Ο Δολοφόνος του …Ονείρου! – Γιώργος Μπιλικάς

Ο Δολοφόνος του …Ονείρου! (Από τη συλλογή «Οι Προφήτες Με Τα Λυπημένα Μάτια») Δεν έχω καταλάβει ακόμα πώς βρέθηκα εδώ μέσα με όλους αυ- τούς τους ανθρώπους γύρω μου, αλλά σαν νομοταγής πολίτης που είμαι, έχω υποχρέωση να δεχτώ την ετυμηγορία του δικα- στηρίου. Αυτό που ξέρω, είναι ότι δεν είμαι εγκληματίας και αυτό είναι απολύτως βεβαιωμένο. Δε με πιστεύετε; Εντάξει, πα- ραδέχομαι ότι σκότωσα. Έκανα καμιά δεκαριά φόνους, αλλά αυτό έγινε στον ύπνο μου. Τους φόνους δηλαδή, τους διέπραξα στα όνειρά μου και έχω δικαίωμα, να κάνω στα όνειρά μου ότι θέλω. Έτσι δεν είναι;

-- 1 of 7 --

Ας πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή, γιατί αν δεν το κάνω, θα βρεθείτε μέσα σε ένα λαβύρινθο και δε θα ξέρετε τι σας γίνε- ται. Όχι δηλαδή ότι τώρα ξέρετε τι σας γίνεται (και μη το πάρετε προσβλητικά αυτό), γιατί το να ξέρει κανείς τι του γίνεται, είναι πολύ μεγάλη δουλειά. Χρειάζεται πολύ μυαλό και όχι μόνο πο- λύ, αλλά καλό και δουλεμένο μυαλό, που δυστυχώς στον κόσμο μας, τέτοια μυαλά συναντάμε πάρα πολύ σπάνια. Στην κοινωνία του 3014 μ.Χ. όλα είναι ελεγχόμενα και δεν έχεις τα περιθώρια να αναπτύξεις το μυαλό σου και τη σκέψη σου. Πρόσφατα, λοιπόν, η κυβέρνηση της Αλεμάνθεια πέρασε ένα νόμο βάσει του οποίου απαγόρευσε στους πολίτες να κοιμού- νται και τους υποχρέωσε να παραδώσουν στις δημοτικές αρχές τις πυτζάμες και τα νυχτικά τους. Ναι είναι εξωφρενικό, το ξέ- ρω, αλλά είναι γεγονός. Και ξέρεις γιατί; Το πράγμα είναι πολύ απλό. Η καταπίεση που ασκεί η εξουσία, είναι τόσο αφόρητη, που το μοναδικό καταφύγιο είναι ο ύπνος. Εκεί, μέσα στα όνει- ρα, κάνεις και γίνεσαι ότι θέλεις. Εκεί, μέσα στα όνειρα, κάθε βράδυ γίνονται όλοι επαναστάτες. Κάθε βράδυ, εκτελούνται οι κατέχοντες από τους επαναστάτες που ανεβάζουν δική τους ε- παναστατική κυβέρνηση. Παίρνουν έτσι με αυτά τα όνειρα μία ανάσα για να αντέξουν το τυραννικό καθεστώς του 3014 μ.Χ. της Αλεμάνθεια. Όπως ήταν όμως αναμενόμενο, η κυβέρνηση ενοχλήθηκε από τα όνειρα αυτά. Τα θεώρησε απαράδεκτα και υπονομευτικά για το σύστημα και προσπάθησε με κάθε τρόπο να τα ελέγξει, διότι μόνο με αυτό τον τρόπο, θα σταματούσε τα διαδραστικά όνειρα, και έτσι θα έπαυαν κάθε λίγο να δολοφονούνται οι άνθρωποι της κυβέρνησης, αφού τα όνειρα περνούσαν στην πραγματικό- τητα. Πέραν όμως όλων αυτών, έπρεπε πάση θυσία να ανακα- λύψουν αυτόν τον επικίνδυνο Serial Killer που σκότωνε στον ύπνο του. Είχαν μάλιστα φροντίσει να μετακινήσουν τον Ανώ- τατο Πρόεδρο και να τον κρύψουν σε μέρος άκρως μυστικό, έ- τσι ώστε κανείς να μην μπορεί να ονειρευτεί ότι θα τον δολοφο- νήσει αφού δε θα ήξερε ποιο μέρος να επισκεφθεί στο όνειρό του.

