Δικαιοσύνη – Αρετή Καμπίτση

Δικαιοσύνη

Η δικαιοσύνη ήρθε μια μέρα όμως δεν ήμασταν εκεί, δεν την είδαμε, δεν μας ένοιαξε. 

Μα δεν με βλέπετε; Φώναζε, ήρθα, σας χαρίζομαι, μα εμείς είχαμε κι ολας γεννηθεί και μόνο η μελαγχολία κάπου κάπου μας την υπενθυμίζει, σαν το μικρό παιδί που έκλαψε σε τρομαγμένα χέρια παρηγορώντας το με μια ανάσα ευτυχίας. 

Μια ανάσα ευτυχίας στα χαλάσματα του καιρού. 

Ντυμένη στο γαλάζιο του ουρανού περιπλανώμενη στο χρυσό του ήλιου 

Οδηγώντας μας στην απεραντοσύνη των όλων.

Ναι, είμαστε δικαιωμένοι, υπήρξαμε αγαπημένοι, 

Υπάρχουμε.

Αρετή Καμπίτση