Ατιτλο 2 – Αρετή Καμπίτση

Άτιτλο 

Μπορεί να δείχνουν στάσιμα τώρα μα μια μέρα θα αλλάξουν τα πράγματα.

Θα τρέχω εγώ κι όχι η σκέψη μου.

Η σκέψη μου τρέχει με τρία εκατομμύρια χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.

Αγγίζει τα φρεκολουσμένα μαλλιά σου κι  οσμίζεται την γαλάζια ορχιδέα του  δέρματός σου. Χαϊδεύει τα μάγουλά σου, διαγράφει το σχήμα των χειλιών σου και το κρατά φυλαχτό για δώρο στον γυρισμό της. Πάντοτε μου φέρνει δώρα. 

Το βάζει στην άκρη της τρέλας, εκεί που αγγίζει τη λογική και λίγο πιο κάτω, που μόνο εγώ το βλέπω, κανείς άλλος δεν μπόρεσε ως τώρα.

Εμμονικά διαλύει τα κουμπιά σου, σκίζει το παλιοφορεμένο και μπανάλ παλτό σου,  ξεγυμνώνει το κουρασμένο σου κορμί, από το μαύρο των χρόνων, που κάθισε πάνω στο εφηβικό σου τριαντάφυλλο και σου χαμογελά, έχοντας γεμάτο το στόμα με πεταλούδες που μυρώνουν  και λουλούδια που ανασταίνουν.

Θα αλλάξουν τα πράγματα 

Περίμενε λίγο, να! δες!  ανοίγουν οι πύλες, έρχομαι. 

Μη γεράσεις γιατί μετά δεν θα έχω κανέναν και τίποτα να με περιμένει. 

Έρχομαι, δες.

Αρετή Καμπίτση