-- 2 of 7 --

Εξωφρενικό, αλλά σου ορκίζομαι ότι εγώ δεν έκανα τίποτα από όλα αυτά συνειδητά. Εγώ απλά, έπεφτα για ύπνο. Οι επιστήμο- νες βέβαια που ασχολήθηκαν με αυτό, απάντησαν στην κυβέρ- νηση, ότι προς το παρόν δεν μπορούν να ελέγχουν το μυαλό των ανθρώπων και ότι χρειάζεται αρκετός χρόνος μελέτης, έρευνας και πειραμάτων μέχρι να φτάσουν σε κάποιο αποτέλεσμα. Έτσι οι κυβερνώντες, αποφάσισαν δια νόμου, να απαγορέψουν στους ανθρώπους να κοιμούνται, αντικαθιστώντας την έλλειψη του ύπνου με ένα χάπι. Ο υπουργός Εργασίας μάλιστα, δήλωσε ότι αυτό είναι καταπληκτικό, διότι θα έχει σαν αποτέλεσμα να αυ- ξηθεί η παραγωγή και άρα, τα αποθέματα θα αυξηθούν κι αυτά, και άρα θα έχουμε και πρωτογενές πλεόνασμα και άρα θα μπο- ρέσουμε –λέει- να δώσουμε και ένα βοήθημα στους άνεργους. Δηλαδή ποιους άνεργους; Σε όλο τον πληθυσμό ήθελε να πει, γιατί όλοι είναι πλέον άνεργοι. Η τύχη όμως δεν είναι καθόλου με το μέρος μου. Να φαντα- στείς, ότι την ημέρα που ψήφισαν το νόμο περί απαγόρευσης του ύπνου, εγώ κοιμόμουνα του καλού καιρού και έτσι, αφού δεν το ήξερα, δε φρόντισα να παραδώσω τις πυτζάμες μου ούτε να προμηθευτώ από το κρατικό φαρμακείο τα χαπάκια του ύ- πνου. Είδα λοιπόν ένα καταπληκτικό όνειρο και έτσι ξεκίνησαν όλα. Για κάποιο λόγο ανεξήγητο που δεν θυμάμαι να σου πω, και ενώ βάδιζα πάνω στη νησίδα της πιο κεντρικής λεωφόρου, βρέ- θηκα σε ένα δάσος, όταν ξαφνικά πέρασε από μπροστά μου έ- νας από τους υπουργούς. Η νύχτα ήταν όμορφη και το κελάηδι- σμα των κορακιών “κρα, κρα, κρα” που ομολογώ ότι με γοή- τευε, την έκαναν και ρομαντική. Αχ τι όμορφα που θα ήταν να είχα τώρα εδώ την καλή μου... Οι δυο μας μέσα στο δασάκι α- γκαλιασμένοι και τα κοράκια από πάνω μας να κελαηδά- νε “κρα, κρα, κρα”. Με νομίζουν τρελό, αλλά δεν είμαι και σου λέω την αλήθεια. Δεν είμαι -σου θυμίζω- ούτε τρελός, ούτε ο- νειροπαρμένος, αλλά αυτοί δε μπορούν να δεχτούν ούτε την α- πλή, απλούστατη αλήθεια. Ότι δηλαδή με γοητεύει το κρώξιμο

-- 3 of 7 --

των κορακιών και θεωρώ ότι είναι το σούπερ κελάηδισμα. Τύ- φλα να ‘χουν τα αηδόνια ένα πράμα. Όμως με τις φαντασιώσεις περί αγαπημένης κλπ, έχασα τον υ- πουργό. Βρε ο υπουργός από δω, ο υπουργός από κει, πουθενά ο υπουργός. Ξαφνικά εκεί που περπατούσα, είδα στο βάθος μία σούπερ βίλα. Πλησίασα λοιπόν και πρόσεξα ότι δεξιά από την κεντρική πόρτα της εισόδου, υπήρχε μία σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα και χωρίς κανένας να μου το πει, ήμουνα σίγου- ρος ότι ο υπουργός είχε ανεβεί στην ταράτσα. Ανέβηκα κι εγώ σιγά-σιγά τα σκαλιά και είδα στο βάθος μιας τεράστιας ταρά- τσας τον υπουργό να περιεργάζεται ένα τηλεσκόπιο και να μι- λάει μόνος του. «Χμμμ… Τώρα… μισό λεπτό να καθαρίσω τους φακούς και θα τα έχω όλα μπροστά μου. Ακούς εκεί να κρύψουν τον Ανώ- τατο Πρόεδρο και να μη μου πουν κουβέντα. Δηλαδή δεν μου έχουν εμπιστοσύνη; Δεν έχουν εμπιστοσύνη σε μένα; Ευτυχώς όμως που οι φίλοι μου στο αστεροσκοπείο μου έδωσαν αυτό το τηλεσκόπιο που λειτουργεί με GPS σε συνδυασμό με το Google. Θα του ζητήσω λοιπόν “Ανώτατος Πρόεδρος” και θα μου τον δείξει σα να είναι μπροστά μου». Ο υπουργός φάνηκε να πληκτρολογεί κάτι και σε λίγο αναφώ- νησε. «Όπα δικέ μου νάτη η προεδράρα. Χμμμ, για να δω και το GPS… Α μάλιστα… Τον έχουν στο υπόγειο ανάκτορο του έ- βδομου επιπέδου. Μπα; Πίνουμε και κρασάκι πρόεδρέ μου; Μωρέ μπράβο, μέχρι και την ετικέτα βλέπω με αυτό το τηλε- σκόπιο: “Οίνος Ερυθρός Ξηρός”». Να μη σου τα πολυλογώ, δεν άντεξα και έβαλα τις φωνές τρέ- χοντας κατά πάνω του ενώ αυτός, γύρισε προς το μέρος μου και με κοίταξε έντρομος. «Μωρέ τώρα θα σου δείξω εγώ». Και χίμηξα πάνω του και τον πέταξα κάτω από την ταράτσα. Από εκείνη την ημέρα –τη νύχτα μάλλον πρέπει να πω- πήγαινα πολύ τακτικά εκεί και πιστεύω να έχει συμβεί και σε σας αυτό.

