Ελλη Αλεξίου

Η Ελλη Αλεξίου (1894-1988) γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1894.
Ηταν το τέταρτο παιδί του Στυλιανού Αλεξίου (τ’ άλλα τρία ήταν ο Ραδάμανθυς, η Γαλάτεια Καζαντζάκη και ο Λευτέρης Αλεξίου). Τα τρία αδέλφια, έχοντας φλέβα από τον πατέρα τους που ήταν διανοούμενος, ασχολήθηκαν με τη λογοτεχνία και η προσφορά και των τριών είναι αξιόλογη.

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και εργάστηκε επαγγελματικά στην Εκπαίδευση. Από νωρίς εμαθε ξένες γλώσσες και εύρυνε τον πνευματικό ορίζοντά της στην εύρωπαϊκή λογοτεχνία. Πρωτοπαρουσιάστηκε στα Ελληνικά Γράμματα το 1931 με τη συλλογή διηγημάτων Σκληροί αγώνες γιά τη μικρή ζωή. Στα διηγήματα αυτά, που το υπόστρωμά τους είναι καθαρά κοινωνικό, ή Αλεξίου μας διεκτραγωδεί τους αγώνες των φτωχών παιδιών γιά το στέριωμα μιας έστω και μικρής ζωής. Δεύτερη έκδοση της συλλογής έγινε το 1963. Στα 1934 παρουσίασε σε πρώτη έκδοση το μυθιστόρημα Γ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον, Β’ έκδοση 1936. Γ’ το 1964. Το έργο κυκλοφόρησε σε μετάφραση Ρουμανική, Γερμανική και Σλοβένικη.
Είναι ένα μυθιστόρημα που περιγράΦει τη ζωή των μικρών κοριτσιών σε κάποιο Παρθεναγωγείο μιας απομακρυσμένης συνοικίας της Αθήνας, και κρίνει με αυστηρότητα την παιδευτική διδασκαλία του εκπαιδευτικού προσωπικού πρός τα φτωχά κοριτσάκια, που ήταν πάντοτε φοβισμένα και ανήσυχα, της δίνεται όμως και η ευκαιρία να εκφράσει τις δικές της παιδευτικές ιδέες, που στηρίζονται στη γνώση της παιδικής ψυχολογίας και στη σωστή διδακτική πράξη.

Στα 1938 μας έδωσε τη δεύτερη συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο Οι Ανθρωποι, το 1939 το Ο Χοντρούλης κι η Πηδηχτή, (μεγάλη ιστορία γιά παιδιά), Βραβείο της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Σε συνέχεια μας έδωσε τα μυθιστορήματα: Λούμπεν 1940, Βοηθός νηπιαγωγού 1952, Παραπόταμοι 1955. Το τελευταίο μεταφράστηκε στά βουλγαρικά το 1956. Ακόμα το μυθιστόρημα, Μέ τη Λύρα 1959, και Ούτω καθεξής 1964. Επίσης μιά συλλογή παραμυθιών, Ηθελε νά τη λένε κυρία, Α’ έκδοση 1956. Μέρος Δεύτερο: Βιογραφίες Ποιητών και Πεζογράφων 93 1964, και τέλος τέσσερεις τόμους διηγημάτων: Αναχωρήσεις και μεταλλαγές, Μυστήρια, Προσοχή συνάνθρωποι, Σπονδή.

Στα 1966 μας έδωσε μιά βιογραφία του Καζαντζάκη με τον τίτλο Για να γίνει μεγάλος. Μέσα στο έργο αυτό των τετρακοσίων σελίδων μας δίνει ανάγλυφη τη ζωη του Καζαντζάκη, με απόλυτο σεβασμό στην αλήθεια, εξιστορώντας το συνεχές ανέβασμά του προς τις απάτητες κορφές του πνεύματος. Αν λάβουμε υπόψη μας τις ανθρώπινες αδυναμιες και την πικρή προσωπική της πείρα άπό το δεσμό της αδελφής της Γαλάτειας μέ τον Καζαντζάκη, είμαστε υποχρεωμένοι να εξάρουμε τη λαγαράδα της σκέψης της και την πλήρη αμεροληψία της στην εξιστόρηση της ζωής και του έργου του Νίκου Καζαντζάκη. Μέσα από τις σελίδες της ξεχύνεται μιά αδιόρατη αλλά σταθερή, πραγματικά αδερφική αγάπη προς τον ίδιο, ένας θαυμασμός προς το έργο του, και μιά προσπάθεια ούτε να υπερβάλει, ούτε να μειώσει στο ελάχιστο τη μορφή του μεγάλου ποιητή και λογοτέχνη.

Θρεμμένη μέσα σ’ένα λογοτεχνικό περιβάλλον (πατέρας, αδερφός, αδερφή) και με τη συνεχή συντροφιά των μεγάλων πνευματικών άνθρώπων, (Καζαντζάκη, Σικελιανού, Βάρναλη και Αυγέρη), που στα γυμνασιακά της χρόνια περνούσαν τα καλοκαίρια μαζί, από νέα τάχθηκε στο αριστερό στρατόπεδο που το διακόνησε με το έργο της, πιστεύοντας σε ορισμένα ιδανικά γιά τη ζωή και την προκοπή των ανθρώπων, εξαγνισμένα στην αγάπη και τη δικαιοσύνη.

Γιά τις ιδέες της και μόνο, διώχτηκε, έμεινε χρόνια στο εξωτερικό, εμόχθησε γιά να απαλύνει τον πόνο των συνανθρώπων της. Ποτέ δεν σύγχυσε τη λογοτεχνία με την συνθηματολογία, ούτε με την δογματική ακαμψία. Οι πολιτικές ιδέες της δεν επιβάλλονται άμεσα στον αναγνώστη, αλλά έμμεσα, με την έκθεση των γεγονότων και των καταστάσεων, xωρίς να καταλήγει στην άμεση κοινωνική διαμαρτυρία και στον καταλογισμό ευθυνών, αλλά προτιμάει να αφήσει τον αναγνώστη να καταλήξει μόνος του κι ελεύθερα σε αυτό. Στις εκλογές του 1977 ήταν και υποψήφια βουλευτής επικρατείας του ΚΚΕ μαζί με τον Γιάννη Ρίτσο.
Εφυγε από τη ζωή το 1988 στην Αθήνα.