «Καλέ μαμά…». «Άστα αυτά. Εμένα δεν με γελάς. Σ’ έχω μάθει πια».

-- 3 of 6 --

«Ε γιατί κακό είναι; Αφού αγαπιόμαστε». «Αγαπιόσαστε κόρη μου, αλλά με το πινέλο δεν βγαίνει προκοπή στους καιρούς που ζούμε. Δεν υπάρχουν δουλειές πια. Ο καθένας τα φύλλα του, τα βάφει μόνος του». «Ναι αλλά κι εσένα όταν σε πήρε ο μπαμπάς δεν ήταν τα πράγματα ρόδινα». «Μα τότε ήταν οι καιροί αλλιώτικοι. Είχαμε μυαλό εμείς. Δεν είχαμε το internet και τα κινητά να μας ξεμυαλίζουν όλη την ώρα “τσουπ” το φουμπου και “τσουπ” το μήνυμα…». «Ε είχατε κάτι άλλο ρε μαμά. Κάθε εποχή έχει τα δικά της». «Έλα… άστα τώρα αυτά και τρώγε. Α να… έρχεται ο μπαμπάς σου». «Καλησπέρα… Μπα; Τι βλέπω; Μαζεύτηκες μικρή μου;». «Ναι μπαμπά». «Χμμμ… Παιδί μου… θα πρέπει να προσέχεις από δω και πέρα γιατί τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Θα πέσει επιδημία ανθρώπων». «Τι θα κάνουμε άντρα μου;». «Τι να κάνουμε βρε γυναίκα; Ότι θα κάνουν όλοι». «Τι θα κάνουν όλοι;». «Ε οι δήμοι θα πάρουνε φυλαχτά και θα τα μοιράσουν προκειμένου να προστατευτούμε από την επιδημία». «Θα πάρουμε κι εμείς;». «Ε βέβαια. Κάθε οικογένεια θα βάλει ένα φυλαχτό στην πόρτα του ακριδόσπιτού της για να προστατευτεί. Έτσι αποφασίστηκε προς το παρόν. Άλλωστε η επιδημία των ανθρώπων, δεν έχει

-- 4 of 6 --

αποφασιστεί ακόμα και δεν ξέρει κανείς εάν θα γίνει ή όχι». «Μα τι τους έπιασε ξαφνικά;». «Δεν τους έπιασε ξαφνικά. Έχουν πρόβλημα οι άνθρωποι». «Τι πρόβλημα έχουν;». «Έχουν υποσιτισμό. Ολόκληρη σχεδόν η Αφρική και η μισή Ασία πεινάει». «Ε κι εμείς τι τους φταίμε;». «Εμείς δεν τους φταίμε. Στον Καναδά όμως, μελετάνε την περίπτωση να ζυμώνουν ψωμί από αλεύρι που θα φτιάχνουν από εμάς». «Από εμάς;». «Ακριβώς». «Μα ήδη υπάρχουν χώρες που μας τρώνε κανονικά. Σε σουβλάκια, σε γαρνιτούρες, στο τηγάνι, στο φούρνο. Θέλουνε και αλεύρι τώρα;». «Ε αυτό είναι. Σου λέει ότι, αφού αυτοί που τρώνε ακρίδες δεν παθαίνουν τίποτα, γιατί να μη φτιάχνουμε και αλεύρι από τις ακρίδες και να ταΐζουμε με ψωμί όλες τις περιοχές της Γης που υποσιτίζονται;». «Έλα ακριδο-χριστέ μου!». «Και ακριδο-παναγία μου να λες, αλλά μην κάνεις έτσι. Θα το αντιμετωπίσουμε». «Με το …φυλαχτό;». «Ναι γιατί όχι; Μην ξεχνάς ότι κάποτε το φυλαχτό είχε μεγάλες δόξες, γιατί όπως εμείς τότε που κάναμε την επιδρομή δεν χτυπήσαμε τα χωράφια που είχαν φυλαχτά, έτσι και τώρα ελπίζουμε ότι οι άνθρωποι θα μας το ανταποδώσουν και δεν θα χτυπήσουν τα σπίτια με τα φυλαχτά. «Αλήθεια πότε έγινε αυτό; Τι λέει η ιστορία;».

-- 5 of 6 --

«Δεν έχουμε ακριβή χρονολογία. Το γεγονός είναι αχρονολόγητο. Μόνο συμπερασματικά μπορούμε να υποθέσουμε ότι συνέβη ανάμεσα στο 1279 και στο 1213 π.Χ. Τα χρόνια δηλαδή που στην Αίγυπτο ήταν Φαραώ ο Ραμσής ο Β’. Τότε που ο Μωυσής τα έκανε πλακάκια με τον αρχηγό μας και μας έστειλε να την πέσουμε στα χωράφια της Αιγύπτου». «Και τώρα η ιστορία τι θα γράψει; Θα γράψει άραγε κάτι;». «Ε θα το δούμε αυτό. Εάν δεν υπάρξει κάποιο γεγονός πώς να γράψει η ιστορία; Δεν θα γράψει. Η ιστορία χρειάζεται γεγονότα για να γράψει». «Ναι και τι θα γράψει δηλαδή; Ότι οι άνθρωποι το 2014 έφτιαχναν αλεύρι από ακρίδες;». «Ε θα δούμε σου είπα. Εάν δεν γίνει κάτι, δεν θα γράψει τίποτα. Τι 2014 και κουραφέξαλα μου τσαμπουνάς; Κάτσε να δούμε πρώτα!». «Ουφ! Αυτό μας έλειπε τώρα να γίνουμε και αλεύρι. Πάω να πλύνω τα πιάτα και να ετοιμάσω το φαί για αύριο». «Τι θα φτιάξεις;». «Χμμμ… έλεγα να φτιάξω χορτόπιτα αλλά δεν έχω …αλεύρι!!!». Γιώργος Μπιλικάς

-- 6 of 6 --