-- 4 of 7 --

Να βλέπετε δηλαδή το ίδιο όνειρο πολλές φορές. Έτσι συνέβη και σε μένα. Έπεφτα να κοιμηθώ και έβλεπα το ίδιο όνειρο. Ήμουνα πάλι στο δάσος με τα κοράκια να κελαηδάνε “κρα, κρα, κρα” και σκεφτόμουνα πάλι την αγαπημένη μου, και πή- γαινα πάλι στην ταράτσα της βίλας, όπου κάθε φορά, έβλεπα έναν διαφορετικό υπουργό, και η συνέχεια ήταν πλέον γνωστή. Τον πέταγα κάτω από την ταράτσα με τη μέθοδο του αιφνιδια- σμού και την άλλη μέρα, όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, το διαδί- κτυο και ο τύπος, είχαν για πρώτη είδηση τον νέο μυστηριώδη θάνατο, και ο Ανώτατος Πρόεδρος διόριζε έναν καινούργιο υ- πουργό στη θέση του εκλιπόντος. “Το Μυστήριο της Βίλας του Τρόμου” Έγραφαν οι τίτλοι των εφημερίδων. Μία από αυτές τις φορές και προφανώς την τελευ- ταία, ένοιωσα σα να με παρακολουθούν. Ήταν μάλλον οι κατά- σκοποι του συστήματος. Μην έχοντας άλλη επιλογή, άρχισα σαν τρελός να τρέχω προς το σπίτι μου. Έφτασα σχετικά γρήγο- ρα, ξεντύθηκα και ξάπλωσα στο κρεβάτι προσποιούμενος ότι κοιμάμαι και υποτίθεται ότι με ξύπνησαν τα χτυπήματα στην πόρτα. Σηκώθηκα με χασμουρητά και πήγα να ανοίξω. «Παρακαλώ; Τι θέλετε;». «Τι θέλουμε; Έχεις το θράσος να ρωτάς τι θέλουμε; Έλα μα- ζί μας». «Τι εννοείτε θράσος; Εγώ απλά κοιμόμουνα». «Είσαι δυο φορές παράνομος. Μία που κοιμόσουνα αφού ο ύπνος έχει απαγορευθεί, και μία που φοράς πυτζάμες αφού οι πυτζάμες έχουν απαγορευθεί κι αυτές. Έπρεπε να τις έχεις πα- ραδώσει». «Δεν καταλαβαίνω. Οι πυτζάμες σας ενόχλησαν;». «Μα τι να τις κάνεις χρυσέ μου τις πυτζάμες αφού ο ύπνος έχει καταργηθεί; Α, και να μη ξεχνιόμαστε. Κατηγορείσαι για φόνους κατά συρροή. Μέσα γρήγορα. Πάρτε τον». Με κοσκίνισαν για τα καλά. Μέχρι και επιστήμονες έφεραν με καλώδια και μηχανήματα που τελικά έδειξαν ότι εγώ είμαι αυ- τός που ψάχνουν με τα διαδραστικά όνειρα και έτσι βρέθηκα εδώ, μέσα σ’ αυτή την αίθουσα του δικαστηρίου, όπου δικάζο-

-- 5 of 7 --

μαι για τους φόνους που διέπραξα στον ύπνο μου. «Για πλησίασε κατηγορούμενε». «Μάλιστα κύριε πρόεδρε«. «Τι έχεις να πεις για τις κατηγορίες που σου αποδίδονται;». «Τι να σας πω κύριε πρόεδρε. Δεν καταλαβαίνω γιατί με κα- τηγορούν. Εγώ απλά πέφτω για ύπνο». «Μα αυτό είναι έγκλημα κατηγορούμενε. Ο ύπνος απαγο- ρεύεται. Δεν το ξέρεις;». «Δεν το πληροφορήθηκα κύριε πρόεδρε». «Και επειδή δεν το πληροφορήθηκες, νομίζεις ότι στην περί- πτωσή σου ο νόμος δεν θα εφαρμοσθεί; Νομίζεις ότι μπορείς να κοιμάσαι και να κάνεις στα όνειρά σου ένα σωρό φόνους; Και μάλιστα υπουργούς; Το ξέρεις ότι εκτός από τρομοκράτης, είσαι και δολοφόνος κατά συρροή;». «Εγώ;». «Εμ ποιος, εγώ; Εφτά φορές ισόβια θα σου ρίξω. Τι έχει να πει ο κύριος Εισαγγελεύς παρακαλώ;». «Κύριε Πρόεδρε, κύριοι Ένορκοι, Σεβαστό Δικαστήριο. Εί- μεθα ευτυχείς που αποτελούμεν μέλη της υψηλού επιπέδου σε- βαστής κοινωνίας της Αλεμάνθεια η οποία παρά τις προόδους που έχουν επιτευχθεί, κινδυνεύει. Κινδυνεύει λέγω από υποκεί- μενα του επιπέδου του κατηγορουμένου. Αλλά τι να περιμένει κανείς από άτομα που καταπατούν τους νόμους της σεβαστής μας κοινωνίας; Δεν παρέδωσε τις πυτζάμες του κύριε Πρόεδρε. Και όχι μόνον αυτό, αλλά το ρίχνει στον ύπνο με την πρώτην ευκαιρίαν. Τι να περιμένει κανείς από άτομα που αρέσκονται και θεωρούν ρομαντικό το κρώξιμο των κορακιών κύριε Πρόε- δρε;». «Μα αυτά είναι υποκειμενικά κύριε Πρόεδρε. Ένας άλλος μπορεί να ρομαντζάρει με γκαρίσματα γαϊδουριών». «Μη διακόπτεις κατηγορούμενε. Να συνεχίσει παρακαλώ ο κύριος Εισαγγελεύς». «Δεν έχω να προσθέσω τι κύριε Πρόεδρε. Ζητώ την εις θά- νατον καταδίκην του κατηγορουμένου. Ένοχος!». «Οι κύριοι ένορκοι;». «Ένοχος!». «Το δικαστήριο αποσύρεται για την έκδοση της απόφασης».

-- 6 of 7 --

Να μη σου τα πολυλογώ, αφού ανακοινώθηκε επίσημα ότι εγώ ήμουν αυτός που έβλεπε τα διαδραστικά όνειρα, με καταδίκα- σαν σε θάνατο. Θα με εκτελούσαν με μία ένεση, αλλά την τε- λευταία ημέρα, ήταν υποχρεωμένοι να μου φέρουν για μεσημε- ριανό φαγητό ότι τους ζητούσα και μετά, να πραγματοποιήσουν την τελευταία μου επιθυμία, όποια κι αν ήταν αυτή. Έπειτα από έξη μήνες, ήρθε η ημέρα της εκτέλεσης και η τελευ- ταία μου επιθυμία ήταν να αγνοήσουν την απαγόρευση του ύ- πνου και να μου επιτρέψουν μετά το φαγητό, να κοιμηθώ για τελευταία φορά. Όμως, το απόγευμα που ξύπνησα, η εκτέλεση είχε αναβληθεί επειδή συνέβη κάτι αναπάντεχο. Όλα τα μέλη της ομάδας που θα με εκτελούσε, πέθαναν μυστηριωδώς και σε έξη μήνες επα- ναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό. Ζήτησα πάλι για τελευταία μου ε- πιθυμία να κοιμηθώ και η εκτέλεση αναβλήθηκε και πάλι επειδή τα μέλη της ομάδας εκτέλεσης, πέθαναν κι αυτά. Σε έξι μήνες, συνέβη ξανά το ίδιο σκηνικό, για τρίτη φορά και ο διευθυντής των φυλακών, κάλεσε όλους τους φύλακες, ανήσυχος και ε- κνευρισμένος. «Τι θα κάνουμε με αυτή την περίπτωση; Θα τον αφήνουμε κάθε φορά να κοιμάται και να σκοτώνει το εκτελεστικό από- σπασμα;». «Μα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι κύριε διευθυντά. Είμα- στε υποχρεωμένοι να εκτελούμε την τελευταία του επιθυμία». «Φτου γαμώτο…». Έτσι, μετά από έξι μήνες, μου έφεραν ξανά ένα λουκούλλειο γεύμα και μετά με ρώτησαν ποια είναι η τελευταία μου επιθυμί- α. «Μελλοθάνατε σε ακούμε». «Ρε παιδιά… μετά το φαγητό γλαρώνω. Μπορώ να πάρω έ- ναν υπνάκο;». Γιώργος Μπιλικάς

-- 7 of 7 --